สวัสดีค่ะ
คือเราคิดว่าตัวเองกำลังรู้สึกพิเศษกับใครคนหนึ่งเกินกว่าคนรู้จักและพูดคุยกันอย่างปกติค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้เลยในสถานการณ์แบบนี้ เพราะว่าเราแค่คุยกันผ่านโซเซียลมีเดีย คุยแบบสาธารณะ ไม่เคยเจอตัวจริง แต่ว่าเขาเป็นที่รู้จักของผู้คนมากพอสมควรนะคะ (จะเรียกว่าเป็นบุคคลสาธารณะประมาณนึงก็ได้) เราเองก็รู้จักเขาในแง่มุมที่คนอื่นๆ รู้จักเหมือนกันหรือบางทีเราอาจรู้จักน้อยกว่าด้วยซ้ำ แรกเริ่มเราคิดว่ามันเป็นความรู้สึกเแค่ปลื้ม หรือชื่นชมในความสามารถของเขามากกว่า แต่พอมีโอกาสได้คุยได้แลกเปลี่ยนความคิดความเห็นกับเขาทั้งตอนที่คุยผ่านพื้นที่สาธารณะหรือบางทีก็ส่งข้อความคุยกันส่วนตัวแล้วรู้สึกเหมือนถูกจริตแบบบอกไม่ถูกเลยจริงๆ ค่ะ คล้ายกับเป็นความรู้สึกดี เป็นความรู้สึกอยากคุยต่อเรื่อยๆ และมันหยุดไม่ได้ จนกระทั่งวันหนึ่งอยู่ๆ มันก็เกิดคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจแบบไม่ทันตั้งตัวว่า ‘เฮ้ย นี่เราชอบเขาเหรอ’ แบบนี้อ่ะค่ะ แล้วหลังจากนั้นจิตใจเราก็ไม่เป็นสุขอีกเลย วันๆ หมดไปไม่เป็นอันทำการทำงานของตัวเอง เดี๋ยวๆ เขาก็ลอยเข้ามาในใจให้ฟุ้งซ่าน ทั้งที่บอกกับตัวเองตลอดว่าจะไปคิดถึงเขาทำไม มันดูตลกไหมคะอายุเราเลขสามแล้วไม่ใช่เด็กสิบหกสิบเจ็ดที่จะมามีความรู้สึกรัก ชอบ หรือประทับใจอะไรใครปุบปับง่ายๆ แบบนี้เลย คืองงกับตัวเองมาก เหมือนเป็นความผิดพลาดอย่างรุนแรงที่ไม่ระวังใจตัวเอง เรามั่นใจว่าความรู้สึกนี้ไม่เหมือนกับตอนที่เรารักหรือชอบพวกดารา นักร้อง อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ มันเหมือนผู้หญิงรู้สึกดีๆ กับผู้ชายคนหนึ่งแบบคนรักเลย (เราเคยมีประสบการณ์ความรักมาแล้ว) อีกอย่างเราคิดว่าระหว่างเรากับเขามันคงเป็นไปไม่ได้ในโลกของความจริงด้วย เราเลยอยากจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม (ไม่รู้จะยังทันหรือเปล่า) จะทำอย่างไรให้ความรู้สึกนี้มันหายไปดีคะ บอกตามตรงเราไม่ต้องการแก้ไขปัญหาด้วยการเลิกคุยหรือเลิกติดต่อไปเลย เพราะถ้าไม่นับว่าเรามีความรู้สึกแบบนี้กับเขา เราก็ชื่นชมและชอบในความสามารถของเขามากจริงๆ แต่เราแค่อยากกลับไปคุยกับเขาได้อย่างสนิทใจกว่านี้เท่านั้นเองอ่ะค่ะ
ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นแล้วจะทำยังไงให้มันหายไปดีคะ
คือเราคิดว่าตัวเองกำลังรู้สึกพิเศษกับใครคนหนึ่งเกินกว่าคนรู้จักและพูดคุยกันอย่างปกติค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้เลยในสถานการณ์แบบนี้ เพราะว่าเราแค่คุยกันผ่านโซเซียลมีเดีย คุยแบบสาธารณะ ไม่เคยเจอตัวจริง แต่ว่าเขาเป็นที่รู้จักของผู้คนมากพอสมควรนะคะ (จะเรียกว่าเป็นบุคคลสาธารณะประมาณนึงก็ได้) เราเองก็รู้จักเขาในแง่มุมที่คนอื่นๆ รู้จักเหมือนกันหรือบางทีเราอาจรู้จักน้อยกว่าด้วยซ้ำ แรกเริ่มเราคิดว่ามันเป็นความรู้สึกเแค่ปลื้ม หรือชื่นชมในความสามารถของเขามากกว่า แต่พอมีโอกาสได้คุยได้แลกเปลี่ยนความคิดความเห็นกับเขาทั้งตอนที่คุยผ่านพื้นที่สาธารณะหรือบางทีก็ส่งข้อความคุยกันส่วนตัวแล้วรู้สึกเหมือนถูกจริตแบบบอกไม่ถูกเลยจริงๆ ค่ะ คล้ายกับเป็นความรู้สึกดี เป็นความรู้สึกอยากคุยต่อเรื่อยๆ และมันหยุดไม่ได้ จนกระทั่งวันหนึ่งอยู่ๆ มันก็เกิดคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจแบบไม่ทันตั้งตัวว่า ‘เฮ้ย นี่เราชอบเขาเหรอ’ แบบนี้อ่ะค่ะ แล้วหลังจากนั้นจิตใจเราก็ไม่เป็นสุขอีกเลย วันๆ หมดไปไม่เป็นอันทำการทำงานของตัวเอง เดี๋ยวๆ เขาก็ลอยเข้ามาในใจให้ฟุ้งซ่าน ทั้งที่บอกกับตัวเองตลอดว่าจะไปคิดถึงเขาทำไม มันดูตลกไหมคะอายุเราเลขสามแล้วไม่ใช่เด็กสิบหกสิบเจ็ดที่จะมามีความรู้สึกรัก ชอบ หรือประทับใจอะไรใครปุบปับง่ายๆ แบบนี้เลย คืองงกับตัวเองมาก เหมือนเป็นความผิดพลาดอย่างรุนแรงที่ไม่ระวังใจตัวเอง เรามั่นใจว่าความรู้สึกนี้ไม่เหมือนกับตอนที่เรารักหรือชอบพวกดารา นักร้อง อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ มันเหมือนผู้หญิงรู้สึกดีๆ กับผู้ชายคนหนึ่งแบบคนรักเลย (เราเคยมีประสบการณ์ความรักมาแล้ว) อีกอย่างเราคิดว่าระหว่างเรากับเขามันคงเป็นไปไม่ได้ในโลกของความจริงด้วย เราเลยอยากจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม (ไม่รู้จะยังทันหรือเปล่า) จะทำอย่างไรให้ความรู้สึกนี้มันหายไปดีคะ บอกตามตรงเราไม่ต้องการแก้ไขปัญหาด้วยการเลิกคุยหรือเลิกติดต่อไปเลย เพราะถ้าไม่นับว่าเรามีความรู้สึกแบบนี้กับเขา เราก็ชื่นชมและชอบในความสามารถของเขามากจริงๆ แต่เราแค่อยากกลับไปคุยกับเขาได้อย่างสนิทใจกว่านี้เท่านั้นเองอ่ะค่ะ