สวัสดีค่ะ
คือทีแรก ก็คิดว่าจะตั้งกระทู้ตามหาคนๆนึงดีไหมนะ
...บางทีหนูก็คิดว่า ปาฏิหาริย์ อาจจะมีอยู่จริงๆก็ได้
แต่พอมานั่งคิดๆดูแล้ว แทนที่จะมัวนั่งรอคอย ปาฏิหาริย์ ที่ในใจจริงรู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอคน คนหนึ่ง ในตั้งเจ็ดสิบกว่าล้านคนแล้ว
สู้เก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำดีๆ ดีกว่า
(ยังเศร้านิดๆค่ะ555)
วันนี้ก็เลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ให้ พี่ๆน้องๆ หรือ ลุงๆป้าๆที่ยังมีจิตใจเป็นวัยรุ่น อิอิ และ เพื่อนๆฟัง
เรื่องก็เกิดขึ้นเมื่อ วันหยุดกลางเดือนที่แล้วค่ะ
บนรถเมล์สายหนึ่งที่ผ่านสนามบินดอนเมือง ช่วงเย็นๆหัวคํ่าๆ
มีน้องคนนึงค่ะ อายุ(น่าจะ)ประมาณ15-16ปี ก็วัยรุ่นแล้วแหละ หนูมันใจแน่ๆว่าหนูต้องแก่กว่าไม่ปีก็สองปี
^///^ งุงิ เขินจังเลย 555
แต่งตัวเรียบร้อยเสื้อใส่ในกางเกง เสื้อเชิ้ตทั่วไปสีเทา
กางเกงขายาว ติดริบบิ้นโบว์สีดำอันเล็กๆด้วยค่ะ
ผมยาวกว่าทรงนักเรียนทั่วไป คงจะเรียน รร.เอกชน
แบกเป้ใบใหญ่สีเขียว เหมือนพวก backpack ใส่หูฟังแบบเกี่ยวหู เคยเห็นน่าจะเป็นแบบของนักกีฬา
(เดา&มโน ค่ะ)
หน้าตา สำหรับคนทั่วไปมองก็คงจะธรรมดา ถึงดีนิดหน่อย หน้าไม่ได้ใสมากผิวก็ไม่ขาว ดั้งไม่ค่อยมี ตาชั้นเดียว สูงไม่เท่าไหร่ 165-170 ดูจากหุ่นน่าจะเป็นนักกีฬา (มโนจากหูฟังที่เค้าใช้คะ 555)
แต่สำหรับหนูแล้วเค้าหล่อมากกกกกกกก
(เก็บรายระเอียดซะอย่างกับเป็นสตอล์กเกอร์เลย อิอิ)
ถ้าจะถามว่าทำไมหนูถึงไปสังเกตเค้าซะขนาดนั้น
ยังเร็วไปนะคะ !!! เหตุผลมันคือต่อจากนี้
เดินขึ้นมาจากทางหน้ารถ แน่นอนค่ะว่าเดินผ่านที่นั่งว่าง สำหรับพระ และ คนแก่หรือสรีมีครรภ์ สองที่ข้างหน้าสุดมา โดยมีการเหลียวอ่านป้ายเล็กน้อย
(ถ้าเกิดเค้าไปนั้งที่นั้งพิเศษนั้น คงจบกันไม่มีกระทู้นี้เกิดขึ้น และกลายเป็นกระทู้อคติแทนค่ะ 555)
เค้าเลยเดินมานั่งที่นั่งว่างตรงข้ามกันกับที่หนูนั่งอยู่
แล้วก็ยุ่งๆ กับการถอดสายคาดเอวกับคาดอกของกระเป๋าใบใหญ่ เพื่อเอามาวางบนตักแทน
แล้วก็ถอดหูฟังออก น่าจะเพื่อรอกระเป๋ามาเก็บเงิน
พอเก็บเงินเสร็จ เค้าก็บอกกับป้ากระเป๋ารถเมล์ว่า
"พี่ครับถ้าถึงสนามบินดอนเมืองแล้วบอกผมด้วยนะครับ"
ในใจหนูตอนนั้นมีเสียงดังออกมาว่า (หูย ดัดจริต
เฟร่อเลยอะ) 555 เห็นๆอยู่ว่าป้า ไปเรียกเขาว่าพี่
จากนั้นเเหละก็เลยเริ่มสนใจ แล้วก็แอบๆมองนิดๆไม่ให้ถูกจับได้ 555 เค้าก็หยิบหูฟังขึ้นมาฟังต่อ แต่ใส่ข้างเดียว (คงจะกลัวป้าเรียกแล้วไม่ได้ยิน)
ผ่านไปประมาณสองสถานี้คนเริ่มเยอะ
มีน่าะเป็นแม่ จูงมือเด็กผู้ชาย อายุประมาณ8-9ขวบขึ้นมา
เค้าก็ลุกให้ทันที
แต่ก่อนที่เด็กคนนั้นจะนั้งเค้าบอกเด็กว่า
"น้องครับพี่ว่า เราน่าจะให้คุณเเม่นั่งนะครับ เด็กๆอย่างพวกเราพลังเหลือเฟือยู่แล้ว"
เด็กคนนั้นก็บอกว่าได้ครับ เค้าเลยบอกกับน่าจะเป็นแม่เด็กคนนั้นว่า คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมช่วยดูแลน้องให้ครับ
แม่เค้าก็งงๆ นิดนึงอะนะ ก่อนจะบอกว่าได้ค่ะ แล้วนั่ง
ที่จริงแล้ว หนู ควรจะลุกให้เด็กคนนั้นนั่งใช่ไหมคะ ?
แต่ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกเลย ความรู้สึกมันร้อนผ่าวไปหมด เหมือนกับตอนที่ดูหนังผีไม่มีผิด
นี้สินะที่เรียกว่าการตกหลุมรัก รึเปล่า?
ไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าเค้าหล่อมากๆ หล่อจากข้างในจริงๆ
ดูท่าทางที่คุยกับเด็กคนนั้นและแม่แล้ว มันอ่อนโยนมากๆ จริงๆ ทั้งนํ้าเสียงแววตา และรอยยิ้ม
จนหนูรู้สึกผิดเลยค่ะที่ไปคิดในใจว่าเค้าดัดจริต
เค้าก็ถือกระเป๋ามือนิงแล้วเอาแขนพันเสาไว้
ส่วนอีกมือก็จับมือน้องคนนั้นไว้ รถติดนิดหน่อยต่อนนั้น โยกเยกไปมา
เค้าคุยกับแม่น้องคนนั้นนิดหน่อย แม่เด็กถามว่าจะไปไหน เค้าก็ตอบมาว่า มาจากเชียงราย นั่งเครื่องมาธุระเมื่อเช้า ตอนนี้กำลังจะกลับ
น่าจะประมาณนี้มั้ง ไม่ค่อยได้ตั้งใจฟังเพราะยังรู้สึกวูบวาบในใจไม่หายเลยค่ะตอนนั้น
จนผ่านไปสองสามป้ายมีคนลุก เค้าก็บอกกับน้องว่า
นั่งเลยครับ พี่อีกนิดเดียวก็ลงแล้ว
อ๊ายยยย ตกหลุมรักอีกรอบเลยคะ ทั้งๆที่ตัวเอกก็ไม่รู้ว่าจะลงอีกไกลไหมเเต่ก็หลอกเด็กคนนั้นไป หล่อมากกกก
(มโนนะคะ น่าจะไม่รู้จริงๆนั่นแหละ เพราะตอนแรกเห็นฝากป้าบอก)
แต่จบพีคมากคะ หลังจากเด็กคนนั้นนั่งได้ประมาณ
10 นาที ป้ากระเป๋าเดินผ่านมา เค้าถามว่าดอนเมืองอีกไกลไหมครับ
ป้าแกตกใจนิดๆ แล้วก็บอกว่า เลยมาได้สองป้ายแล้ว 55555555555555
เค้าก็ตกตกใจเหมือนกัน แล้วถามว่าทำไงดีครับ วิ่งไปไกลไหม ป้าแกน่าจะตอบว่าพอได้อยู่ ประมาณนี้แหละ แล้วเค้าก็ขอบคุณแล้วลงจากรถไป
สรุปก็คือวิ่งไป ไม่รู้จะทันเครื่องไหมนะ
เป็วเวลาเวลาเกือบชั่วโมงที่หนูได้
พบเจอ ตกหลุมรัก ฝ้ามอง และ ลาจากโดยที่ ......
ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างงงงงงงงงงงงเดียวววววววววววววว
แม้แต่จะถามชื่อ หรือขอช่องทางติดต่อ
มีเพียงเเค่ความทรงจำที่กลับบ้านไปเเล้วเขียนบันทึกเอาไว้ทุกอย่างที่จำได้ และเพิ่งจะมาสมัครพันทิพย์ครั้งเเรก
ก็ไม่ได้หวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์จริงๆนะคะ
หนูแค่อยากมาแชร์เรื่องราวที่มันดูแล้วอบอุ่นหัวใจอยากให้หลายๆคนได้อมยิ้ม
และไม่เคยนึกฝันว่าจะได้มาเจอในชีวิตจริงๆเลย
อิอิ
เป็นกระทู้เเรกด้วย พิมพ์ไปพิมพ์มา ฮะ เวลาขนาดนี้แล้วหรือเนี้ยยยย
ถ้าที่พิมพ์มามีผิด หรือว่าอ่านแล้วงง หรือยืดยาวก็ขอโทษด้วยนะคะ ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็น
ปกติเป็นคนชอบเขียนบันทึกค่ะเลยชอบเขียนอะไรยาวให้มันยืดๆ555
เพื่อนๆมีเรื่องราวคล้ายๆแบบนี้ก็มาแชร์กันนะคะ
ขอบคุณค่าาาาาฃ
ช่างเป็นการ "ตกหลุมรัก" ที่แสนเจ็บปวดค่ะ
คือทีแรก ก็คิดว่าจะตั้งกระทู้ตามหาคนๆนึงดีไหมนะ
...บางทีหนูก็คิดว่า ปาฏิหาริย์ อาจจะมีอยู่จริงๆก็ได้
แต่พอมานั่งคิดๆดูแล้ว แทนที่จะมัวนั่งรอคอย ปาฏิหาริย์ ที่ในใจจริงรู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอคน คนหนึ่ง ในตั้งเจ็ดสิบกว่าล้านคนแล้ว
สู้เก็บมันเอาไว้เป็นความทรงจำดีๆ ดีกว่า
(ยังเศร้านิดๆค่ะ555)
วันนี้ก็เลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ให้ พี่ๆน้องๆ หรือ ลุงๆป้าๆที่ยังมีจิตใจเป็นวัยรุ่น อิอิ และ เพื่อนๆฟัง
เรื่องก็เกิดขึ้นเมื่อ วันหยุดกลางเดือนที่แล้วค่ะ
บนรถเมล์สายหนึ่งที่ผ่านสนามบินดอนเมือง ช่วงเย็นๆหัวคํ่าๆ
มีน้องคนนึงค่ะ อายุ(น่าจะ)ประมาณ15-16ปี ก็วัยรุ่นแล้วแหละ หนูมันใจแน่ๆว่าหนูต้องแก่กว่าไม่ปีก็สองปี
^///^ งุงิ เขินจังเลย 555
แต่งตัวเรียบร้อยเสื้อใส่ในกางเกง เสื้อเชิ้ตทั่วไปสีเทา
กางเกงขายาว ติดริบบิ้นโบว์สีดำอันเล็กๆด้วยค่ะ
ผมยาวกว่าทรงนักเรียนทั่วไป คงจะเรียน รร.เอกชน
แบกเป้ใบใหญ่สีเขียว เหมือนพวก backpack ใส่หูฟังแบบเกี่ยวหู เคยเห็นน่าจะเป็นแบบของนักกีฬา
(เดา&มโน ค่ะ)
หน้าตา สำหรับคนทั่วไปมองก็คงจะธรรมดา ถึงดีนิดหน่อย หน้าไม่ได้ใสมากผิวก็ไม่ขาว ดั้งไม่ค่อยมี ตาชั้นเดียว สูงไม่เท่าไหร่ 165-170 ดูจากหุ่นน่าจะเป็นนักกีฬา (มโนจากหูฟังที่เค้าใช้คะ 555)
แต่สำหรับหนูแล้วเค้าหล่อมากกกกกกกก
(เก็บรายระเอียดซะอย่างกับเป็นสตอล์กเกอร์เลย อิอิ)
ถ้าจะถามว่าทำไมหนูถึงไปสังเกตเค้าซะขนาดนั้น
ยังเร็วไปนะคะ !!! เหตุผลมันคือต่อจากนี้
เดินขึ้นมาจากทางหน้ารถ แน่นอนค่ะว่าเดินผ่านที่นั่งว่าง สำหรับพระ และ คนแก่หรือสรีมีครรภ์ สองที่ข้างหน้าสุดมา โดยมีการเหลียวอ่านป้ายเล็กน้อย
(ถ้าเกิดเค้าไปนั้งที่นั้งพิเศษนั้น คงจบกันไม่มีกระทู้นี้เกิดขึ้น และกลายเป็นกระทู้อคติแทนค่ะ 555)
เค้าเลยเดินมานั่งที่นั่งว่างตรงข้ามกันกับที่หนูนั่งอยู่
แล้วก็ยุ่งๆ กับการถอดสายคาดเอวกับคาดอกของกระเป๋าใบใหญ่ เพื่อเอามาวางบนตักแทน
แล้วก็ถอดหูฟังออก น่าจะเพื่อรอกระเป๋ามาเก็บเงิน
พอเก็บเงินเสร็จ เค้าก็บอกกับป้ากระเป๋ารถเมล์ว่า
"พี่ครับถ้าถึงสนามบินดอนเมืองแล้วบอกผมด้วยนะครับ"
ในใจหนูตอนนั้นมีเสียงดังออกมาว่า (หูย ดัดจริต
เฟร่อเลยอะ) 555 เห็นๆอยู่ว่าป้า ไปเรียกเขาว่าพี่
จากนั้นเเหละก็เลยเริ่มสนใจ แล้วก็แอบๆมองนิดๆไม่ให้ถูกจับได้ 555 เค้าก็หยิบหูฟังขึ้นมาฟังต่อ แต่ใส่ข้างเดียว (คงจะกลัวป้าเรียกแล้วไม่ได้ยิน)
ผ่านไปประมาณสองสถานี้คนเริ่มเยอะ
มีน่าะเป็นแม่ จูงมือเด็กผู้ชาย อายุประมาณ8-9ขวบขึ้นมา
เค้าก็ลุกให้ทันที
แต่ก่อนที่เด็กคนนั้นจะนั้งเค้าบอกเด็กว่า
"น้องครับพี่ว่า เราน่าจะให้คุณเเม่นั่งนะครับ เด็กๆอย่างพวกเราพลังเหลือเฟือยู่แล้ว"
เด็กคนนั้นก็บอกว่าได้ครับ เค้าเลยบอกกับน่าจะเป็นแม่เด็กคนนั้นว่า คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมช่วยดูแลน้องให้ครับ
แม่เค้าก็งงๆ นิดนึงอะนะ ก่อนจะบอกว่าได้ค่ะ แล้วนั่ง
ที่จริงแล้ว หนู ควรจะลุกให้เด็กคนนั้นนั่งใช่ไหมคะ ?
แต่ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ออกเลย ความรู้สึกมันร้อนผ่าวไปหมด เหมือนกับตอนที่ดูหนังผีไม่มีผิด
นี้สินะที่เรียกว่าการตกหลุมรัก รึเปล่า?
ไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าเค้าหล่อมากๆ หล่อจากข้างในจริงๆ
ดูท่าทางที่คุยกับเด็กคนนั้นและแม่แล้ว มันอ่อนโยนมากๆ จริงๆ ทั้งนํ้าเสียงแววตา และรอยยิ้ม
จนหนูรู้สึกผิดเลยค่ะที่ไปคิดในใจว่าเค้าดัดจริต
เค้าก็ถือกระเป๋ามือนิงแล้วเอาแขนพันเสาไว้
ส่วนอีกมือก็จับมือน้องคนนั้นไว้ รถติดนิดหน่อยต่อนนั้น โยกเยกไปมา
เค้าคุยกับแม่น้องคนนั้นนิดหน่อย แม่เด็กถามว่าจะไปไหน เค้าก็ตอบมาว่า มาจากเชียงราย นั่งเครื่องมาธุระเมื่อเช้า ตอนนี้กำลังจะกลับ
น่าจะประมาณนี้มั้ง ไม่ค่อยได้ตั้งใจฟังเพราะยังรู้สึกวูบวาบในใจไม่หายเลยค่ะตอนนั้น
จนผ่านไปสองสามป้ายมีคนลุก เค้าก็บอกกับน้องว่า
นั่งเลยครับ พี่อีกนิดเดียวก็ลงแล้ว
อ๊ายยยย ตกหลุมรักอีกรอบเลยคะ ทั้งๆที่ตัวเอกก็ไม่รู้ว่าจะลงอีกไกลไหมเเต่ก็หลอกเด็กคนนั้นไป หล่อมากกกก
(มโนนะคะ น่าจะไม่รู้จริงๆนั่นแหละ เพราะตอนแรกเห็นฝากป้าบอก)
แต่จบพีคมากคะ หลังจากเด็กคนนั้นนั่งได้ประมาณ
10 นาที ป้ากระเป๋าเดินผ่านมา เค้าถามว่าดอนเมืองอีกไกลไหมครับ
ป้าแกตกใจนิดๆ แล้วก็บอกว่า เลยมาได้สองป้ายแล้ว 55555555555555
เค้าก็ตกตกใจเหมือนกัน แล้วถามว่าทำไงดีครับ วิ่งไปไกลไหม ป้าแกน่าจะตอบว่าพอได้อยู่ ประมาณนี้แหละ แล้วเค้าก็ขอบคุณแล้วลงจากรถไป
สรุปก็คือวิ่งไป ไม่รู้จะทันเครื่องไหมนะ
เป็วเวลาเวลาเกือบชั่วโมงที่หนูได้
พบเจอ ตกหลุมรัก ฝ้ามอง และ ลาจากโดยที่ ......
ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างงงงงงงงงงงงเดียวววววววววววววว
แม้แต่จะถามชื่อ หรือขอช่องทางติดต่อ
มีเพียงเเค่ความทรงจำที่กลับบ้านไปเเล้วเขียนบันทึกเอาไว้ทุกอย่างที่จำได้ และเพิ่งจะมาสมัครพันทิพย์ครั้งเเรก
ก็ไม่ได้หวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์จริงๆนะคะ
หนูแค่อยากมาแชร์เรื่องราวที่มันดูแล้วอบอุ่นหัวใจอยากให้หลายๆคนได้อมยิ้ม
และไม่เคยนึกฝันว่าจะได้มาเจอในชีวิตจริงๆเลย
อิอิ
เป็นกระทู้เเรกด้วย พิมพ์ไปพิมพ์มา ฮะ เวลาขนาดนี้แล้วหรือเนี้ยยยย
ถ้าที่พิมพ์มามีผิด หรือว่าอ่านแล้วงง หรือยืดยาวก็ขอโทษด้วยนะคะ ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็น
ปกติเป็นคนชอบเขียนบันทึกค่ะเลยชอบเขียนอะไรยาวให้มันยืดๆ555
เพื่อนๆมีเรื่องราวคล้ายๆแบบนี้ก็มาแชร์กันนะคะ
ขอบคุณค่าาาาาฃ