ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่เข้ากับคนยากหรือเปล่า (ยังไม่แน่ใจ) แต่ถ้าสนิทกับใครก็คุยเล่นกันได้ทุกเรื่องนะครับ และผมก็มีเพื่อนฝูงตามปกติ (แต่อาจจะเป็นคนสันโดษ มีโลกส่วนตัวสูงอยู่บ้าง)
แต่สังเกตว่าอย่างที่ทำงาน เพื่อนฝูงหลายคนจะสนิทกับแม่บ้าน รปภ. รวมถึงแม่ค้าพ่อค้าร้านอาหารแถวออฟฟิศกันหมด
แต่ตัวผมเองทั้งที่ใช้ระยะเวลาทำงานอยู่ที่นั่นมาหลายปีไม่ต่างกัน กลับไม่รู้จักหรือเคยคุยกับพวกเขาเลย เวลาเจอกันอย่างมากแค่ยิ้มให้
แต่ในขณะที่คนอื่น ๆ (เพื่อนผมหรือเพื่อนต่างแผนก) กลับสามารถพูดคุยกับคนภายนอกได้อย่างสนิทสนม เรียกว่าไปสรรหาเรื่องคุยอะไรมาจากไหนกันก็ไม่รู้ (ผมได้แต่ยิ้ม ทักทายอย่างมากก็แค่เรื่องสภาพอากาศ กินข้าวหรือยัง แค่นี้เองเพราะไม่รู้จะคุยอะไร) แต่คนอื่น ๆ เขาสามารถมีเรื่องมาคุยกันเป็นคุ้งเป็นแควแถมหัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน (สงสัยทำไมเราไม่มีโมเม้นท์แบบนั้นบ้าง)
พอกลับมาแถวบ้าน ผมก็ไม่รู้จักมักจี่กับยามหมู่บ้าน (ผิดกับลูกบ้านคนอื่นที่รู้จักทักทายพวกยามอย่างสนิทสนม)
ผมเลยสงสัยว่าผมมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?
ใครเป็นคนที่เข้ากันคนยากบ้างครับ?
แต่สังเกตว่าอย่างที่ทำงาน เพื่อนฝูงหลายคนจะสนิทกับแม่บ้าน รปภ. รวมถึงแม่ค้าพ่อค้าร้านอาหารแถวออฟฟิศกันหมด
แต่ตัวผมเองทั้งที่ใช้ระยะเวลาทำงานอยู่ที่นั่นมาหลายปีไม่ต่างกัน กลับไม่รู้จักหรือเคยคุยกับพวกเขาเลย เวลาเจอกันอย่างมากแค่ยิ้มให้
แต่ในขณะที่คนอื่น ๆ (เพื่อนผมหรือเพื่อนต่างแผนก) กลับสามารถพูดคุยกับคนภายนอกได้อย่างสนิทสนม เรียกว่าไปสรรหาเรื่องคุยอะไรมาจากไหนกันก็ไม่รู้ (ผมได้แต่ยิ้ม ทักทายอย่างมากก็แค่เรื่องสภาพอากาศ กินข้าวหรือยัง แค่นี้เองเพราะไม่รู้จะคุยอะไร) แต่คนอื่น ๆ เขาสามารถมีเรื่องมาคุยกันเป็นคุ้งเป็นแควแถมหัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน (สงสัยทำไมเราไม่มีโมเม้นท์แบบนั้นบ้าง)
พอกลับมาแถวบ้าน ผมก็ไม่รู้จักมักจี่กับยามหมู่บ้าน (ผิดกับลูกบ้านคนอื่นที่รู้จักทักทายพวกยามอย่างสนิทสนม)
ผมเลยสงสัยว่าผมมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?