แปลกไหมครับที่เราจะลืมคนที่เรารักได้แม้กระทั่งชื่อ

ตามหัวเลยครับผมเคยรักผู้หญิงคนนึงมากครับมากที่คนนึงยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคนรักได้ทุกๆอย่าง ผมก็เป็นคนนึงที่เกเรมาตั้งแต่เด็กทำให้ครอบครัวเสียใจผิดหวังมาก็เยอะติดเพื่อนติดเกมติดเที่ยวติดหญิงเหล้ายามีเรื่องไปวันๆ แต่ผมกลับทำเพื่อเธอได้ทุกๆอย่างเวลาผมไปหาเธอผมก็จะจัดการทำความสะอาดห้องให้เธอซักผ้าให้เธอไว้เพราะผมกลัวเธอจะเหนื่อยไม่อยากให้เธอทำอย่างน้อยก็แบ่งเบาแรงเธอให้เธอได้หายเหนื่อยบ้างครับ (เราอยู่คนละที่ครับเธอก็เป็นคนตจว.ที่เข้ามาเรียนละทำงานในกรุงนี่ละครับส่วนผมอยู่บ้านกับทางครอบครั) ครอบครัวผมค่อนข้างที่จะเลือกสะใภ้ให้ถูกใจเลยนี่ยากครับแต่ในที่สุดเธอก็ทำให้ครอบครัวผมนั้นกลับมามีหวังในตัวผมละดูท่าจะรักละเอ็นดูเธอคนนี้ขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้ววันนึงก็ดันมีเรื่องที่ทำให้เราต้องจบกันเมื่อผมกะว่าจะไปหาเธอก่อนวันเกิดหนึ่งวันผมก็บอกเธอล่ะครับว่าจะไปหาเธอไปรับเธอตอนเลิกงานก็ไปหาไรกินแล้วกลับไปที่ห้องพักเธอเหมือนๆเดิมครับ แต่แปลกนะครับที่ผมกลับจำเหตุการณ์นี้ได้ไม่ลืมเมื่อมีเสียงคนมาเคาะประตูพอเธอไปเปิดผมก็งงสิว่าคนคนนี้คือมันใครอะไรยังไง จากที่ได้รับรู้เรื่องราวที่อยู่ตรงหน้าขณะนั้นเธอละเขาคนนี้คบกันอยู่เอ้าละผมล่ะ ? (ผมมึนงงมาก) จะอ้าปากพูดแต่กลับต้องจุกไปอีกพูดไม่ออก เขาคบกันมานานหลายปียิ่งกว่าผมซะอีกละเธอก็เคยทำแบบนี้มาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างอะไรๆทีาเกี่ยวกับเธอแม้กระทั่งห้องที่ผมอยู่ตอนนี้เขาก็เป็นคนให้เธอ ผมแทบล้มทั้งยืนจะทำไรก็ไม่ได้ สรุปกูเป็นชู้ ให้เธอเลือกเธอบอกเธอเลือกไม่ได้เขาที่เธอรักส่วนผมเธอบอกว่าผมใช่กว่าเขาละเธอก็รักผมแต่เธอก็เลือกไม่ได้ ผมเลยตัดสินใจที่จะออกมาจากตรงนั้นละเลือกที่จะจากเธอมาแม้ในใจละความรู้สึกของผมมันรักเธอมากให้ผมเป็นชู้ต่อไปก็ได้ผมยอมให้เธอได้ทุกๆอย่างจริงๆ ไอ่ของที่ผมเตรียมไว้เซอร์ไพร์ทเธอที่อยู่ในรถผมหล่ะผมเห็นมันแล้วผมยิ่งเจ็บ อะไรๆที่เคยสุขละทุกข์ร่วมกันในตอนนั้นมันเป็นภาพที่ลืมไม่ลงหลับพร้อมน้ำตาละตื่นขึ้นมาพร้อมน้ำตาทุกๆวันใครถามผมถึงเรื่องเธอผมกลั้นไม่อยู่จริงๆเพื่อนๆผมยังไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะเป็นได้ขนาดนี้เพราะตั้งแต่ครบใครมาผมไม่เคยมาเสียใจหรือร้องไห้ให้ใครเห็นง่ายๆได้เป็นเด็ดขาดพอเวลาอยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวผมรู้สึกได้ว่าคนในครอบครัวผมก็รู้หล่ะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมแต่ผมไม่บอกว่าเหิดอะไรขึ้นผมบอกแค่ว่าเธอกลับไปอยู่กับคนเก่าของเธอแล้ว จนกระทั่งวันนึงครับผมก็หลับไปพร้อมกับน้ำตาตื่นมาพร้อมกับคราบน้ำตาเหมือนทุกๆครั้งแต่ครั้นี้มันแปลกกว่าทุกๆครั้งเมื่อผมกลับลืมไปซะทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับเธอจำได้แค่ชื่อเล่นเธอบางสิ่งที่เกี่ยวกับเธอบางอย่างทีาทำร่วมกันไปเฉย มันจะเป็นไปได้หราครับที่คนเราจะลืมคนคนนึงที่เรารักมากได้ขนาดนี้ไปซะงั้น ตั้งแต่เกิดเรื่อง เราก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟสในไลน์ไอจีเบอร์ละอะไรที่เกี่ยวกับเธอเพื่อนผมจัดการเอาไปโยนทิ้งเรียบร้อยมันบอกผมเกลียดอินี่อย่าพูดชื่อหรือเพ้ออะไรถึงมันอีก แต่แล้ววันนึงเทอกลับมาหาผมทางไอจีก็มีคุยกันบ้างแต่มันไม่ได้รู้สึกมากแบบตอนนั้น ละตอนนี้เธอก็เลิกเล่นไอตีไปละหล่ะครับ ที่ผมเข้าไปส่องเธอตอนที่ได้คุยก็ยังเห็นว่าเธอก็คบกับคนนี้อยู่ครับ
แต่บางทีเรื่องที่ผมได้รู้มาจากเธอหลังเธอกลับไปเลือกเขา เธอเองก็จับได้ว่าตัวผู้ของเธอเองก็ไปมีใครอีกคนหลังจากคบกับเธอมาปีหรือสองปีนี่หล่ะครับตอนนี้ผมก็รู้ว่าเธอยังคบกับคนนี้อยู่ไหมตัวผู้ของเธอก็ใช่ย่อยครับจากที่เธอเล่าให้ผมฟัง เธอบอกไม่น่าเลยใจนึงก็อยากเจอกันนะครับแต่อีกใจก็ขอปฏิเสธดีกว่าครับแม้ลึกๆมันยังรู้สึกดีละยังคิดถึงก็ตาม