เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผม ผมเป็น1คนที่กลัวติด HIV มาก และเชื่อว่า การที่เราคบคนแค่คนเดียว จะทำให้เรารอด ไม่เจอ กับเหตุการณ์นี้ได้ ผมมีแฟนคนนึงเรารักกันและต่างคนต่างไว้ใจกัน เค้าไม่เคยมีใคร ผมก็ไม่เคยมีใคร เราทั้ง2ต่างตั้งใจทำงาน เก็บตัง แต่แล้ววันนึงแฟนผมล้มป่วยหนักพอสมควร ผมพาเค้าไปนอนโรงพยาบาล คุณหมอตรวจนานมาก ผมก็ไม่ได้สงสัยอะไร จนตี3หมอก็บอกว่าคนไข้ต้องนอนโรงพยาบาล ผมเลยกลับไปนอนบ้าน แล้วเช้าวันนั้น ผมก็ไปที่โรงพยาบาลเพื่อจะ เฝ้าไข้ ผมไปถึง เห็นแฟนนอนอยู่ผม ท่าทางดูเงียบเศร้าๆ ผมก็เดินไปหาเค้า เค้าก็บอกผมว่าเค้าจะกลับบ้านน้ะ ผมก็ไม่ได้สงสัยบอกไปว่าอืมกลับสิ บ้านเค้าอยู่คนละจังหวัดกับผม ตอนแรกผมก็กะว่าจะไปด้วย แต่เค้าบอกอยู่นี้ก่อนเถอะ สิทธิ์การรักษา30บาท ขอผมอยู่ที่นี้ ผมก็งงๆเลยถามว่าทำมัย เป็นอะไรบอกมาสิ เค้าก็น้ำตาคลอ แล้วผมว่าหมอตรวจเจอเชื่อ HIV หรือผลเลือดบวก ผมงงมากใจนึงคิดว่าเค้าพูดเล่น อีกใจก็งงว่าเป็นไปได้หลอ แต่ตอนนั้นหน้าผมชาไปหมด ยืนนิ่งอยู่สักพัก เลยตัดสิใจไปถามหมอ ว่าคนไข้เป็นอะไรบ้างหมอบอกผมมาแค่ว่า คนไข้ปอดติดเชื้อต้องรักษาอย่างต่อเนื่อง คนไข้เลยต้องกลับไปรักษาตัวที่จังหวัดที่คนไข้มีสิทธิ์การรักษา30บาท จะดีกว่าจะได้ไม่เสียค่าใช้จ่ายมาก หมอบอกผมแค่นี้ "เหตุผลที่โรงพยาบาลไม่บอกเพราะการรักษาเป็นความลับ" และผมก็เดินกลับไปถามแฟนผม ว่าเป็นไปได้หลอ พูดจริงใช่มั้ย เค้าบอกว่า จริง ผมเลยถามว่า เค้าไม่ได้มีใครใคร ตัวไม่ได้มีใคร แล้วจะติดได้ไง หรือตัว มีใคร เค้าบอกว่าปล่าว เค้าไม่ได้มีคนอื่น แล้วเค้าก็ยอมรับว่า เค้าแบใช้ยาในกลุ่มเพื่อนเค้า เลยอาจติดมา ผมเข่าทรุดเลย นั่งพูดกับตัวเอ็งว่ามันเกิดขึ้นจริงใช้มั้ย และผมก็กลับบ้าน ผมนอนเครียด เศร้า เหงา ตัวคนเดียว ปวดหัว มึน ร้องไห้ อาการมันสุดจะบรรยาย ผมเป็นอย่างนั้นอยู่3วัน และพูดกับตัวเอ็งว่าจะไม่ยอมอยู่เฉยๆแบบนี้แน่ ผมเลยตัดสินใจกลับบ้านจริงๆของผม กลับไปหาแม่ เล่าเรื่องให้ฟัง และ ก็ตัดสินใจไปตรวจที่โรงพยาบาล โดนในใจผม คิดไว้อยู่แล้วว่า โอกาศติด 99% แล้วผลก็ออกมาอย่างที่คิด ผมมีเชื่ออยู่ ผมไม่มีอาการเศร้าหรืออาการได้ หมอบอกว่าคุณดูปกติจัง ไม่ตกใจไม่เครียดหลอ ผมเลยบอกไปว่า ผมผ่านจุดที่เครียดตรงนั้นมาแล้ว และผมยอมรับความจริงในระดับนึงแล้ว เลยตัดสินใจมาตรวจ เพื่อรักษา ผมใช้เวลาเกลือบ1อาทิตย์เพื่อร้องไห้ ประมาร 1อาทิตย์ ในการศึกษา ก่อนตัดสิใจไปตรวจ และ การที่ผมได้รู้ได้ศึกษา ได้พบว่าการรักษาHIV จำเป็นอย่างมาก เพราะถ้าเจอเร็วรักษาเร็ว อาการเราจะปกติ และจะหายได้เร็วกว่า คนที่ไม่ตรวจ และรอให้เชื่อ HIV กลายเป็น เอดส์ เพราะมันคือการที่ร่างการ ไม่มีภูมิคุ้มกัน เหลืออยู่ และขอบอกว่า HIV กับ เอดส์ ไม่เหมือนกันน้ะ การที่ตรวจแล้วเจอเชื่อ HIV มันดีกว่าการ ต้องไปหาหมอเพราะเป็นเอดส์แล้ว การรักษายากกว่าใช้เวลานานกว่า หรืออาจไม่หาย ผู้ติดเชื่อ HIV หายได้น้ะ แต่ถ้าตรวจเลือกเลือดจะเป็นบวกอยู่ แต่จะไม่ต้องทานยาต้านอีก แต่ต้องใช้เวลา เพราะฉนั้นอยากให้ทุกคนไปตรวจเลือดกัน เจอเร็วถือว่าโชคดีน้ะ อย่ากลัว อย่าอายเพราะจะไม่มีใครรู้ แต่ถ้าเราไม่ไปแล้วให้ร่างกายมันแสดงออกมา คนอื่นจะรู้ด้วยตัวของเราเอ็ง เคล็ดลับคือการเศร้าเสียใจแต่ต้องไม่อยู่กับมันนาน แล้วเราจะมาความสุขปกติ คนที่กลัวไม่ใช่คนติดเชื่อ แต่คือคนไม่รักษา
HIV รู้มั้ยว่าใครๆก็สามารถติดได้