คือจขก. ถูกเลี้ยงมาในวัยเด็กแบบไม่ค่อยได้ผูกพันกับพ่อแม่
อยู่กับยายมาตั้งแต่เกิดจน7ขวบ จนยายเสีย พื้นฐานพ่อแม่จกท. ในวัยเด็ก ยากจน ทำนา
ตั้งแต่ยายเสียไม่ได้นอนกับพ่อแม่เพราะไม่ชอบอึกอัด นอนคนเดียวมาตั้งแต่ยายเสีย
พอโตมาหน่อยประมาณม. ต้น พ่อแม่ไปทำงานโรงานต่างจังหวัด
ปล่อยให้อยู่กับยายข้างบ้าน จกท. ต้องดูแลน้อง ทำกับข้าว ซักผ้า
พูดง่ายๆทิ้งเงินไว้แล้วปล่อยให้ดูแลกันเอง น้องจกท. เด็กกว่า5ปี
ตอนนี้จกท. อายุ30ต้นๆ ตอนที่เริ่มทำงานและตอนนี้ทุกครั้งที่ที่แม่โทรมา โทรมาคุยแต่เรื่องเงิน
ขอบ้างยืมบ้าง จกท. ไม่ได้เดือดร้อนอะไร มีให้ตลอด
แต่รู้สึกน่อยว่าโทรมาหาเรา เพราะเงินอย่างเดียวเหรอ
มีความรู้สึก น้อยใจ สับสนปนเป ตกลงพ่อแม่รักเราจริงหรือเปล่า
หรือแค่เอาไว้พึ่งพายามเดือดร้อน ทุกเทศกาลจกท. มีของขวัญให้พ่อกับแม่เช่นเป็น ทอง เงินหรือเสื้อผ้า นาฬิกา
แต่เหมือนตัวเองทำไปเพราะหน้าที่ เห็นเพื่อนทำ เลยอยากทำบ้าง แต่จกท. ไม่ได้ซาบซึ้งเลย
ทำอย่างไรถึงจะซาบซึ้งพระคุณพ่อแม่ได้  ตอนเด็กๆก็รู้ว่าเขาทำงานหนักส่งเราเรียน แต่รู้สึกไม่ผูกพัน
จกท. ไม่มีแฟนด้วย เหมือนรักใครไม่เป็น ไม่อยากรักใครกลัวเขาเข้ามาเพราะหวังผลประโยชน์
ใครพอจะให้คำปรึกษาได้บ้างว่า จกท. ควรทำอย่างไร