เรื่องที่ผมจะเล่ายาวหน่อยนะครับ...
ก่อนอื่นผมขอบอกก่อนว่าผมเคยมีแฟนคนหนึ่งสมัย ม.5 แฟนผมเป็นผู้ชาย อยู่ ม.1 ดูอายุจะห่างกันมากเลยนะครับ ตลอดระยะเวลาที่เป็นแฟนกัน 2ปี น้องเขาดูแล เอาใจใส่ และดูเป็นห่วงผมมาก และตามติดผมตลอดเลย เขาเป็นคนน่ารัก นิสัยดี ซื่อๆ จนวันหนึ่ง บางครั้งความคิดของเราสองคนดูเหมือนจะแตกต่างกัน อาจจะเป็นเพราะอายุ เพราะผมกำลังเป็นผู้ใหญ่ และน้องเขายังเป็นเด็ก ผมก็เลยคิดว่าการที่น้องเขาชอบผมนั้น อาจจะเป็นเพราะความผูกพันหรือความสนิทสนมกันหรือเปล่า หรือบางทีน้องเขาไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆก็ได้ เพราะน้องเขาสนใจแค่ผมคนเดียวและไม่เป็นแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นเลย ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับคนที่รักกันซึ่งไม่ควรมองคนอื่น แต่ผมคิดว่าน้องเขายังเด็ก ก็เลยอยากจะให้น้องเขาได้เจอสิ่งที่ควรจะเป็นคือ น้องเขาอาจจะชอบผู้หญิงก็ได้ ผมจึงพยายามห่างจากน้องเขาเรื่อยๆ และผมก็บอกเลิกน้องเขาไปเพียงเพราะเหตุผลโง่ๆของผมเอง จากนั้นผมเข้ามหาลัยเราก็ห่างกัน และไม่เจอกันเลย4ปี จน 20 ต.ค. ที่ผ่านมาเราได้มาเจอกันอีกครั้ง น้องเขสโทรมาหาบอกว่ามีเรเื่องอากปรึกษา ขอเจอหน่อยได้ไหม เรื่องที่เขาปรึกษาคือ เขากำลังชอบคนอยู่ 2 คน คนหนึ่งเป็นผู้ชาย อีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิง ตอนนั้นผมไม่คิดอะไรเพราะเรื่องของเราจบไปแล้ว ผมจึงลองถามเจาเกี่ยวกับรายละเอียดทั้งสองคน เพื่อดูว่าเขาน่าจะชอบใครมากกว่า ถามถึงผู้หญิงว่าเป็นคนยังไง เขาตอบว่า ก็น่ารักดี และถามถึงผู้ชายว่าเป็นคนยังไ เขาสามรถตอบรายละเอียดได้หมดเลย ทุกเหตุการณ์ทุกรายละเอียด ทำให้ผมต้องเกิดความสับสนอีกแล้ว เพราะผู้ชายคนนั้นเหมือนผมมากๆ ทำให้ความรู้สึกเดิมๆกลับมาอีกครั้ง ทั้งๆที่ผมทิ้งน้องเขาไปเอง หลังจากวันนั้นน้องเขาก็ขอมสหาที่บ้าน มาทำกับข้าวอะไรกินปกติเหมือน4ปีที่ผ่านมา (ลืมไปเลย ตอนนี้ผมอยู่ปี5 น้องเขาอยู่ปี1) การกระทำของเขาทำให้ผมรู้สึกรักเจาอีกแล้ว และเขาก็สามารถเข้ากับแม่ได้ดีมากๆเลย

ผมไม่รู้ว่าผมควรตัดสินใจยังไงดี ถ้าคนนั้นที่น้องเขาเล่ามาคือตัวผมเอง เพราะความรู่สึกผิดยังคงอยู่ในใจตลอดเวลา