กลุ้มใจมาหลายวันแล้วค๊า กับเรื่องนี้ ไม่จะตัดสินยังไงดี
เรื่องของเรื่อง ก็คือ ตัวเราเองแต่งงานกับคนจีน ช่วงแรกๆก็เช่าห้องอยู่กับสามี 2 คน เพราะตอนนั้นสามีเปิดร้านขายเสื้อผ้า นานๆจะกลับไปเที่ยวบ้านสามีครั้งหนึ่ง ตอนนั้นคิดว่า แม่สามีใจดีมาก รักเราดี เราใช้ชีวิตอยู่ห้องพักกัน 2 คนมาปีกว่า ก็ตั้งท้อง จนท้องได้ 5 เดือนแม่สามีก็บอกให้มาอยู่บ้าน ใจเราบอกตามตรงไม่อยากไปเลยแต่สามียืนยันว่าต้องกลับ จะได้อยู่ดีกินดีหน่อยเพื่อลูกในท้อง ก็เลยตกลงกับสามีว่าถ้าลูกโตสัก 4-5 เดือนเราออกมาอยู่เหมือนเดิมนะ สามีก็รับปาก ช่วงแรกๆ ที่เข้ามาอยู่บ้านสามี แม่สามีไม่ให้เราทำอะไรเลย ยิ่งกว่าคุณนายชะอีก แม่สามีทำให้หมด ก็อย่างว่าเราท้องนิเนอะ ยิ่งเป็นหลานคนแรกอีก แกก็ห่วงเป็นธรรมดา แม่สามีแกดูแลเรื่องอาหารการกินทุกอย่างจนคลอด ตลอดจนอยู่เดือน ช่วงอยู่เดือนเรารู้สึกว่าอารมเราไม่เหมือนเดิม คิดมาก น้อยใจ สุดๆ น้องสามีมาจากไต้หวั่นก็ไปเกลียดเขา คิดว่าสามีสนใจน้องสาวมากกว่าตัวเอง ชึ่งแม่สามีก็รู้ถึงปัญหานี้ แต่เขาไม่พูดออกมา จนตอนนี้เขากลับไต้หวั่นก็ไม่ได้เจอเขาอีก จากนั้นเราก็ใช้ชีวิตปกติ เลี้ยงลูกไป ตื่นเช้ามาก็พาลูกลงไปแม่สามีก็อุ้มพาไปเที่ยวปล่อยเวลาให้เรากินข้างล้างขวดนมกวาดห้อง นี้คืองานช่วงเช้าที่เราจะต้องรีบทำเพราะลูกเราจะต้องหลับในอีก 1 ชั่วโมง บางวันแทบไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน แม่สามีก็อุ้มลูกมาให้ละบอกว่าลูกง่วงนอนแล้ว ลูกหลับก็ต้องเฝ้าลูกตื่นมาไม่เจอใครก็ร้องไห้ นี่คือ งานช่วงเช้าจะเป็นแบบนี้ทุกวัน ลืมบอกไปว่าอยู่กับแม่สามี 2 คน สามีไปทำงาน จนสามีกลับมากินข้าวเที่ยงลูกก็ตื่นกลางวันพอดี เราก็อุ้มลูกลงไป แม่สามีก็ดู เรากับสามีก็ไปกินข้าว จากนั้นเราก็ไปซักผ้าตากผ้าเก็บผ้า อะไรที่ควรทำก็รีบทำ บ่าย2 ลูกก็จะกลับอีกเราต้องเฝ้าจนเขาตื่น ลูกนอนประมาณชั่วโมงครึ่ง ตื่นมาก็เอาลงไปอาบน้ำ แม่สามีก็เตรียมน้ำให้อาบแกอาบให้ เราก็ต้องรีบเตรียมเสื้อผ้ามาให้ เอามาช้าก็โดนว่า พอลูกอาบน้ำเสร็จแม่สามีก็ไปอาบ แกอาบเสร็จก็เปลี่ยนเราไปอาบ สามีก็กลับจากงานพอดี กินข้าวเย็นเสร็จเราก็ต้องรีบไปล้างขวดนม ล้างของเล่น เราคิดว่าเวลาเราแทบไม่พอใช้เลย จะว่างพอหายใจได้ก็ตอนเฝ้าลูกหลับ จนเกิดเรื่องวันนี้น้องสามีอีกคนกลับมาเที่ยวพาแฟนมาด้วย เราแค่ไม่ได้ไปทานข้าวด้วยแม่สามีก็ว่าให้ด่าๆบ่นๆ ว่าเราทำตัวไม่ถูกเป็นสะไภ้ใหญ่ทำไมไม่ให้เกลียดคนอื่น ซึ่งที่เราไม่ได้กินด้วยคือ 1. เราต้องดุลูก 2. เราคิดว่านานๆเขากลับมาก็อยากให้เขาสบายใจกินกันเองในครอบครัว 3. คือเราไม่หิว แต่เขาไม่เข้าใจเรา ว่าเราผิด พาลไปจนถึงว่าเราไม่เอาไหน กับข้าวก็ไม่เคยช่วยทำ เก้บตัวอยู่แต่บนห้อง เราอยากเถียงมาก ว่าที่อยู่บนห้องไม่ได้มานอนเล่น ทำงานเก็บห้องกวาดห้องแทบไม่ได้พัก ส่วนเรื่องทำกับข้าว จะเอาเวลาไหนไปช่วย อยู่กัน 2 คน แกทำกับข้าวเราก็ต้องดูลูก ชึ่งเวลาแกทำกับข้าวเป็นเวลาที่ลูกเราหลับพอดีเราต้องเฝ้าถ้าไม่เฝ้าตื่นมาร้องไห้ก็ไม่มีใครได้ยิน
ตอนนี้ลูกเรา 9 เดือนแล้ว เราอยากออกไปอยู่ที่อื่น เราไม่อยากอยู่แล้ว เรากับแม่สามีคงมีธิทิในใจไปตลอดตั้งแต่นี้ เราชวนสามีออกไปสามีก็ไม่อยากออก บอกว่าจะไปลงทุนทำอะไรตอนนี้ เจ๋งมาจะทำยังไง อยู่บ้านก็สบายดีออก ลูกก็มีคนช่วยเลี้ยงข้าวก็มีกิน เรื่องแม่สามีก็ไม่ต้องไปคิดเยอะ อะไรช่วยได้ก็ช่วย สามีบอกแบบนี้ แต่เราไม่มีเวลาจะไปช่วยเลยจริงๆ จะให้ทำยังไง ให้แม่สามีดูลูกแล้วเราไปทำแม่แกก็ไม่ปล่อยไม่ไว้ใจ เราอึดอัดใจมากเลย เราไม่อยากอยู่แล้ว ถ้าขื่นอยู่ต่อไปต้องมีเรื่องทะเลาะกันใหญ่กว่านี้แน่ๆ ทุกวันนี้เรายอมแกตลอด พูดจาคะขา กับแกตลอด กับแม่เรายังไม่เคยแบบนี้ ยังมาโดนว่าเลย
ตอนนี้เราคิดว่าถ้าสามีไม่ไป เราจะออกไปเอง ไปทำงาน ต่างจังหวัด ส่วนสามีไม่ไปก็ให้อยู่บ้านตามที่เขาต้องการ แต่ไม่ได้เลิกกัน เราแค่อยู่บ้านเขาไม่ได้
ลูกก็ให้แม่สามีกับสามีดู เพื่อนๆ ว่าเราทำแบบนี้จะดีไหม ที่เราตัดสินใจไปไม่ได้สักที คือลูก เขาติดเรา เขากำลังจำเราได้ เรากลัวคิดถึงเขา เรากลัวคนอื่นจะดูแลเขาไม่ดีเท่าเรา ถ้าเราเอาลูกไปด้วยไปเลี้ยงที่บ้านเราให้แม่เราช่วยไปรู้แม่สามีจะยอมไหม ถ้าพูดออกไป เป็นอันบ้านแตก เพราะแกรักลูกเราอยู่มาก หลานคนแรก
เพื่อนช่วยเราหน่อย เราไม่รู้จะทำยังไงดี เราไม่อยากอยู่ที่นี่ เราอยากออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะเรื่องใหญ่ไปกว่านี้
ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้
เรื่องของเรื่อง ก็คือ ตัวเราเองแต่งงานกับคนจีน ช่วงแรกๆก็เช่าห้องอยู่กับสามี 2 คน เพราะตอนนั้นสามีเปิดร้านขายเสื้อผ้า นานๆจะกลับไปเที่ยวบ้านสามีครั้งหนึ่ง ตอนนั้นคิดว่า แม่สามีใจดีมาก รักเราดี เราใช้ชีวิตอยู่ห้องพักกัน 2 คนมาปีกว่า ก็ตั้งท้อง จนท้องได้ 5 เดือนแม่สามีก็บอกให้มาอยู่บ้าน ใจเราบอกตามตรงไม่อยากไปเลยแต่สามียืนยันว่าต้องกลับ จะได้อยู่ดีกินดีหน่อยเพื่อลูกในท้อง ก็เลยตกลงกับสามีว่าถ้าลูกโตสัก 4-5 เดือนเราออกมาอยู่เหมือนเดิมนะ สามีก็รับปาก ช่วงแรกๆ ที่เข้ามาอยู่บ้านสามี แม่สามีไม่ให้เราทำอะไรเลย ยิ่งกว่าคุณนายชะอีก แม่สามีทำให้หมด ก็อย่างว่าเราท้องนิเนอะ ยิ่งเป็นหลานคนแรกอีก แกก็ห่วงเป็นธรรมดา แม่สามีแกดูแลเรื่องอาหารการกินทุกอย่างจนคลอด ตลอดจนอยู่เดือน ช่วงอยู่เดือนเรารู้สึกว่าอารมเราไม่เหมือนเดิม คิดมาก น้อยใจ สุดๆ น้องสามีมาจากไต้หวั่นก็ไปเกลียดเขา คิดว่าสามีสนใจน้องสาวมากกว่าตัวเอง ชึ่งแม่สามีก็รู้ถึงปัญหานี้ แต่เขาไม่พูดออกมา จนตอนนี้เขากลับไต้หวั่นก็ไม่ได้เจอเขาอีก จากนั้นเราก็ใช้ชีวิตปกติ เลี้ยงลูกไป ตื่นเช้ามาก็พาลูกลงไปแม่สามีก็อุ้มพาไปเที่ยวปล่อยเวลาให้เรากินข้างล้างขวดนมกวาดห้อง นี้คืองานช่วงเช้าที่เราจะต้องรีบทำเพราะลูกเราจะต้องหลับในอีก 1 ชั่วโมง บางวันแทบไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน แม่สามีก็อุ้มลูกมาให้ละบอกว่าลูกง่วงนอนแล้ว ลูกหลับก็ต้องเฝ้าลูกตื่นมาไม่เจอใครก็ร้องไห้ นี่คือ งานช่วงเช้าจะเป็นแบบนี้ทุกวัน ลืมบอกไปว่าอยู่กับแม่สามี 2 คน สามีไปทำงาน จนสามีกลับมากินข้าวเที่ยงลูกก็ตื่นกลางวันพอดี เราก็อุ้มลูกลงไป แม่สามีก็ดู เรากับสามีก็ไปกินข้าว จากนั้นเราก็ไปซักผ้าตากผ้าเก็บผ้า อะไรที่ควรทำก็รีบทำ บ่าย2 ลูกก็จะกลับอีกเราต้องเฝ้าจนเขาตื่น ลูกนอนประมาณชั่วโมงครึ่ง ตื่นมาก็เอาลงไปอาบน้ำ แม่สามีก็เตรียมน้ำให้อาบแกอาบให้ เราก็ต้องรีบเตรียมเสื้อผ้ามาให้ เอามาช้าก็โดนว่า พอลูกอาบน้ำเสร็จแม่สามีก็ไปอาบ แกอาบเสร็จก็เปลี่ยนเราไปอาบ สามีก็กลับจากงานพอดี กินข้าวเย็นเสร็จเราก็ต้องรีบไปล้างขวดนม ล้างของเล่น เราคิดว่าเวลาเราแทบไม่พอใช้เลย จะว่างพอหายใจได้ก็ตอนเฝ้าลูกหลับ จนเกิดเรื่องวันนี้น้องสามีอีกคนกลับมาเที่ยวพาแฟนมาด้วย เราแค่ไม่ได้ไปทานข้าวด้วยแม่สามีก็ว่าให้ด่าๆบ่นๆ ว่าเราทำตัวไม่ถูกเป็นสะไภ้ใหญ่ทำไมไม่ให้เกลียดคนอื่น ซึ่งที่เราไม่ได้กินด้วยคือ 1. เราต้องดุลูก 2. เราคิดว่านานๆเขากลับมาก็อยากให้เขาสบายใจกินกันเองในครอบครัว 3. คือเราไม่หิว แต่เขาไม่เข้าใจเรา ว่าเราผิด พาลไปจนถึงว่าเราไม่เอาไหน กับข้าวก็ไม่เคยช่วยทำ เก้บตัวอยู่แต่บนห้อง เราอยากเถียงมาก ว่าที่อยู่บนห้องไม่ได้มานอนเล่น ทำงานเก็บห้องกวาดห้องแทบไม่ได้พัก ส่วนเรื่องทำกับข้าว จะเอาเวลาไหนไปช่วย อยู่กัน 2 คน แกทำกับข้าวเราก็ต้องดูลูก ชึ่งเวลาแกทำกับข้าวเป็นเวลาที่ลูกเราหลับพอดีเราต้องเฝ้าถ้าไม่เฝ้าตื่นมาร้องไห้ก็ไม่มีใครได้ยิน
ตอนนี้ลูกเรา 9 เดือนแล้ว เราอยากออกไปอยู่ที่อื่น เราไม่อยากอยู่แล้ว เรากับแม่สามีคงมีธิทิในใจไปตลอดตั้งแต่นี้ เราชวนสามีออกไปสามีก็ไม่อยากออก บอกว่าจะไปลงทุนทำอะไรตอนนี้ เจ๋งมาจะทำยังไง อยู่บ้านก็สบายดีออก ลูกก็มีคนช่วยเลี้ยงข้าวก็มีกิน เรื่องแม่สามีก็ไม่ต้องไปคิดเยอะ อะไรช่วยได้ก็ช่วย สามีบอกแบบนี้ แต่เราไม่มีเวลาจะไปช่วยเลยจริงๆ จะให้ทำยังไง ให้แม่สามีดูลูกแล้วเราไปทำแม่แกก็ไม่ปล่อยไม่ไว้ใจ เราอึดอัดใจมากเลย เราไม่อยากอยู่แล้ว ถ้าขื่นอยู่ต่อไปต้องมีเรื่องทะเลาะกันใหญ่กว่านี้แน่ๆ ทุกวันนี้เรายอมแกตลอด พูดจาคะขา กับแกตลอด กับแม่เรายังไม่เคยแบบนี้ ยังมาโดนว่าเลย
ตอนนี้เราคิดว่าถ้าสามีไม่ไป เราจะออกไปเอง ไปทำงาน ต่างจังหวัด ส่วนสามีไม่ไปก็ให้อยู่บ้านตามที่เขาต้องการ แต่ไม่ได้เลิกกัน เราแค่อยู่บ้านเขาไม่ได้
ลูกก็ให้แม่สามีกับสามีดู เพื่อนๆ ว่าเราทำแบบนี้จะดีไหม ที่เราตัดสินใจไปไม่ได้สักที คือลูก เขาติดเรา เขากำลังจำเราได้ เรากลัวคิดถึงเขา เรากลัวคนอื่นจะดูแลเขาไม่ดีเท่าเรา ถ้าเราเอาลูกไปด้วยไปเลี้ยงที่บ้านเราให้แม่เราช่วยไปรู้แม่สามีจะยอมไหม ถ้าพูดออกไป เป็นอันบ้านแตก เพราะแกรักลูกเราอยู่มาก หลานคนแรก
เพื่อนช่วยเราหน่อย เราไม่รู้จะทำยังไงดี เราไม่อยากอยู่ที่นี่ เราอยากออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะเรื่องใหญ่ไปกว่านี้