ใครก็ได้ช่วยตอบความรู้สึกนี้ให้เราหน่อย

คือเราคบแฟนมา 2 ปี 8 เดือน แรกก็รักกันมากอะ อยุด้วยกันตลอด มีอะไรก็คุยกัน ปรึกษากัน เขาก็รับฟังทุกเรื่อง แต่คือมันชอบโกหกใม่พูดความจริงจับใด้ถ้าไม่มีหลักฐานก้อไม่ยอมรับ (ใม่มีเรื่อง ผ.ญ.นะ) คือทุกเรื่องเราก้อให้อภัยขาดความเชื่อใจในหลายๆครั้ง ทะเลาะกันบ่อยมากเราเป้นคนขี้โมโหปากร้าย ยิ่งโกรธยิ่งด่า ด่าก้อด่าแรงอะ แต่ทีนี้แฟนเรามันมึนเว้ย คือด่ามันเรื่องนี้ที่มันพึ่งทำมันก้อใม่เข้าใจ เถียง ทำ งง ไปหมด คือบอกตรงเกียดสุดๆพฤติกรรมแบบนี้ เราท้าเลิกหลายครั้งมาก บางทีก็เพราะอารมชั่ววูบนะแต่บางทีเหลืออดอยากเลิกจิงๆ แต่มันไม่เลิกกี่ครั้งมันก้อไม่เลิก โทมาง้อบ้างมาหาบ้าง เวลามันโทมาง้อมันเมิ่ลม่ใด้ง้ออะ มันชอบถามเปนไรๆ กุละโคตรเกียดรู้ทั้งรู้ว่าเราเปนไรยังจะถาม คุยเมิ่ลไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกวันนี้มันก้อใม่ใด้สนใจอะไรใม่ค่อยโท พอคุยก้อไม่ค่อยพูด แต่ใม่ให้วาง คือเราหงุดหงิดมาก ความรุสึกเราตอนนี้คืออยากเลิกกับมันจริงๆ อยากให้มันออกไปจากชีวิต เราพยายามเงียบหายตลอด แต่มันก้อทำเหมือนเราใม่ใด้หายไปอะเข้าใจปะ คือกุ งงกับความรักครั้งนี้มาก คือมีความเกียดมัน รักรึป่าวใม่รุเนี่ยแหละประเด็น คือเวลาเราทะเลาะกันเราบอกเลิกก้อจิงแต่ก้ออยากให้มันง้อนะ พอมันง้อคุยแพ๊บเดียะ อยากเลิกกะอีกละ คือคำพูดมันเหมือนคนไม่โตอะ ทั้งๆที่เขาแก่กว่าเรา 4 ปี เขา 25 เรา 21 ที่สำคันคือจะขอเราแต่งงาน กุควรแต่งมั้ยกุยังใม่รุเรยว่าทุกวันนี้กูรักจริงป่าวแร้วรักกุจริงป่าว ทะเลาะกันก้อบ่อยท้าเลิกก้อบ่อย ด่ากันก้อบ่อย สารพัดอะ ความรุสึกนี้คือไรวะใม่เข้าใจตัวเอง ทำไมเวลามันหายไปไหนนานๆแร้ว ปห.วะ ทั้งที่ปากก้อบอกชั่งเถอะๆ