ให้ความหวังหรือคิดไปเอง?

ขอท้าวความเนื้อเรื่องก่อนนะ.....คือเรามีเพื่อนคนนึงชื่อ A (ย่อชื่อเล่น) ที่เราเรียนกันมาตั้ง ม.2 ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พอขึ้นช่วงมัธยมปลายเพื่อนทุกคนก็ต่างแยกย้ายกัน บางคนก็เรียนที่เดิมบางคนก็เข้ามาเรียนในตัวจังหวัด ส่วนเราก็ได้ย้ายไปเรียนโรงเรียนที่ใกล้บ้านแต่ปรับตัวยากมากโดยเฉพาะกับเพื่อนหรือวิธีการเรียน (คือเราโดนบังคับให้ย้ายเลยปรับตัวยากหน่อย) ส่วน A เขาก็เข้าไปเรียนในตัวจังหวัดเข้าเลือกเข้าเรียนทางการอาชีพ(วิทยาลัยเทคนิค) เราก็ห่างกันมาตั้ง 3 ปี แต่ใน 3 ปี เราก็นัดรวมเพื่อนกันนะเจอกันทุกครั้งแต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร จนเราจบมัธยมปลายเราก็เลยไปสมัครเรียนต่อที่มหาลัยในตัวจังหวัด(อันนี้ก็โดนบังคับ...ตามจริงเราต้องเรียนในกรุงเทพด้วยซ้ำเพราะสอบได้)พอเข้าปีแรกในปีแรกก็ไม่มีอะไรมากตามทำเนียมของทุกมหาลัย "รับน้อง" ช่วงนั้นคือยังไม่ได้อยู่หอต้องนั่งรถไปกลับทุกวันตลอด 3 เดือน(ที่บ้านไม่อนุมัติ!!!) ในช่วงเทอม 1 เราก็มีบางอาทิตย์ที่ต้องนอนใกล้มหาลัยเพราะมีงานของสาขามีงานกลุ่มที่ต้องเลิกดึก เราก็มีเพื่อนคนนึงที่เป็นเพื่อนกับ A ตั้งแต่มัธยมต้น (มันเข้ามาเรียนต่อ(ปวส.)ในตัวจังหวัดก่อนหน้ามันเรียนอยู่พาณิชการ(ปวช.)ใกล้กับโรงเรียนมัธยมต้นเก่า) มันมีหออยู่ใกล้มหาลัยพอดีแต่ช่วงนั้นเพื่อนเราก็ไม่ได้อยู่หอตัวเองมากเท่าไหร่ ส่วนมากจะไปอยู่หอเพื่อนมันมากกว่า(มันติดเกมส์) ในช่วงนั้นที่เรามานอนหอเพื่อนก็มีบางอาทิตย์ที่เจอกับ A แต่เราก็ยังไม่ได้คิดอะไรคิดแค่ว่าเราจะออกไปไหนมาไหนไม่มีรถออกไปกินอะไรตอนกลางคืนเวลาหิว #จุดกำเนิดมันจะเริ่มหลังจากนี้....มันเป็นอาทิตย์นั้นที่จำได้ไม่เคยลืมไม่รู้ว่าเราคิดไปเองหรือป่าว!! งือออออออ!! ง่วงแล้วอ่ะ นี่ก็ตี 5 ล่ะ มีเรียนเช้าด้วย ขอนอนสักพักเดี๋ยวเย็นๆมืดๆกลับมาต่อนะ