เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา ลูกสาวคนหนึ่งได้ยืม ทองรูปพรรณ ของแม่ตนเองมาใส่เพื่ออวดคนในงานบุญ เสร็จแล้วทีนี้ลูกสาวนั้นได้ ขายทองที่ยืมของแม่มา ในตอนนั้นพอแม่ของลูกสาวรู้ว่าเอาไปขาย ก็โกรธ แต่จะทำยังไงได้ ขายไปแล้ว ลูกสาวก็บอกไม่มีท่าเดียว เวลาผ่านมานาน 20 ปี ลูกสาวฐานะดีขึ้น จึงได้มีทองเป็นของตนเองสวมไว้ที่คอ พอแม่ได้เห็นแม่ก็ทวงถามถึงทองเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ลูกสาวตอบไปว่า เรื่องเก่าเรื่องแก่อย่าไปเอามาพูด ผ่านแล้วก็ให้ผ่านไป เงินที่ขายทองของแม่ไป ก็เอามาต่อเติมซ่อมแซมบ้านให้แม่ไง
ปัญหาก็คือ คนเป็นแม่อยากได้ทองคืนในรูปแบบของทองรูปพรรณ มูลค่าประมาน 3-4 บาท
ปัจจุบันคิดเป็นเงิน 60000-80000 บาท
แต่20 ปีที่แล้ว คิดเป็นเงิน 18000-24000 บาท
ลูกสาวไม่ยอมคืนสักบาท
ลูกสาวเต็มที่ยอมคืนเพียง 18000-24000 บาท ตามราคาทองที่ยืมตอนนั้น (บาทละ 6000 กว่าบาท)
คนเป็นแม่ไม่เอาเป็นเงินแต่จะเอาเป็นทอง

คนกลาง(พี่สาวของลูกสาวดังกล่าวในเรื่องข้างต้น) สุดเอือม นี่แม่ลูกกันหรือป่าวเนี่ย แม่แกอยากได้อะไรก็ให้เขาไปเถอะ แก อายุ 80 กว่าแล้ว

มีเหตุผมบางประการที่ไม่รู้เกี่ยวข้องหรือไม่ คือ
1. ทองรูปพรรณที่เล่ามาดังกล่าว เดิมเป็นของพี่สาวคนโต มอบให้แม่เพื่อเอาไว้ขายในยามที่แม่ป่วยและลูกไม่อยู่ (พอแม่เสีย ทองคงตกเป็นของลูกสาวคนที่ให้แกมาแต่แรก ลูกสาวคงคิดว่าไม่ได้คืน)
2. การต่อเติมซ่อมแซมบ้านเกิดขึ้นจริง โดยเงินของลูกสาวคนนั้น แต่แม่บอกว่ามันคนละเรื่องกัน และไม่ได้มีการตกลงกันไว้ก่อนว่า ทอง แลก ต่อเติมบ้าน
คำถามคือแก้ปัญหาอย่างไรถึงจะดีที่สด