ดูแลคนรักให้ดีก่อนในวันที่จะสายเกินไป

ผมเคยคบกับแฟนมาเกือบ2ปีมันอาจไม่ใช้เวลาที่นานมากแต่มันทำให้รู้ว่าเค้าดีกับเราแค่ไหนตอนนี้เลิกมาครึ่งปีแล้วตอนเราคบกันผมไม่เคยมาสนใจความรู้สึกแล้วเค้าเลยเค้าอยากทำไรก็ไม่ให้เค้าทำอยากเที่ยวก็ไม่เคยพาไปอยากดูหนังเรื่องนี้แต่เราไม่ชอบเราก็ไม่พาเค้าไปกลับกันเราอยากดูหนังเรื่องอะไรเค้าอยากดูหรือไม่เค้าก็ยอมดูเราจะเอาตัวเองเป็นหลักเวลาทะเลาะกันเรื่องมักจะเกิดที่ผม อารมณ์เสีย ขี้หงุดหงิด ขี้โวยวาย เอาแต่ใจตัวเอง ทะเลาะทีก็ปากทีทำเป็นบอกเลิกประจำ ในใจผมรู้เลยว่าถ้าผมเสียเค้าไปผมอยุ่ไม่ไหวแน่ๆ จนวันนึงเค้าทนเราไม่ไหวเค้าไปจริง ๆเวลากว่าจะผ่านไปแต่ล่ะกันทำไมมันช้าขนาดนี้ คิดถึงแต่เค้าทุกวัน พยายามไม่สนทำเป็นไม่รู้สึกแต่ความเป็นจริงนั้นยิ่งทำยิ่งกลับมารู้สึกมากกว่าเดิมอีก ลองเริ่มคุยกับคนใหม่เพื่อจะให้ลืมคนเก่าแต่ก็ทำไม่ได้สักที มันยังรักและคิดถึงเค้าคนเดียวจริงๆไหนใครบอกว่าเวลาจะทำให้ลืมสำหรับผมเวลามันยิ่งทำให้คิดถึงเค้า
ใครที่ยังมีแฟนหรือคนข้างๆไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่พี่น้องดูแลเค้าให้ดีน่ะครับเราไม่รู้ว่าวันไหนเค้าจะจากเราไป ความคิดถึงมันจะมีค่าก็ต่อเมื่อคนที่เราคิดถึงเค้ายังอยุ่ มีไรก็รีบทำก่อนที่จะสายไปเหมือนผมน่ะครับ
ทุกวันนี้ก้มีโอกาสเจอหน้าบ้างครับแต่เธอหมดรักผมไปแล้วเจ็บกว่าการเขาหายไปคือการอยุ่ใกล้แต่ไม่สามารถคุยเหมือนเดิมได้แล้ว
ผมเคยฝันว่าในอนาคตของผมจะมีเค้าอยุ่ทั้งแต่เธอบอกเลิกผมไปผมเหมือนไม่มีกำลังใจในการทำอย่างอื่นไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนเรื่องงาน
(ผมแค่มาหาที่ระบายขอบคุณครับ)