ผมกับผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนกันแต่มหาลัย เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน อยู่ชมรมเดียวกัน จนตอนนี้เรียนจบทำงานกันไปแล้ว
ผมชอบเธอมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เคยจะลองจีบ แต่ตอนนั้นเธอคุยกับคนอื่นอยู่ จนเธอเลิกกับคนนั้น ก็ดันเป็นช่วงที่ผมมีแฟน
คือคลาดกันไปมาแบบนี้ตลอด เธอก็มีคนคุย คนที่เธอคบ ผมก็มีของผม แต่ใจผมก็มักจะนึกถึงเธอคนนั้นอยู่เสมอ
เหมือนไม่ว่าเราสองคนจะไปคบใคร เลิกกับใคร ก็จะอยู่ในทุกช่วงชีวิตของกันตลอด
สุดท้ายก็จะลงเอยด้วยการมานั่งคุยกัน ปรับทุกข์ เป็นกำลังใจให้กันเสมอ
ผมคิดว่าเธอรู้ว่าผมชอบเธอ เพราะเพื่อนในกลุ่มก็ชอบแซวตลอด ก็รู้ว่าผมชอบเธอ
เธอไม่ได้ปฏิเสธรังเกียจอะไร เราไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเพื่อนสนิท
บางทีผมคิดว่าเธอก็น่าจะชอบผม เพราะชอบชวนผมไปไหนมาไหน แต่ความสัมพันธ์เราไม่เคยพัฒนาเลย เพราะต่างคนเหมือนกันต่างมีชีวิตของตัวเอง
จนตอนนี้พวกเราเรียนจบ กลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบหลายเดือน
เธอบอกเธอไม่ได้คุยกันใครอยู่ตอนนี้ ผมก็เหมือนกัน ซึ่งด้วยระยะเวลา โอกาส ทำให้ผมคิดว่าผมควรต้องขอคบกับเธอตอนนี้
เพราะถ้าคลาดอีกก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ผมบอกว่าผมชอบเธอ ชอบมานานแล้ว เธอน่าจะรู้
เธอบอกว่า เธอรักผม ผมเป็นคนพิเศษของชีวิตเธอ ทำให้เธอไม่อยากคบกับผม... ผมไม่เข้าใจ
เธอบอกว่า แฟนกันเลิกกันก็เป็นคนอื่น เธอไม่อยากให้ผมไปไหน อยากมีผมเป็นเพื่อนไปตลอดชีวิต เพราะเพื่อนคือสิ่งสำคัญของเธอ
ผมบอกเธอว่า ถึงเราคบกันแล้วเลิกกันก็เป็นเพื่อนกันได้ แต่เธอตอบว่าเธอทำไม่ได้ เธอไม่เคยเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าได้เลย
เธอพูดประมาณว่า เธอไม่อยากเปลี่ยนความสัมพันธ์ เธอไม่เคยประสบความสำเร็จเรื่องความรักเลย เธอไม่อยากเสียผมไป
ผมจุก ผมรู้สึกเหมือนผมโง่ที่ปล่อยเวลาผ่านมา ให้เราเป็นเพื่อนกันมานานเกินไป จนมันเลยจุดที่สามารถกลับไปเป็นอะไรกันได้
ผมถามเธออีกว่า ถ้าเธอเห็นเราสำคัญ เธอจะรู้สึกยังไงถ้าเราไปแต่งงานกับคนอื่น เราไม่อยากเห็นเธอลงท้ายด้วยการแต่งงานกับคนอื่น เราทนไม่ได้
เธอไม่ได้ตอบอะไร จนวันนี้ก็ยังไม่ได้ตอบอะไร เราไม่ได้คุยอะไรกันอีก
ผมควรจะทำยังไงดีครับ ผมไม่สามารถทำอะไรกับความสัมพันธ์นี้ได้แล้วจริงๆหรอ ผมไม่อยากปล่อยเธอไป
ปล. ยืมยูสชาวบ้านมาครับ
ผมชอบผู้หญิงคนนึงมาก เธอก็ชอบผม แต่เราคบกันไม่ได้
ผมชอบเธอมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว เคยจะลองจีบ แต่ตอนนั้นเธอคุยกับคนอื่นอยู่ จนเธอเลิกกับคนนั้น ก็ดันเป็นช่วงที่ผมมีแฟน
คือคลาดกันไปมาแบบนี้ตลอด เธอก็มีคนคุย คนที่เธอคบ ผมก็มีของผม แต่ใจผมก็มักจะนึกถึงเธอคนนั้นอยู่เสมอ
เหมือนไม่ว่าเราสองคนจะไปคบใคร เลิกกับใคร ก็จะอยู่ในทุกช่วงชีวิตของกันตลอด
สุดท้ายก็จะลงเอยด้วยการมานั่งคุยกัน ปรับทุกข์ เป็นกำลังใจให้กันเสมอ
ผมคิดว่าเธอรู้ว่าผมชอบเธอ เพราะเพื่อนในกลุ่มก็ชอบแซวตลอด ก็รู้ว่าผมชอบเธอ
เธอไม่ได้ปฏิเสธรังเกียจอะไร เราไปไหนมาไหนด้วยกันเหมือนเพื่อนสนิท
บางทีผมคิดว่าเธอก็น่าจะชอบผม เพราะชอบชวนผมไปไหนมาไหน แต่ความสัมพันธ์เราไม่เคยพัฒนาเลย เพราะต่างคนเหมือนกันต่างมีชีวิตของตัวเอง
จนตอนนี้พวกเราเรียนจบ กลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบหลายเดือน
เธอบอกเธอไม่ได้คุยกันใครอยู่ตอนนี้ ผมก็เหมือนกัน ซึ่งด้วยระยะเวลา โอกาส ทำให้ผมคิดว่าผมควรต้องขอคบกับเธอตอนนี้
เพราะถ้าคลาดอีกก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ผมบอกว่าผมชอบเธอ ชอบมานานแล้ว เธอน่าจะรู้
เธอบอกว่า เธอรักผม ผมเป็นคนพิเศษของชีวิตเธอ ทำให้เธอไม่อยากคบกับผม... ผมไม่เข้าใจ
เธอบอกว่า แฟนกันเลิกกันก็เป็นคนอื่น เธอไม่อยากให้ผมไปไหน อยากมีผมเป็นเพื่อนไปตลอดชีวิต เพราะเพื่อนคือสิ่งสำคัญของเธอ
ผมบอกเธอว่า ถึงเราคบกันแล้วเลิกกันก็เป็นเพื่อนกันได้ แต่เธอตอบว่าเธอทำไม่ได้ เธอไม่เคยเป็นเพื่อนกับแฟนเก่าได้เลย
เธอพูดประมาณว่า เธอไม่อยากเปลี่ยนความสัมพันธ์ เธอไม่เคยประสบความสำเร็จเรื่องความรักเลย เธอไม่อยากเสียผมไป
ผมจุก ผมรู้สึกเหมือนผมโง่ที่ปล่อยเวลาผ่านมา ให้เราเป็นเพื่อนกันมานานเกินไป จนมันเลยจุดที่สามารถกลับไปเป็นอะไรกันได้
ผมถามเธออีกว่า ถ้าเธอเห็นเราสำคัญ เธอจะรู้สึกยังไงถ้าเราไปแต่งงานกับคนอื่น เราไม่อยากเห็นเธอลงท้ายด้วยการแต่งงานกับคนอื่น เราทนไม่ได้
เธอไม่ได้ตอบอะไร จนวันนี้ก็ยังไม่ได้ตอบอะไร เราไม่ได้คุยอะไรกันอีก
ผมควรจะทำยังไงดีครับ ผมไม่สามารถทำอะไรกับความสัมพันธ์นี้ได้แล้วจริงๆหรอ ผมไม่อยากปล่อยเธอไป
ปล. ยืมยูสชาวบ้านมาครับ