สวัสดีครับผมเป็นนิสิต มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ที่ทำผิด กับคนที่ผมรัก คือการที่ผม ไม่เข้มแข็งพอ ที่จะพาเขา ข้ามผ่านอุปสรรค มา ได้ วันนี้ผมอยากจะมาขอโทษ แล้วก็จะมาเล่าเรื่องราวความรักของผม ความรักที่ทุกคนมองว่าแตกต่าง แม้กระทั่ง คนในครอบครัว ให้เพื่อนๆฟังกันนะครับ คือผมเนี่ย เป็นลูกคนจีน ซึ่งทุกคนก็รู้ ลูกคนจีน เป็นยังไง ตั้งแต่ผมเรียน มอ 1 ถึงมอ  5 ที่โรงเรียน ในอำเภอเมืองของตัวจังหวัด ผมชอบผู้หญิงมาตลอด จน ตอนช่วงผมอยู่ม.6 ผมก็มีแฟนเเต่แฟนผมเป็นผู้ชาย นะครับ แต่ผมก็ได้ทำให้เด็กผู้ชายคนนี้เสียใจ เนื่องจากว่าครอบครัวผมรับไม่ได้ คือน้องคนนี้เขา เรียนอยู่ในโรงเรียน ชื่อดังประจำจังหวัด น้อง เป็นคนที่หน้าตาธรรมดาแต่นิสัยน้องเขาผมว่าดีกว่าใครหลายคนเลยแหละ น้องก็เป็นคนตลก เฮฮา ชอบแกล้งเพื่อนแล้วก็ชอบโดนเพื่อนแกล้งบ่อยๆ คือตอนที่ผมคบกับน้องเขาน้องอยู่ม 4 ครับผมบอกเลยนะครับ เด็กคนนี้ไม่ได้มีอะไรให้ผมนะสนใจเลย แต่ผมก็ชอบน้องเขา ผมเล่าแบบรวบเลยนะครับ ผมคบกับน้องเขาได้เกือบปี  แม่ผมก็รู้ แม่ผมก็บอกให้เลิก แต่ผมไม่ยอมเลิก ผมเลยทะและกับแม่ ผมก็เลยไปคุยกับน้องเขา น้องก็บอกว่า พี่พี่ไม่ควรเลือกผมนะ พี่ควรเลือกอนาคตของพี่ ควรเลือกครอบครัวพี่ พี่จะมาทะเลาะกับครอบครัว จะมาทะเลาะกับแม่ เพราะผมไม่ได้นะ เพราะผมไม่รู้จะอยู่กับพี่ได้นานแค่ไหน ไม่รู้จะรักพี่ได้นานเท่าไหร่ พี่ก็รู้ความรักแบบเรา มันไม่ได้ยั่งยืน แล้วก็มีแต่คนมองว่าแปลกแตกต่าง พี่เลือกอนาคตที่ดีกว่านะ เพราะการที่พี่ทะเลาะกับแม่มันก็หมายถึงผมเป็นสาเหตุ เพราะฉะนั้น ผมควรถอยออกมา ไม่ใช่ว่าผมไม่เข้มแข็งไม่ใช่ไม่รักพี่ ผมรักพี่ ผมถึงได้ถอยออกมา ถึงพี่จะยังไม่เข้าใจผมตอนนี้ แต่วันหนึ่งที่จะเข้าใจ ว่าทำไมผมถึงเลือกถอยออกมา เพระผมรักพี่ไง รักจนไม่สามารถเห็นพี่มีความทุกข์ได้ แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย แต่ก่อนที่เรายังไม่ได้คุยกัน ผมก็ให้รหัสเฟส ตั้งเฟสปลอมที่ใช้หนีแม่เพื่อคุยกับน้อง แล้วก็เฟสจริง ที่ผมใช้เป็นเฟสหลัก จนถึงปัจจุบันนี้ผมก็ให้น้องก็ไป แล้วผมก็สัญญากับน้องเค้าว่า จบม 6 เมื่อไหร่ พี่จะดูแลเราเอง พี่จะรอ แต่ถ้าน้อง เจอคนที่ทำให้น้องมีความสุข น้องเลือกเขาเลยนะ มองไม่ต้องเลิกพี่หรอก ไม่ต้องรอพี่ ให้พี่รอฝ่ายเดียวก็พอ น้องเค้าไม่สัญญาครับ ว่าน้องก็จะรอ น้องให้เหตุผลว่า ผมตัวผมเนี่ย ต้องออกไปในโลกกว้างก็คือมหาลัยมันต่างจากที่เราเคยคบกันอยู่ ผมต้องเจอคนอีกมากมาย น้องเค้าก็กลัวว่าผมจะหวั่นไหวกับคนอื่น น้องเขาไม่ขอสัญญาว่าน้องก็จะรอ ผมก็บอกว่าไม่เป็นไร หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย แต่หลังจากนั้น ผมก็ทักไปหาเพื่อนน้องเขาในกลุ่ม ทุกคน บอกว่าน้องเขาไม่ชอบอยู่คนเดียว ฝากดูน้องเขาด้วย เพื่อนๆ น้องตกลง แล้วผมก็บล็อค เฟสเพื่อนน้องทุกคน ผมอยากจะบอกน้องว่า ขอโทษที่ดูแลไม่ได้ แต่ก็ยังรักเสมอ พี่มองน้องอยู่ตลอดนะ พี่รู้นะว่าน้องลงสมัครสภานักเรียน น้องก็ได้เป็น ฝ่ายวิชาการ คือเพื่อนผมเรียนอยู่ม.ราชภัฏ จังหวัดข้างๆกัน ผมก็ยังฝากเพื่อนดูได้บ้าง ตั้งแต่วันนั้น ที่พี่ไม่อยู่ติวให้แล้ว ตั้งใจเรียนนะ เป็นสภานักเรียน เหนื่อยหน่อยนะ แต่ก็สู้ๆ พี่รอเสมอ การที่ผมได้รักกับน้องเขา
อย่างน้อย มันก็ทำ ให้ ผมได้รู้ ว่าความรัก ไม่ใช่แค่การที่คนสองคนมารักกัน แต่มันคือการเสียสละ เพื่อให้คนที่เรารัก มีความสุข มันก็คือการที่น้อง ยอมเลิกกับผม เพื่ออนาคตของผม น้องยอมเจ็บ เพื่อที่จะให้อนาคตของผมสวยงาม อย่างที่ผมเคยคุยกับน้อง สุดท้ายนี้   พี่จะบอกว่า
ถ้าได้เห็นกระทู้นี้ ขอให้รู้ไว้นะ พี่ยังรัก น้องเสมอและยังรอเสมอนะ และหวังว่า เราจะได้เจอกันอีก รักนะ รอเสมอ