ทำยังไงให้แม่ยอมรับในสิ่งที่เราเป็น

สวัสดีคะ เราเป็นทอมน่ะ ซึ่งแม่ก็ไม่ค่อยรู้หรอก แต่เราค่อยๆเปลี่ยนแปลงตัวเองให้แกรู้ไปทีละนิด
เวลาเราตัดผมทีไร แล้วกลับบ้านแกก็จะชอบบ่นว่า “ตัดผมอีกแล้ว”
เราไม่เคยบอกแม่ว่าเราเป็นทอม เราไม่เคยบอกแม่ว่าเรามีแฟน
ทุกครั้งที่เรากลับบ้านเสาร์ อาทิตย์ เราจะนอนกับแม่เสมอ
ซึ่งเราจะคุยโทรศัพท์ตลอด แล้วแม่จะชอบพูดเสมอว่า “จะคุยอะไรหนักหนาโทรศัพท์
คุยกับใคร มีเรื่องอะไรให้คุยขนาดนั้นเลยรึไง พอเลิกคุย” ซึ่งตอนนั้นแฟนเราที่อยู่ในสายก็ได้ยิน ก็เลยบอกว่า “เธอไม่คิดจะปกป้องเราหน่อยหรอ แม่ว่าเราแบบนั้น” แฟนเราก็ถามเสมอว่า “จะไม่บอกแม่รึไงว่ามีแฟน คิดที่จะจริงจังกับเราบ้างมั้ย แล้วเมื่อไหร่จะบอกแม่สักที ต้องให้แม่มาพูดแบบนี้ใส่เราตลอดเลยหรอ” ไอ้ตัวเราเองก็เป็นคนที่มีเรื่องอะไรจะไม่พูดกับแม่ ไม่เคยบอกอะไรแม่เลย แต่ถ้าต่อไปในอนาคตเรามีงานของเรา มีอนาคตที่ดีของเรา และมีแฟนของเรา แม่ก็คงเข้าใจเอง แต่แฟนเราไม่ยอมอะไรเลย ไม่รู้ดิเราว่าบางทีแม่อาจไม่ยอมรับมันเลยก็ได้ แม่ไม่ชอบที่เราเป็นแบบนี้ ไม่ชอบที่ต้องมามีแฟนเป็นเพศเดียวกัน แม่ไม่เคยเข้าใจอะไรเราเลยจริงๆที่ผ่านมาตลอด20ปี เวลาเรามีปัญหาอะไรก็ตามเราไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง ไม่เคยที่จัปรึกษาแม่ บอกตรงๆสมัยเรียนอยู่มัธยมอยู่บ้านกับพ่อแม่เป็นอะไรที่อึดอัดมาก เลยทำให้เราเป็นเด็กเก็บกดมั่ง พอขึ้นมหาลัยมารู้สึกเป็นตัวเองขึ้นเยอะ แต่ก็อย่างว่าแหละ แม่เราไม่ชอบที่เราเป็นแบบนี้ไม่ชอบที่จะให้มีแฟน แม่ไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวเราเลยตลอด20ปี ทำไมแม่เราไม่เป็นเหมือนแม่คนอื่นๆเขามั่งที่คอยรับฟังปัญหาและพร้อมแก้ไขให้ลูก รับในสิ่งที่ลูกเป็นได้ สนับสนุนในสิ่งที่เขาชอบ 😭😭😭😭😭