เราจะมั่นใจได้ยังไงว่าเขาเบื่อเรา ทั้งๆที่เขาก็บอกรักเราทำทุกอย่างให้แต่รู้สึกได้ถึงความไม่เหมือนเดิม?

ตอนนี้เรากับแฟนคบกันมาได้1ปีกับอีก1เดือน เราอายุ18แล้ว ส่วนแฟนอายุน้อยกว่าเรา2ปี ตั้งแต่ตอนแรกๆที่เขาเข้ามาขอคบเราใหม่ๆ เราก็ไม่คิดจะคบเขา ไม่คิดจะรักเขาจริงๆจังๆเลย เพราะไม่เคยมีแฟนและก็ไม่คิดจะมีด้วย แต่อยู่ดีๆเขาก็เข้ามา อย่างที่บอกไปตอนแรกเขามาขอคบเรา เขาง้อเราทุกอย่าง เขาทั้งโทรทั้งแชทมาขอคบเราตั้งแต่6โมงเย็นจนกระทั้งถึงประมาณตี1 เขาทั้งโทรคุยทั้งร้องไห้ขอร้องเราต่างๆนานา เราก็เลยลองเสี่ยงลองคบกับเขาดู เพราะเรากลัวการมีแฟน พอเราคบกับเขาช่วง4-5เดือนแรก ทุกอย่างที่เขาทำมันเหมือนกับว่าเขายอมตายเพื่อเราได้ เขาดีเขาทุ่มเทกับเราทุกอย่าง แต่ มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่คุยกับใคร เขาก็มีแอบคุยกับผู้หญิง เรารู้ เรารู้ทุกอย่าง แต่เขาก็ยังทำเหมือนรักเรายอมเราทุกอย่าง เราเคยจับได้ก็หลายครั้ง ทะเลาะกับเราไม่ถึงอาทิตย์ แค่3วันที่ไม่ได้คุยไม่ได้ติดต่อกัน เขาบล็อคเฟสเรา แต่เพื่อเราก็เลยส่งตัสที่เขาขึ้นกับผู้หญิงคนอื่นมาให้ดู เราก็ร้องไห้ เราแค่นึกถึงคำบอกรักที่เขาเคยบอกเรา เขาก็บอกกับอื่นด้วย หลังจากวันนั้นอีกประมาณ1วัน อยู่ดีๆเขาก็ทักมาหาเรา บอกว่าคิดถึง ขอโทษ เขาลืมเราไม่ได้ อยากกลับมาเป็นเหมือนเดิม ตอนแรกเราก็ลังเล แต่แน่นอนเราคิดไว้ในใจยังไงเราก็ต้องกลับไปคบกับเขาเหมือนเดิมนั้นแหล่ะ เราแค่เล่นตัวบ้างแค่อยากให้เขาพยายามให้คุ้มกับที่เขาไปคุยกับผู้หญิงคนอื่น เพื่อนๆเราไม่มีใครอยากให้เรากลับมาคบกับเขา เพราะว่าเหตุการณ์การแบบนั้นที่เขาไปคุยกับผู้หญิงคนอื่นมันเป็นครั้งที่3แล้ว เราก็ให้อภัยได้ เราไม่ได้โง่ใช่มั้ย เราแค่อยากให้โอกาสเขาเพราะเรารักเขามากรักมากจริงๆ รักแบบไม่ลืมหูลืมตา แต่พอครั้งนี้ที่เราให้โอกาสเขาไป เขากลับไม่เหมือนเดิม เรางอแงใส่ไม่ได้เลย เราจะใช้น้ำเสียงแบบไม่พอใจไม่ได้เลย เออะเขาจะตัดสายทิ้งทันที ถ้าเราไม่โทรหรือไม่ทักก็ไม่ทีอะไรเกิดขึ้น เราเป็นแบบนี้อยู่4คืนติดต่อกัน เรานอนร้องไห้หนักทุกคน จนตาเราอักเสบ ร้องไห้จนน้ำตาเทียบไม่มี ไม่มีแม้แต่เรี้ยวแรงจะกินข้าว พอเราถามเขาว่าเบื่อเรามากใช่มั้ยเธอ เธอเบื่อเราเธอก็บอกเธอจะมายื้อเราไว้ทำไม ทุกวันนี้เรายอมทนอยู่เพื่อซื้อความสุขเพื่อซื้อชีวิตเรา เรายอมร้องไห้ยอมเสียใจ ยอมโดนเขาตะคอกด่าว่าอยู่ทุกครั้ง เขาไล่เราก็บ่อย เขาบอกจะเลิกก็เลิกไปเลย อยากเลิกก็เลิก ซึ่งนั้นมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาจะมีเราหรือไม่มีก็ได้ เรายอมรับน่ะว่าเรางี่เง้าแต่มันไม่ได้มากไปเลย แค่เราต้องการให้เขาเป็นเหมือนแต่ก่อน สนใจเรา แคร์ความรู้สึกเราเหมือนแต่ก่อน แค่แชทเราเขายังไม่เคยอยากทักมาถามเลย เขาไปคุยกับอื่นก่อนตลอด หัวอกเราความขี้น้อยใจของเราเขาไม่เคยสน เขาคิดจะทักมากหรือโทรมาตอนไหนก็ได้ ทั้งๆที่เราเคยทักเขาก่อนเสมอ เราเลยลองไม่ทักไป มันก็เป็นอย่างที่เราพูดไว้ข้างต้น เราอยากรู้ว่าเพื่อนๆเคยเจอเหมือนเรามั้ย เคยเป็นเพื่อนเรามั้ย ตอนนี้เราไม่มีใคร เรายอมจมปรักแค่กับเขาเราไม่ปรึกษาใคร เรามีแค่เขา แต่ตอนนี้เขาบอกว่าอยากคุยก็โทรมาเอาเอง ช่วยบอกเราทีเขาเบื่อเราใช่มั้ย บอกก็บอกว่ารักเรา รักเรา แต่ตั้งแต่ที่เขากลับมาขอคืนดีล่าสุดตอนออกพรรษา เราไม่มีความสุขเลย มีแต่เราที่ชื้อความสุขจากเขาเท่านั้น บอกเราหน่อยได้มั้ย เราควรทำยังไงต่อไปดี เขาเบื่อเราใช่มั้ย เราควรตัดใจจากเขาใช่มั้ย เรารักเขาเราไม่เคยเผื่อใจเลยแม้แต่น้อย  ช่วยเราหน่อยน่ะเราไม่รู้จะพึ่งใครแล้ว เรารู้ที่เราร้องไห้ครวญครางหาเขาไปเราสงสารพ่อสงสารแม่ เลี้ยงเราเพื่อมาร้องไห้กับผู้ชายแค่คนเดียวหน่ะหรอ แต่ก็ให้ทุกคนเข้าใจเราน่ะ ความรู้สึกที่ถ้าไม่มาเจอกับตัวจะไม่รู้เลย ช่วยตอบเราหน่อยน่ะคะ เราขอบคุณน่ะ เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ระบายมันออกมา :'(