ทั้งพี่สาวที่ไปเรียนที่อื่นหลังจากเป็นคนที่ไม่เคยพาลใส่ใครพอกลับมมจากเรียนมีอะไรพาลใส่คนอื่นไปหมดเวลาพูดดีด้วยทำเหมือนเราเพ้อเจ้อพูดอะไรไม่รู้เรื่องแต่ก่อนไม่ชอบไปเที่ยวกลางคืนกับไปผับไปดื่ม แม่ที่แต่ก่อนเราปรึกษาเรื่องเรียนเพราะเเม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เราเลือกมากกว่าพ่อกับพี่ตอนนี้มักพูดบั่นทอนจิตใจ(พ่อกับพี่ก็เป็น)ชอบพูดประชดเวลาอธิบายก็ว่าเถียงเวลาทะเลาะกัวพี่ชอบว่าเราเป็นคนผิดตลอดจะให้คนอื่นมานั่งด่าเราอยู่ฝ่ายเดียวทั้งที่คนเริ่มไม่ใช่เรามันก็ไม่ใช่เรื่องพอเถียงกลับก็ว่าปากดีตอนนี้เราอยู่ม.3ปกติจะพํดเรื่องเรียนกเบแม่แต่ตอนนี้ไม่อยากไว้ใจทุกคนเลยแม้กระทั่งครอบครัวแฟนเพื่อนพี่แกเป็นผู้ชายเราก็นับถือเหมือนพี่เพราะเราไม่เคยมีพี่ชายมาก่อนแต่เขากลับทำเหมือนไม่อยากคุยกับเราแต่กลับกันเขากลับคุยกับเพื่อนอีกคนอย่างเป็นกันเองมันทำให้เรารู้สึกด้อยกว่าคนอื่นรู้สึกไม่อยากไว้ใจใครรู้สึกหดหู่ตลอดเมื่อวานแม่จะตีเราต่อหน้าท่านเราทำเป็นไม่เคยกลัวเเต่ลับหลังกลัวท่านมากอ่ะจนเก็บไปฝันฝันจนหอบขึ้นเวลาท่านคุยกับเรากับเวลาคุยกับพี่นี่คนละโลกเลยอยากร้องไห้หลายๆต่หลายครั้งแต่มันไม่ร้องไห้สักทีชอบบังคับทำนู้นทำนี่ขนาดที่งานเก่ายังไม่เสร็จชอบพูดเสียงดังตอนแรกๆก็ไม่คิดอะไรหรอกแต่มันเจอบ่อยๆก็ทำให้เราเลือกที่จะเชื่อใจทุกคนได้เหมือนกันแต่ตอนแรกคิดว่าไม่อยากจะอยู่แต่ตอนนี้เราอยากเรียนในคณะที่ชอบมหาลัยที่อยากเรียนอยากทำงานที่ใฝ่ฝันถึงแม้ต้องเดินคนเดียวก็เถอะ...

ปล.ขอบคุณค่ะที่ให้ระบายใครจะว่าเพ้อเจ้อหรืออะไรก็ว่ามาเถอะค่ะ555