ใครเป็นลูกคนโต ที่ต้องแบกความหวังและความฝันของครอบครัวไว้บ้างคะ?

ทั้งการปลดหนี การซื้อบ้าน หรือการส่งน้องเรียนจนจบบ้างคะ จขกท.รู้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่ลูกที่ดีควรช่วยที่บ้านแบ่งเบาภาระครอบครัว แต่บางครั้งก็รู้สึกว่ามันกดดันตัวเอง และหนักเกินไปที่คนคนนึงจะรับไหว  จขกท.ก็อาจจะเหมือนวัยรุ่นคนนึงที่อยากมีช่วงเวลาในแต่ละช่วงวัยให้จดจำบ้าง เช่น การเรียนหรือทำงานที่อยากทำ การไปเที่ยวที่ที่อยากไป การเปิดร้านขนมเล็กๆเป็นของตัวเอง แต่บางครั้งเราก็ไม่สามารถทำได้ ต้องเลือกเรียนคณะที่ไม่ได้ชอบ แต่จบมามีงานมั่นคง มีงานและเงิน เป็นหลักให้ครอบครัวได้  เลือกที่จะเก็บเงินซื้อบ้านให้ครอบครัวก่อนซื้อรถ หรือเปิดกิจการของตัวเอง
อาจจเพราะบางทีเราก็ไม่สามารถเลือกที่จะให้ความสุขกับตัวเอง แล้วให้คนข้างหลังเรามีความทุกข์ได้ใช่มั้ยคะ เพื่อนๆรู้สึกอย่างไรกันบ้างคะ