สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะขอมาเล่าเรื่องราวในวันที่เรามาร่วมวางดอกไม้จันทน์ในงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ. พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
เรื่องราวที่เราอยากจะมาเล่าในวันนี้ มันเป็นเรื่องราวที่เราและเพื่อนรู้สึกว่าในความโศกเศร้าเสียใจในวันที่เราต้องมาส่งพ่อหลวงกลับคืนสู่สรวงสวรรค์ แต่ในอีกแง่มุมนึง ก็มีเหตุการณ์และเรื่องราว ที่ทำให้ทั้งเราและเพื่อนรู้สึกประทับใจ ในสิ่งที่เราทั้งคู่เจอกันมา ถึงแม้ว่าเราทั้งคู่จะไม่ได้ไปร่วมงานที่ท้องสนามหลวง
ขอเล่าเลยนะคะ คือเรากับเพื่อนมาร่วมงานกันที่ห้างเซ็นทรัลพระราม2 ตรงparkอ่ะค่ะ ช่วงเวลาประมาณบ่ายโมงกว่าๆ แล้วคือในตอนที่เราทั้งคู่เข้าแถวกันอยู่ ก็เข้าแถวเดินตามปกติ เรากับเพื่อนก็เดินคุยกันไปเรื่อยๆ คุยกันเพลินไปหน่อย ก็มีเดินชนคนข้างหน้าบ้าง เรากับเพื่อนก็ขอโทษขอโพยตามปกติ เดินไปเรื่อยๆพี่ที่อยู่ข้างหน้าเราทั้งคู่ก็หันมาบอกว่า. ระวังบันไดข้างหน้านะคะ นั่นคือความประทับใจแรกที่เราและเพือนรู้สึกดี...อ่อ พี่ที่อยู่ข้างหน้าเราทั้งคู่เขามากับคุณแม่และพี่สาว และรู้สึกเหมือนจะมีคนอื่นๆมาอีกด้วย แต่ที่อยู่ช่วงแถวเดียวกับเราคือมี พี่สาวเขา และก็พี่คนนั้น ส่วนแถวทางขวามือเราก็จะเป็นคุณแม่ของพี่ๆเขา...เราขอเรียกพี่สาวของเขาว่าพี่ผมยาวแล้วกันนะคะ ส่วนพี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเราขอเรียกว่าพี่ผมสั้นแล้วกัน😅
ในตอนนั้นเหตุการณ์ก็ปกติค่ะ จนถึงช่วงที่ฝนตกพวกเราทุกคนในที่นั้นต่างก็มีความตั้งใจที่จะมาส่งพ่อหลวงกันทั้งนั้น. แล้วแถมยังใกล้ช่วงที่เราจะได้วางดอกไม้จันทน์ด้วย แล้วคือช่วงที่เรายืนอยู่ไม่มีที่ให้หลบฝน ทั้งเราและเพื่อนต่างก็ไม่มีใครเอาร่มมากันทั้งคู่ ต้องอาศัยร่มพี่ที่อยู่ข้างหลังเรา ตอนนั้นร่มหนึ่งคันยืนกันสี่คน😅 ส่วนพี่ที่อยู่ข้างหน้าเราก็อาศัยร่มพี่ที่อยู่ข้างหน้าเขาอีกที ยืนๆเดินๆไปได้สักพัก. คนที่อยู่ในแถวเดียวกันเราเกิดเป็นลมหน้ามืด พี่ผมยาวยืนประครองถือร่ม ส่วนพี่ผมสั้นหยิบพัดมาพัดให้ ตอนนั้นฝนตกหนัก ลมก็ไม่ค่อยมี เหมือนอากาศจะไม่ค่อยถ่ายเท😅 เรากับเพื่อนก็ตกใจ คนที่อยู่แถวนั้นก็ตกใจ พี่ๆ และเราๆ ช่วยกันปฐมพยาบาล เราหยิบแอมโมเนียยื่นให้ ช่วยเท่าที่เราจะช่วยกันได้ จนพี่ที่เป็นลมอาการดีขึ้น [ตอนนั้นอายในความเสล่อเด๋อของตัวเองมาก พอพี่ที่เป็นลมอาการดีขึ้น เราก็แกะนมอัดเม็ดแล้วบอกว่า พี่คะ เอานมอัดเม็ดมั้ย กินอะไรหวานๆจะได้ดีขึ้น😂 ตรรกะอะไรของแกว้าาา]
ตอนนั้นพี่ผมยาว กับพี่ผมสั้น ดูแลเทคแคร์ดีมาก ถามไถ่พี่ที่เป็นลม ตามไปดูอาการด้วย(เพราะพี่ที่เป็นลมเขามาคนเดียว ไม่มีคนช่วยดูแล) นี่ก็เป็นความประทับใจครั้งที่สอง ที่เราทั้งคู่รู้สึกโอเค....
มาถึงอีกโมเม้นท์ ที่เราและเพื่อนรู้สึกดีกับพี่น้องผมยาวและสั้น พอถึงช่วงเวลานึงเราทุกคนก็ต่างต้องรู้สึกหิวกันใช่มั้ยค่ะ แต่ในงานก็มีอาหาร เครื่องดื่มและขนม เดินแจกตลอด เจ้าหน้าที่จิตอาสาทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง (ขอชื่นชมจากใจจริงค่ะ) ในตอนนั้นพี่ผมยาวเหมือนจะออกไปไหนก็ไม่รู้ พอสักพักพี่ผมยาวกลับมาพร้อมกับถุงแมคโดนัล(โอเค😑). พี่น้องผมยาว ผมสั้น ดูแลคุณแม่ของพวกเขาดูน่ารักดี (ในความรู้สึกเราอะนะ) แล้วอยู่ๆพี่ผมยาวเขาก็ยื่นพายสับปะรดมาให้เรากับเพื่อนคนละอัน เราทั้งคู่รู้สึกเกรงใจ ก็บอกขอบคุณและปฏิเสธไป
แต่พี่เขาบอกกลับมาว่า "เอาเถอะค่ะ พี่ซื้อมาเผื่อน้องด้วย" OMG😱😱😱 ในตอนนั้นเราคิดในใจ ทำไมพี่ถึงเป็นคนที่จิตใจดีขนาดนี้ คิดถึงคนรอบข้าง ดูแลใส่ใจอ่ะ คือดีอ่ะ👏🏻 เราเลยรับพายมา พอสักพัก มีคุณป้าด้านหลังเราเริ่มหิวข้าว แต่คือคุณป้าคนนั้นกินเจ แต่ตอนนั้นอาหารที่มาเดินแจกไม่ใช่เจ เพื่อนเราบอกกับคุณป้าว่า อาหารเจเหมือนเห็นว่ามีนะคะ บลาๆๆ คุณป้าเลยเดินไปถามผู้ชาย ที่เขาเพิ่งเดินไปเอาอาหารมา เขาก็บอกจุดรับอาหารอยู่ตรงไหน อะไร ยังไง แต่ที่เขาเอามาไม่ใช่เจนะครับ
สองพี่น้องผมยาวผมสั้นเลยถามผู้ชายคนนั้นอีกครั้งว่าจุดรับอาหารอยู่ตรงไหน พอพี่เขารู้ พี่ผมสั้นเลยเดินไปเพื่อที่จะเอาอาหารมาให้คุณป้า(คือแบบ...ในใจคือพี่คือไอดอลหนูเลยตอนนั้น พี่สวยมากอ่ะ น้ำใจงามจริงๆ) ตอนที่พี่ผมสั้นเดินไปเอาอาหาร แถวก็เริ่มเคลื่อนย้ายจากจุดเดิมไปไกลพอสมควร แล้วตอนนั้นก็เริ่มมืด เกิดเดินกลับมาก็มองหากันยากอยู่นะ ระหว่างที่รอพี่ผมยาวก็โทร ตามตลอดแต่เหมือนพี่ผมสั้นจะไม่ได้รับสาย เราก็เออ...เดี๋ยวหนูช่วยเปิดไฟฉายชูบอกให้นะคะ พี่ผมยาวก็โทรตาม พอสักพักพี่ผมสั้นเดินกลับมาพร้อมกับอาหาร2ถ้วย ให้คุณป้าคนนึง แล้วก็ให้คนอื่นที่กินเจไปอีกคน ช่วงเดินต่อแถว ช่วงนั้นมืดไฟไม่ค่อยสว่าง. เราเปิดแอปไฟฉายส่องทาง ส่วนเพื่อนเราเปิดแอปไฟฉายส่องให้คุณป้า จะได้กินข้าวสะดวก พอคุณป้าเดินไปกินไปเสร็จ เรากะเพื่อนคุยกันงุ้งงิ้งๆเรื่องหาน้ำให้คุณป้า แต่เหมือนพี่ผู้ชายข้างๆจะได้ยิน เลยยื่นขวดน้ำของเขาให้กับคุณป้าดื่ม....
จนพวกเราวางดอกไม้จันทน์เสร็จสรรพ เราและเพื่อนก็ลาสวัสดีคุณป้าก่อนกลับและก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณพี่น้องผมยาวผมสั้น ที่ทำให้ทั้งเราและเพื่อนรู้สึกว่า เออ...แต้มบุญเรายังมี เลยทำให้วันนี้เราเจอแต่คนรอบข้างที่ดี และยังแบ่งปันน้ำใจเผื่อแผ่ไปถึงคนรอบๆข้างอีกด้วย เพราะความใจดีและมีน้ำใจของสองพี่น้องผมยาวผมสั้น😊😊
เรื่องราวและโมม้นท์ ที่ทั้งเราและเพื่อนประทับใจก็มีคร่าวๆประมาณนี้แหละค่ะ ใครมีเรื่องราวประทับใจอะไรกันบ้าง มาเล่าแรกเปลี่ยนกันนะคะ
ปล.1 วันนี้เราและเพื่อนอยากขอบคุณ เจ้าหน้าที่ทุกคน ทั้งจิตอาสา และน้องๆจากโรงเรียน ร.ส.ท ที่อาสาดูแลพวกเราทุกๆคนเป็นอย่างดี😊🙏🏻🙏🏻🙏🏻
ปล.2 และขอขอบคุณ สองพี่น้องผมยาวผมสั้นนะคะ ที่ความใจดีและมีน้ำใจของพวกพี่ ส่งผลให้ทั้งพวกเรา และคนรอบข้าง มีความสุข คือยังไงดีล่ะ... มันรู้สึกสุขจากข้างในอ่ะ อธิบายไม่ถูก😂
ปล.3 เราและเพื่อนขอขอบคุณ พี่ที่อยู่ข้างหลังพวกเรา ในความใจดี ที่พี่แบ่งร่มให้เราได้ยืนหลบฝนด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻
ปล.4 เราและเพื่อนต้องขอโทษ ผู้ชายคนที่เราเดินเอาร่มไปเสยโดนผมเขา (คือเขาตัวสูงมาก จนร่มที่ถือไปเสยโดนผมเขา แถมน้ำฝนยังไหลไปลงหลังเขาอีก เปียกไปหมดเลย😂😂😂😂 ขอโทษจริงๆค่ะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻
เรื่องราววันที่ 26 ตุลาคม 2560😊
เรื่องราวที่เราอยากจะมาเล่าในวันนี้ มันเป็นเรื่องราวที่เราและเพื่อนรู้สึกว่าในความโศกเศร้าเสียใจในวันที่เราต้องมาส่งพ่อหลวงกลับคืนสู่สรวงสวรรค์ แต่ในอีกแง่มุมนึง ก็มีเหตุการณ์และเรื่องราว ที่ทำให้ทั้งเราและเพื่อนรู้สึกประทับใจ ในสิ่งที่เราทั้งคู่เจอกันมา ถึงแม้ว่าเราทั้งคู่จะไม่ได้ไปร่วมงานที่ท้องสนามหลวง
ขอเล่าเลยนะคะ คือเรากับเพื่อนมาร่วมงานกันที่ห้างเซ็นทรัลพระราม2 ตรงparkอ่ะค่ะ ช่วงเวลาประมาณบ่ายโมงกว่าๆ แล้วคือในตอนที่เราทั้งคู่เข้าแถวกันอยู่ ก็เข้าแถวเดินตามปกติ เรากับเพื่อนก็เดินคุยกันไปเรื่อยๆ คุยกันเพลินไปหน่อย ก็มีเดินชนคนข้างหน้าบ้าง เรากับเพื่อนก็ขอโทษขอโพยตามปกติ เดินไปเรื่อยๆพี่ที่อยู่ข้างหน้าเราทั้งคู่ก็หันมาบอกว่า. ระวังบันไดข้างหน้านะคะ นั่นคือความประทับใจแรกที่เราและเพือนรู้สึกดี...อ่อ พี่ที่อยู่ข้างหน้าเราทั้งคู่เขามากับคุณแม่และพี่สาว และรู้สึกเหมือนจะมีคนอื่นๆมาอีกด้วย แต่ที่อยู่ช่วงแถวเดียวกับเราคือมี พี่สาวเขา และก็พี่คนนั้น ส่วนแถวทางขวามือเราก็จะเป็นคุณแม่ของพี่ๆเขา...เราขอเรียกพี่สาวของเขาว่าพี่ผมยาวแล้วกันนะคะ ส่วนพี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเราขอเรียกว่าพี่ผมสั้นแล้วกัน😅
ในตอนนั้นเหตุการณ์ก็ปกติค่ะ จนถึงช่วงที่ฝนตกพวกเราทุกคนในที่นั้นต่างก็มีความตั้งใจที่จะมาส่งพ่อหลวงกันทั้งนั้น. แล้วแถมยังใกล้ช่วงที่เราจะได้วางดอกไม้จันทน์ด้วย แล้วคือช่วงที่เรายืนอยู่ไม่มีที่ให้หลบฝน ทั้งเราและเพื่อนต่างก็ไม่มีใครเอาร่มมากันทั้งคู่ ต้องอาศัยร่มพี่ที่อยู่ข้างหลังเรา ตอนนั้นร่มหนึ่งคันยืนกันสี่คน😅 ส่วนพี่ที่อยู่ข้างหน้าเราก็อาศัยร่มพี่ที่อยู่ข้างหน้าเขาอีกที ยืนๆเดินๆไปได้สักพัก. คนที่อยู่ในแถวเดียวกันเราเกิดเป็นลมหน้ามืด พี่ผมยาวยืนประครองถือร่ม ส่วนพี่ผมสั้นหยิบพัดมาพัดให้ ตอนนั้นฝนตกหนัก ลมก็ไม่ค่อยมี เหมือนอากาศจะไม่ค่อยถ่ายเท😅 เรากับเพื่อนก็ตกใจ คนที่อยู่แถวนั้นก็ตกใจ พี่ๆ และเราๆ ช่วยกันปฐมพยาบาล เราหยิบแอมโมเนียยื่นให้ ช่วยเท่าที่เราจะช่วยกันได้ จนพี่ที่เป็นลมอาการดีขึ้น [ตอนนั้นอายในความเสล่อเด๋อของตัวเองมาก พอพี่ที่เป็นลมอาการดีขึ้น เราก็แกะนมอัดเม็ดแล้วบอกว่า พี่คะ เอานมอัดเม็ดมั้ย กินอะไรหวานๆจะได้ดีขึ้น😂 ตรรกะอะไรของแกว้าาา]
ตอนนั้นพี่ผมยาว กับพี่ผมสั้น ดูแลเทคแคร์ดีมาก ถามไถ่พี่ที่เป็นลม ตามไปดูอาการด้วย(เพราะพี่ที่เป็นลมเขามาคนเดียว ไม่มีคนช่วยดูแล) นี่ก็เป็นความประทับใจครั้งที่สอง ที่เราทั้งคู่รู้สึกโอเค....
มาถึงอีกโมเม้นท์ ที่เราและเพื่อนรู้สึกดีกับพี่น้องผมยาวและสั้น พอถึงช่วงเวลานึงเราทุกคนก็ต่างต้องรู้สึกหิวกันใช่มั้ยค่ะ แต่ในงานก็มีอาหาร เครื่องดื่มและขนม เดินแจกตลอด เจ้าหน้าที่จิตอาสาทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ไม่มีขาดตกบกพร่อง (ขอชื่นชมจากใจจริงค่ะ) ในตอนนั้นพี่ผมยาวเหมือนจะออกไปไหนก็ไม่รู้ พอสักพักพี่ผมยาวกลับมาพร้อมกับถุงแมคโดนัล(โอเค😑). พี่น้องผมยาว ผมสั้น ดูแลคุณแม่ของพวกเขาดูน่ารักดี (ในความรู้สึกเราอะนะ) แล้วอยู่ๆพี่ผมยาวเขาก็ยื่นพายสับปะรดมาให้เรากับเพื่อนคนละอัน เราทั้งคู่รู้สึกเกรงใจ ก็บอกขอบคุณและปฏิเสธไป
แต่พี่เขาบอกกลับมาว่า "เอาเถอะค่ะ พี่ซื้อมาเผื่อน้องด้วย" OMG😱😱😱 ในตอนนั้นเราคิดในใจ ทำไมพี่ถึงเป็นคนที่จิตใจดีขนาดนี้ คิดถึงคนรอบข้าง ดูแลใส่ใจอ่ะ คือดีอ่ะ👏🏻 เราเลยรับพายมา พอสักพัก มีคุณป้าด้านหลังเราเริ่มหิวข้าว แต่คือคุณป้าคนนั้นกินเจ แต่ตอนนั้นอาหารที่มาเดินแจกไม่ใช่เจ เพื่อนเราบอกกับคุณป้าว่า อาหารเจเหมือนเห็นว่ามีนะคะ บลาๆๆ คุณป้าเลยเดินไปถามผู้ชาย ที่เขาเพิ่งเดินไปเอาอาหารมา เขาก็บอกจุดรับอาหารอยู่ตรงไหน อะไร ยังไง แต่ที่เขาเอามาไม่ใช่เจนะครับ
สองพี่น้องผมยาวผมสั้นเลยถามผู้ชายคนนั้นอีกครั้งว่าจุดรับอาหารอยู่ตรงไหน พอพี่เขารู้ พี่ผมสั้นเลยเดินไปเพื่อที่จะเอาอาหารมาให้คุณป้า(คือแบบ...ในใจคือพี่คือไอดอลหนูเลยตอนนั้น พี่สวยมากอ่ะ น้ำใจงามจริงๆ) ตอนที่พี่ผมสั้นเดินไปเอาอาหาร แถวก็เริ่มเคลื่อนย้ายจากจุดเดิมไปไกลพอสมควร แล้วตอนนั้นก็เริ่มมืด เกิดเดินกลับมาก็มองหากันยากอยู่นะ ระหว่างที่รอพี่ผมยาวก็โทร ตามตลอดแต่เหมือนพี่ผมสั้นจะไม่ได้รับสาย เราก็เออ...เดี๋ยวหนูช่วยเปิดไฟฉายชูบอกให้นะคะ พี่ผมยาวก็โทรตาม พอสักพักพี่ผมสั้นเดินกลับมาพร้อมกับอาหาร2ถ้วย ให้คุณป้าคนนึง แล้วก็ให้คนอื่นที่กินเจไปอีกคน ช่วงเดินต่อแถว ช่วงนั้นมืดไฟไม่ค่อยสว่าง. เราเปิดแอปไฟฉายส่องทาง ส่วนเพื่อนเราเปิดแอปไฟฉายส่องให้คุณป้า จะได้กินข้าวสะดวก พอคุณป้าเดินไปกินไปเสร็จ เรากะเพื่อนคุยกันงุ้งงิ้งๆเรื่องหาน้ำให้คุณป้า แต่เหมือนพี่ผู้ชายข้างๆจะได้ยิน เลยยื่นขวดน้ำของเขาให้กับคุณป้าดื่ม....
จนพวกเราวางดอกไม้จันทน์เสร็จสรรพ เราและเพื่อนก็ลาสวัสดีคุณป้าก่อนกลับและก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณพี่น้องผมยาวผมสั้น ที่ทำให้ทั้งเราและเพื่อนรู้สึกว่า เออ...แต้มบุญเรายังมี เลยทำให้วันนี้เราเจอแต่คนรอบข้างที่ดี และยังแบ่งปันน้ำใจเผื่อแผ่ไปถึงคนรอบๆข้างอีกด้วย เพราะความใจดีและมีน้ำใจของสองพี่น้องผมยาวผมสั้น😊😊
เรื่องราวและโมม้นท์ ที่ทั้งเราและเพื่อนประทับใจก็มีคร่าวๆประมาณนี้แหละค่ะ ใครมีเรื่องราวประทับใจอะไรกันบ้าง มาเล่าแรกเปลี่ยนกันนะคะ
ปล.1 วันนี้เราและเพื่อนอยากขอบคุณ เจ้าหน้าที่ทุกคน ทั้งจิตอาสา และน้องๆจากโรงเรียน ร.ส.ท ที่อาสาดูแลพวกเราทุกๆคนเป็นอย่างดี😊🙏🏻🙏🏻🙏🏻
ปล.2 และขอขอบคุณ สองพี่น้องผมยาวผมสั้นนะคะ ที่ความใจดีและมีน้ำใจของพวกพี่ ส่งผลให้ทั้งพวกเรา และคนรอบข้าง มีความสุข คือยังไงดีล่ะ... มันรู้สึกสุขจากข้างในอ่ะ อธิบายไม่ถูก😂
ปล.3 เราและเพื่อนขอขอบคุณ พี่ที่อยู่ข้างหลังพวกเรา ในความใจดี ที่พี่แบ่งร่มให้เราได้ยืนหลบฝนด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻
ปล.4 เราและเพื่อนต้องขอโทษ ผู้ชายคนที่เราเดินเอาร่มไปเสยโดนผมเขา (คือเขาตัวสูงมาก จนร่มที่ถือไปเสยโดนผมเขา แถมน้ำฝนยังไหลไปลงหลังเขาอีก เปียกไปหมดเลย😂😂😂😂 ขอโทษจริงๆค่ะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻