เราคบกับแฟนคนนี้มาได้ 1 ปีกว่าแล้วค่ะ อายุแฟนเราใกล้จะเลขสามแล้ว
แฟนเราทำงานร้านอาหารได้วันละ 200 - 250 บาท ทำตั้งแต่ 6:30 - 19.00 น.
วันไหนร้านปิดก็จะไม่ได้เงินค่ะ รายได้แฟนเรา 5,000 - 6,000 บาท ต่อเดือน
แน่นอนว่าเงินน้อยขนาดนี้ใช้ไม่พอค่ะ
วันไหนที่ร้านปิด หรือไม่ก็หลังเลิกงาน แฟนเราก็จะนอน เล่นเกม ดูหนัง ไม่ก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน สังสรรค์กับเพื่อน ถึงแม้จะปิดหลายวันก็เป็นแบบนี้ค่ะ
วันไหนไม่มีเงินก็จะขอเงินเรา
วันไหนที่เราทั้งคู่ไม่มีเงินก็จะอดทั้งคู่ รอเงินเดือนแฟนออก หรือไม่ก็รอเงินเดือนเราเข้า
เราสังเกตแฟนเรามาได้ปีกว่าแล้ว เรารู้สึกว่า เราคบกับเขาแล้วชีวิตเราลำบากขึ้น
เราไม่มีเงินเก็บ เราไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงิน เราไม่เคยอดข้าว ตั้งแต่เราคบกับเขา เรากินก๋วยเตี๋ยววันละถ้วยถึงสองถ้วยต่อวัน บางวันกินแต่น้ำเปล่าทั้งวัน
เราขอให้เขาเปลี่ยนงาน แล้วออกมาทำงานเอง หรือ หางานใหม่ทำ ที่ได้เงินเดือนเยอะกว่านี้ เราทั้งคู่จะได้ไม่ลำบาก
เขาก็ถามกลับมาว่ามีงานอะไรให้ทำ เขาจะรับเหรอ? จะเปลี่ยนงานก็ต้องมีทุน จะบลาๆๆๆ เหมือนเขาพูดแถไปเรื่อย ๆ
เรารู้สึกว่าเขาเป็นคนไม่สู้งาน งานที่เขาทำที่ร้านอาหารถึงเงินน้อยแต่สบายมากนะคะ อยากกินอะไรก็กิน กินได้หมด ที่พักก็ฟรี
หน้าที่หลักของแฟนเราที่ทำที่ร้านอาหารก็คือ จัดร้าน ปั่นน้ำ ทำก๋วยเตี๋ยว เก็บร้าน
ส่วนเรายังเป็นนักศึกษามีเงินเดือนที่พ่อแม่ส่งให้ เดือนละไม่เกิน 3,500 บาท ปีหน้าเราก็จะเรียนจบแล้วค่ะ ช่วงใกล้จบงานเราก็จะเยอะแยะและยากทั้งนั้น
พอเราเห็นว่าแฟนเราพึ่งไม่ค่อยได้ เราก็เลยออกมาหางานเสริมทำค่ะ โดยสั่งตุ๊กตามือสองที่เป็นกระสอบมาขายบนอินเทอร์เน็ตค่ะ
เราตื่นมาเปิดกระสอบถ่ายรูปตุ๊กตาทุกตัวตั้งแต่ 6.30 เช้าจนฟ้ามืด แล้วลงของไปเรื่อย ๆ ลงสามเว็ป
แฟนเราไม่ช่วยอะไรเราเลยนะคะ เราก็รู้ตัวอยู่แล้วค่ะว่าแฟนเราคงไม่ช่วยหรอก เลยทำใจไว้ก่อนแล้ว ไม่อยากคิดมากให้เสียงานค่ะ
เราทำเป็นเดินเข้าไปหยิบของที่ห้องแฟน แว้ปเข้าไปกี่ครั้ง แฟนเราก็นอนดูหนัง บางทีก็หลับค่ะ บางทีก็บ่น...ปวดหัว แล้วนอนทำท่าเอามือจับหัว
เราไม่ชอบตรงที่เขานอนเฉย ๆ ไม่ทำอะไรแล้วปวดหัว มันเหมือนเป็นมุขประจำของเขาเลยค่ะ
เรานั่งถ่ายรูปลงของทั้งวัน เราก็ปวดหัว ปวดตา ปวดหลัง แถมก่อนหน้านี้ก็ไปผ่าฟันคุดมา มันทรมานมากเลยค่ะ
ข้าวก็กินไม่ได้ กินนมกล่อง 2 กล่องต่อมื้อ แต่ดูแฟนเราสินอนดูหนังจนปวดหัว ข้าวก็ได้กินเยอะกว่าเรา
แล้ววันนี้เราขอให้แฟนเราช่วยก้อปรูปในเว็ปเราไปลงของในเว็ปอื่นให้หน่อย ยิ่งลงหลายเว็ปยิ่งได้ลูกค้าเร็ว
เพราะเราทำคนเดียวไม่ทัน ต้องไปเรียนอีก มีการบ้านอีก
เขาก็บ่น ๆ ว่าทำไม่เป็นไม่รู้ทำยังไง สอนหน่อย
เราก็บอกว่า มันก็ง่ายเหมือนนั่งหาหนังดูนั่นแหละ นี่แค่เข้าไปก้อปรูปและรายละเอียดในเว็บเราแล้วเอาไปลงเว็บอื่นไม่ยากอะไรเลย
ผ่านไป 2 ชั่วโมงเราลองแวะไปหาเขาว่าเขาลงของให้ยัง
แฟนเรากำลังนอนดูหนัง เขาบอกเขาลงของให้ค่ะ ลงให้รูปนึงจากที่เราลงในเว็บเป็นร้อย ๆ รายการ
เราก็ถามเขาว่า ทำไมลงแค่นี้ ถ้าลงแค่นี้ก็ไม่ต้องทำเลย
เขาตอบว่า ก็ตัวเองลงแต่ตุ๊กตาบ้าไรไม่รู้
เราบอกเขาว่า ถ้าไม่อยากทำก็บอกกันมาเลยแต่แรก ไม่ต้องมาฝืน
แล้วเขาก็เอาเรื่องอื่นมาพูดให้ทะเลาะกัน เหมือนเขาอยากหาเรื่องเอาชนะเราฝ่ายเดียว
แต่เราไม่อยากทะเลาะ พูดมากไม่ได้เจ็บปากเพิ่งจะผ่าฟันคุดมา ทะเลาะไปมันก็เสียเวลาทำงาน
เสียเวลามานั่งเสียใจกับผู้ชายคนนี้อีก
ดูท่าแล้วผู้ชายคนนี้คงไม่อยากจะดูแลเราให้ดีหรอกใช่ไหมคะ เพราะถ้าเขาอยากจะพยายามดูแลเราทำให้เรามีอนาคตเขาคงพยายามทำทุกอย่างไปแล้ว นี่แฟนเราทำงานนิด ๆ หน่อย ๆ เอะอะขอพัก บ่นปวดหัว บอกว่าจะให้ทำงานจนไม่หลับไม่นอนกันเลยใช่ไหม แค่นี้ก็ทำจะไม่ทันแล้ว ( งั้นเหรอ? )
ทำยังไงให้แฟนคิดถึงอนาคตได้บ้างคะ ?
แฟนเราทำงานร้านอาหารได้วันละ 200 - 250 บาท ทำตั้งแต่ 6:30 - 19.00 น.
วันไหนร้านปิดก็จะไม่ได้เงินค่ะ รายได้แฟนเรา 5,000 - 6,000 บาท ต่อเดือน
แน่นอนว่าเงินน้อยขนาดนี้ใช้ไม่พอค่ะ
วันไหนที่ร้านปิด หรือไม่ก็หลังเลิกงาน แฟนเราก็จะนอน เล่นเกม ดูหนัง ไม่ก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน สังสรรค์กับเพื่อน ถึงแม้จะปิดหลายวันก็เป็นแบบนี้ค่ะ
วันไหนไม่มีเงินก็จะขอเงินเรา
วันไหนที่เราทั้งคู่ไม่มีเงินก็จะอดทั้งคู่ รอเงินเดือนแฟนออก หรือไม่ก็รอเงินเดือนเราเข้า
เราสังเกตแฟนเรามาได้ปีกว่าแล้ว เรารู้สึกว่า เราคบกับเขาแล้วชีวิตเราลำบากขึ้น
เราไม่มีเงินเก็บ เราไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงิน เราไม่เคยอดข้าว ตั้งแต่เราคบกับเขา เรากินก๋วยเตี๋ยววันละถ้วยถึงสองถ้วยต่อวัน บางวันกินแต่น้ำเปล่าทั้งวัน
เราขอให้เขาเปลี่ยนงาน แล้วออกมาทำงานเอง หรือ หางานใหม่ทำ ที่ได้เงินเดือนเยอะกว่านี้ เราทั้งคู่จะได้ไม่ลำบาก
เขาก็ถามกลับมาว่ามีงานอะไรให้ทำ เขาจะรับเหรอ? จะเปลี่ยนงานก็ต้องมีทุน จะบลาๆๆๆ เหมือนเขาพูดแถไปเรื่อย ๆ
เรารู้สึกว่าเขาเป็นคนไม่สู้งาน งานที่เขาทำที่ร้านอาหารถึงเงินน้อยแต่สบายมากนะคะ อยากกินอะไรก็กิน กินได้หมด ที่พักก็ฟรี
หน้าที่หลักของแฟนเราที่ทำที่ร้านอาหารก็คือ จัดร้าน ปั่นน้ำ ทำก๋วยเตี๋ยว เก็บร้าน
ส่วนเรายังเป็นนักศึกษามีเงินเดือนที่พ่อแม่ส่งให้ เดือนละไม่เกิน 3,500 บาท ปีหน้าเราก็จะเรียนจบแล้วค่ะ ช่วงใกล้จบงานเราก็จะเยอะแยะและยากทั้งนั้น
พอเราเห็นว่าแฟนเราพึ่งไม่ค่อยได้ เราก็เลยออกมาหางานเสริมทำค่ะ โดยสั่งตุ๊กตามือสองที่เป็นกระสอบมาขายบนอินเทอร์เน็ตค่ะ
เราตื่นมาเปิดกระสอบถ่ายรูปตุ๊กตาทุกตัวตั้งแต่ 6.30 เช้าจนฟ้ามืด แล้วลงของไปเรื่อย ๆ ลงสามเว็ป
แฟนเราไม่ช่วยอะไรเราเลยนะคะ เราก็รู้ตัวอยู่แล้วค่ะว่าแฟนเราคงไม่ช่วยหรอก เลยทำใจไว้ก่อนแล้ว ไม่อยากคิดมากให้เสียงานค่ะ
เราทำเป็นเดินเข้าไปหยิบของที่ห้องแฟน แว้ปเข้าไปกี่ครั้ง แฟนเราก็นอนดูหนัง บางทีก็หลับค่ะ บางทีก็บ่น...ปวดหัว แล้วนอนทำท่าเอามือจับหัว
เราไม่ชอบตรงที่เขานอนเฉย ๆ ไม่ทำอะไรแล้วปวดหัว มันเหมือนเป็นมุขประจำของเขาเลยค่ะ
เรานั่งถ่ายรูปลงของทั้งวัน เราก็ปวดหัว ปวดตา ปวดหลัง แถมก่อนหน้านี้ก็ไปผ่าฟันคุดมา มันทรมานมากเลยค่ะ
ข้าวก็กินไม่ได้ กินนมกล่อง 2 กล่องต่อมื้อ แต่ดูแฟนเราสินอนดูหนังจนปวดหัว ข้าวก็ได้กินเยอะกว่าเรา
แล้ววันนี้เราขอให้แฟนเราช่วยก้อปรูปในเว็ปเราไปลงของในเว็ปอื่นให้หน่อย ยิ่งลงหลายเว็ปยิ่งได้ลูกค้าเร็ว
เพราะเราทำคนเดียวไม่ทัน ต้องไปเรียนอีก มีการบ้านอีก
เขาก็บ่น ๆ ว่าทำไม่เป็นไม่รู้ทำยังไง สอนหน่อย
เราก็บอกว่า มันก็ง่ายเหมือนนั่งหาหนังดูนั่นแหละ นี่แค่เข้าไปก้อปรูปและรายละเอียดในเว็บเราแล้วเอาไปลงเว็บอื่นไม่ยากอะไรเลย
ผ่านไป 2 ชั่วโมงเราลองแวะไปหาเขาว่าเขาลงของให้ยัง
แฟนเรากำลังนอนดูหนัง เขาบอกเขาลงของให้ค่ะ ลงให้รูปนึงจากที่เราลงในเว็บเป็นร้อย ๆ รายการ
เราก็ถามเขาว่า ทำไมลงแค่นี้ ถ้าลงแค่นี้ก็ไม่ต้องทำเลย
เขาตอบว่า ก็ตัวเองลงแต่ตุ๊กตาบ้าไรไม่รู้
เราบอกเขาว่า ถ้าไม่อยากทำก็บอกกันมาเลยแต่แรก ไม่ต้องมาฝืน
แล้วเขาก็เอาเรื่องอื่นมาพูดให้ทะเลาะกัน เหมือนเขาอยากหาเรื่องเอาชนะเราฝ่ายเดียว
แต่เราไม่อยากทะเลาะ พูดมากไม่ได้เจ็บปากเพิ่งจะผ่าฟันคุดมา ทะเลาะไปมันก็เสียเวลาทำงาน
เสียเวลามานั่งเสียใจกับผู้ชายคนนี้อีก
ดูท่าแล้วผู้ชายคนนี้คงไม่อยากจะดูแลเราให้ดีหรอกใช่ไหมคะ เพราะถ้าเขาอยากจะพยายามดูแลเราทำให้เรามีอนาคตเขาคงพยายามทำทุกอย่างไปแล้ว นี่แฟนเราทำงานนิด ๆ หน่อย ๆ เอะอะขอพัก บ่นปวดหัว บอกว่าจะให้ทำงานจนไม่หลับไม่นอนกันเลยใช่ไหม แค่นี้ก็ทำจะไม่ทันแล้ว ( งั้นเหรอ? )