รู้สึกเหนื่อยมากๆกับความพ่ายแพ้ของตัวเอง รู้สึกเหมือนตัวเราเองคือคนที่ถูกมองข้ามตลอด ตอนจบ ม.ปลาย เราสอบเข้ามหาลัยรัฐบาลที่หนึ่ง ในขณะที่เพื่อนๆแค่ยื่นคะแนนก็สามารถเข้าเรียนได้ แต่สาขาของเราเป็นสาขาเดียวที่จะต้องสอบข้อเขียนและสัมภาษณ์ ซึ่งรอบข้อเขียนเราสอบผ่าน ตอนนั้นเราดีใจมากๆ เราให้ครูช่วยร่างสคริปภาษาอังกฤษให้ ซ้อมพูด ออกเสียงหน้ากระจกทุกวัน ลงทุนทำพอร์ตโฟลิโอ้อย่างสวย เตรียมความพร้อมให้ตัวเองในทุกๆด้าน เพราะเราอยากเรียนสาขานี้มากจริงๆ วันสอบสัมภาษณ์จริง เขาให้เข้าสัมภาษณ์ทีละสามคน เราได้พูดเป็นคนสุดท้าย เราก็นั่งฟังคนอื่น ก็ตอบคำถามกรรมการแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ ส่วนตัวเรา สคริปที่เราเตรียมไปตรงทุกอย่าง เรามั่นใจมากว่าเราต้องติดหนึ่งในสามสิบแน่นอน ผลออกมาก เราได้สำรอง ซึ่งคนที่เข้าไปสัมภาษณ์พร้อมเราที่ตอบคำถามไม่ได้ เขาได้ที่สาม ตอนนั้นรู้สึกเหมือนคนอกหัก เสียใจมาก เพราะเราตั้งใจมากจริงๆ แต่เราก็ตัดสินใจมาสมัครอีกมหาลัยหนึ่ง คนละสาขาวิชากันเลย เพราะเราไม่อยากรอเป็นตัวสำรอง เขาอาจจะไม่เรียกก็ได้ เราก็เลยตัดสินใจมาสมัครอีกมหาลัยหนึ่ง ผลการสอบสัมภาษณ์เราผ่าน เรียนไปประมาณหนึ่งเทอม เราขอทุนเรียนดี แต่ขาดแคลนทุนทรัพย์ เกรดเฉลี่ยเราตอนนั้น 3.60 เราว่าเราก็เรียนดีในระดับหนึ่ง เราอยู่กับยายสองคน มีพี่สาวหนึ่งเรียนจบแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้หยิบยื่นอะไรมากมายเพราะก็ต้องดูแลตัวเอง เราก็เลยต้องการทุนส่วนนี้เป็นค่าเทอมในเทอมต่อไป ผลปรากฎว่า เราได้สำรอง ทุนนั้นได้ อีกคนหนึ่งซึ่งพฤติกรรมไม่น่าจะได้รับทุนเลย นางอยู่หอกับแฟน หอนอก โพสต์รูปลงไอจีว่ากินแต่ของหรูๆ เที่ยวห้างทุกวันหยุด ในขณะที่เราอยู่หอในเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย ความรู้สึกเดิมมันกลับมา เราเฟลมาก คิดตลอดว่าทำไม ทำไมเราถึงไม่เคยได้เหมือนคนอื่นเลย แต่เราก็เก็บไว้ในใจคนเดียว ไม่ว่าจะลงแข่งขันอะไร ทั้งๆที่พยายามเต็มที่แล้วมาตลอด เราก็ผิดหวังอยู่เสมอ ทั้งๆที่เราก็ตั้งใจซ้อมเต็มที่กับมันมาก ล่าสุดเราสมัครเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปต่างประเทศ เราก็เตรียมตัว พยายามหัดพูด ศึกษาข้อมมูลของประเทศนั้นๆ ข้อมูลโครงการต่างๆ ผลออกมา เราก็ไม่ใช่คนที่ถูกเลือกอีกเช่นเคย แล้วคำพูดของคนรอบข้างที่คอยพูดถึงความผิดพลาดของเรามันกระทบใจเรามาก ว่าเราไม่มีความสามารถบ้าง หาเรื่องใส่ตัวบ้าง ไขว่คว้าเกินตัวบ้าง เราเสียใจมากจริงๆกับคำพูดเหล่านั้น จนตอนนี้เรากลัวการแข่งขันไปหมดแล้ว เรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนล้มเหลวในทุกๆเรื่อง ทั้งๆที่เราไม่ใช่คนที่ไม่พยายามอะไรเลย เราถามตัวเองเสมอว่า ต้องพยายามอีกแค่ไหนกัน ถึงจะมีวันของเราบ้าง เราเหนื่อย เราไม่อยากมีความคิดติดลบแบบนี้เลย