เรื่องที่จะเล่านี้ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับแม่ แค่มาแชร์ประสบการณ์และอยากรู้ว่ามีใครบ้างที่เป็นแบบเราแล้วผ่านเรื่องแบบนี้มาได้อย่างไร
เริ่มเลยคือแม่เรามีเราสมัยแม่เรียนม.ปลายแล้วพ่อเราก็ทิ้งไป แม่จึงให้ยายเราเลี้ยงและแม่ไปอยู่ต่างประเทศ ช่วงประมาณเราขึ้นม.1แม่แต่งงานใหม่กับชาวต่างชาติ และมีน้องแม่เลยกลับมาอยู่ที่ไทยฃ.ฃ แต่ก็ไม่ได้เอาเราไปอยู่ด้วย แม้แต่มาเยี่ยมก็ไม่เคยมาเลย ป้าเลี้ยงเราจนจบม.6 เราไปเรียนต่อต่างจังหวัด แม่จะไม่ส่งเราเรียน และมารู้ทีหลังอีกว่าตลอดที่ผ่านมาจนจบม.6 ป้าเป็นคนส่งเราเรียนมาตลอด เราจึงต้องกู้เรียน แม่ไม่เคยช่วยอะไรเราเลย มีแต่ป้าที่ช่วย พอช่วงปี2 น้องเราที่เป็นลูกของป้าเข้าป.1 เราก็ไม่อยากรบกวนป้า เราจึงหางานทำ พร้อมกับเรียนไปด้วย จนจบปี4 ช่วงรับปริญญา ค่าใช้จ่ายเราเป็นคนออกเองทั้งหมดจากเงินเก็บเรา ซึ่งมันไม่พอเราจึงขอแม่เพิ่มนิดหน่อยแต่แม่ก็ไม่ให้ เราจึงหางานพาททาร์มไทม์ทำเพื่อหาเงินมาจ่ายส่วนนั้น แต่กลับกัน น้องที่อยากได้อะไรแม่ให้ได้ทุกอย่าง เราเรียนจบก็กลับมาอยู่กับแม่ เพื่อรอรับปริญญา เราเห็นว่าพ่อเลี้ยงเราที่เป็นชาวต่างชาติมีบริษัทเป็นของตัวเอง เราเลยขอแม่ให้ช่วยฝากเราไปฝึกงานได้ไหมจะได้พอทำงานเป็นเราไม่ได้หวังจะทำตลอด ไม่เอาเงินเดือนก็ได้เราพูดไปแบบนั้น แต่ผลที่ได้คือเขาปฏิเสธ เราก็บอกแม่ให้ช่วยพูดให้หน่อยแม่ก็ไม่ช่วยพูดให้ เราก็ตื้อจนทะเลาะกัน ถึงกับไล่ออกจากบ้าน แล้วมีประโยคนึงที่พ่อเลี้ยงพูดขึ้นมาคือ ออกไปจากบ้าน ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ตอนนั้นเราเสียใจมาก ไม่ได้เสียใจกับคำพูดของพ่อเลี้ยง เราเสียใจตรงที่ แม่ไม่ช่วยเราพูดอะไรเลยได้แต่นั่งมอง และเราก็ขอโทษไป และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครคุยกับเราอีกเลย จนถึงวันรับปริญญา มีแต่ญาติเราเท่านั้นที่มา แม่เราไม่มา อยู่บ้านเฉยๆ อันนี้เราเสียใจมากจริงๆ หลังจากรับเสร็จเราจึงเริ่มออกไปหาสมัครงานเงินเราก็ไม่มี ขอแม่ก็ไม่ให้ เราจึงจำเป็นต้องขอยืมเงินจากป้า เพื่อใช่จ่ายเดินทางในช่วงหางาน จนเราได้งาน ทำงานเดือนแรกใช้จ่ายก็ยังเป็นเงินป้าอยู่ ตอนนี้ผ่านมาจะเกือบปีแล้วเรากับที่บ้านก็ยังไม่คุยกัน เอาอึดอัดมาก ที่ไม่ได้คุยกับใครที่บ้าน กลับมาบ้านก็เข้าห้องเลย เห็นคนอื่นๆที่ทำงานแล้วรู้สึกอิจฉา ที่แม่คอยโทรถามกลับบ้านกี่โมงเลิกงานหรือยัง กลับไปกินข้าวพร้อมที่บ้าน วันนี้แม่ทำกับข้าวมาให้กินที่ทำงาน อะไรหลายๆที่เราไม่เคยได้จากแม่เราเลย แม้แต่ความเป็นห่วง
#มีใครเจอแบบเราบ้างไหม
#ถ้ามีแล้วผ่านจุดนั้นมาได้อย่างไร
ใครเคยเจอแบบนี้บ้าง..?
เริ่มเลยคือแม่เรามีเราสมัยแม่เรียนม.ปลายแล้วพ่อเราก็ทิ้งไป แม่จึงให้ยายเราเลี้ยงและแม่ไปอยู่ต่างประเทศ ช่วงประมาณเราขึ้นม.1แม่แต่งงานใหม่กับชาวต่างชาติ และมีน้องแม่เลยกลับมาอยู่ที่ไทยฃ.ฃ แต่ก็ไม่ได้เอาเราไปอยู่ด้วย แม้แต่มาเยี่ยมก็ไม่เคยมาเลย ป้าเลี้ยงเราจนจบม.6 เราไปเรียนต่อต่างจังหวัด แม่จะไม่ส่งเราเรียน และมารู้ทีหลังอีกว่าตลอดที่ผ่านมาจนจบม.6 ป้าเป็นคนส่งเราเรียนมาตลอด เราจึงต้องกู้เรียน แม่ไม่เคยช่วยอะไรเราเลย มีแต่ป้าที่ช่วย พอช่วงปี2 น้องเราที่เป็นลูกของป้าเข้าป.1 เราก็ไม่อยากรบกวนป้า เราจึงหางานทำ พร้อมกับเรียนไปด้วย จนจบปี4 ช่วงรับปริญญา ค่าใช้จ่ายเราเป็นคนออกเองทั้งหมดจากเงินเก็บเรา ซึ่งมันไม่พอเราจึงขอแม่เพิ่มนิดหน่อยแต่แม่ก็ไม่ให้ เราจึงหางานพาททาร์มไทม์ทำเพื่อหาเงินมาจ่ายส่วนนั้น แต่กลับกัน น้องที่อยากได้อะไรแม่ให้ได้ทุกอย่าง เราเรียนจบก็กลับมาอยู่กับแม่ เพื่อรอรับปริญญา เราเห็นว่าพ่อเลี้ยงเราที่เป็นชาวต่างชาติมีบริษัทเป็นของตัวเอง เราเลยขอแม่ให้ช่วยฝากเราไปฝึกงานได้ไหมจะได้พอทำงานเป็นเราไม่ได้หวังจะทำตลอด ไม่เอาเงินเดือนก็ได้เราพูดไปแบบนั้น แต่ผลที่ได้คือเขาปฏิเสธ เราก็บอกแม่ให้ช่วยพูดให้หน่อยแม่ก็ไม่ช่วยพูดให้ เราก็ตื้อจนทะเลาะกัน ถึงกับไล่ออกจากบ้าน แล้วมีประโยคนึงที่พ่อเลี้ยงพูดขึ้นมาคือ ออกไปจากบ้าน ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ตอนนั้นเราเสียใจมาก ไม่ได้เสียใจกับคำพูดของพ่อเลี้ยง เราเสียใจตรงที่ แม่ไม่ช่วยเราพูดอะไรเลยได้แต่นั่งมอง และเราก็ขอโทษไป และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครคุยกับเราอีกเลย จนถึงวันรับปริญญา มีแต่ญาติเราเท่านั้นที่มา แม่เราไม่มา อยู่บ้านเฉยๆ อันนี้เราเสียใจมากจริงๆ หลังจากรับเสร็จเราจึงเริ่มออกไปหาสมัครงานเงินเราก็ไม่มี ขอแม่ก็ไม่ให้ เราจึงจำเป็นต้องขอยืมเงินจากป้า เพื่อใช่จ่ายเดินทางในช่วงหางาน จนเราได้งาน ทำงานเดือนแรกใช้จ่ายก็ยังเป็นเงินป้าอยู่ ตอนนี้ผ่านมาจะเกือบปีแล้วเรากับที่บ้านก็ยังไม่คุยกัน เอาอึดอัดมาก ที่ไม่ได้คุยกับใครที่บ้าน กลับมาบ้านก็เข้าห้องเลย เห็นคนอื่นๆที่ทำงานแล้วรู้สึกอิจฉา ที่แม่คอยโทรถามกลับบ้านกี่โมงเลิกงานหรือยัง กลับไปกินข้าวพร้อมที่บ้าน วันนี้แม่ทำกับข้าวมาให้กินที่ทำงาน อะไรหลายๆที่เราไม่เคยได้จากแม่เราเลย แม้แต่ความเป็นห่วง
#มีใครเจอแบบเราบ้างไหม
#ถ้ามีแล้วผ่านจุดนั้นมาได้อย่างไร