ขอบคุณที่เราสองคนยังรักกัน
สวัสดีคะฉันชื่อชมพูทุกอย่างในชีวิตของฉันมันก็แวดล้อมไปด้วยสีชมพูเต็มไปหมดทั้งเสื้อผ้า ที่นอน พัดลม ผ้าห่ม แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันจะเล่าหรอกคะ เรื่องที่ฉันกำลังจะเล่าต่อไปนี้มันเป็นเรื่องราวความรักของฉันเองบางทีฉันอง เรื่องราวความรักของฉันกว่าจะมาถึงวันนี้ได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ก็มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันกับแฟนเรามีปัญหาเพราะว่าความที่เราห่างกันและปัญหาที่เค้าไม่ใส่ใจฉัน จนฉันทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาโดยการขอเลิกกับเค้าเพียงเพราะเหตุผลที่ว่าเค้าไม่ใส่ใจซึ่งมันไม่ใช่ปัญหาอะไรที่ใหญ่มากมายเลยเพราะตลอดเวลาที่เราคบกันเค้าไม่เคยคิดนอกใจไม่เคยคิดที่จะเลิกกับฉันสักครั้งแม้เราจะทะเลาะกันมากแค่ไหน เค้าก็ไม่เคยปล่อยมือ แต่กลับเป็นฉันเองที่น้อยใจและคิดไปเองว่าเค้าไม่ใส่ใจ บวกกับการที่มีคนอื่นเข้ามาหาฉันในจังหวะนั้นพอดี ฉันยอมรับว่าฉันหวั่นไหวและโอนเอนไปมาก มากจนคิดว่าถ้าเลิกกันไปอย่างน้อยผู้ชายคนที่เค้าเข้ามาเค้าคงใส่ใจและมีอนาคตที่ดีกว่า จะว่าเลวก็ได้นะคะเพราะตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะเลือกใครก็ได้ และแล้ววันที่เราเลิกกันก็มาถึงฉันบอกเลิกเค้าผ่านแชททั้งน้ำตา เวลานั้นฉันก็ยอมรับว่ารักเค้ามาก เราเจ็บทั้งสองคนฉันเองก็เจ็บเค้าเองก็เจ็บ แต่ที่เจ็บกว่าคงเป็นเค้าเพราะเค้าแกล้งทำเป็นว่าไม่เป็นอะไรทั้งที่ในใจเค้าคงเจ็บมาก เค้าพยายามถามถึงเรื่องของฉันกับเค้าว่าเป็นยังไงบ้าง จนเวลาล่วงเลยมา 1 เดือน ในช่วงสอบปลายภาคเค้าพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับฉัน และง้อฉันทุกวิถีทางวันสุดท้ายของการสอบเราสองคนไปกินข้าวด้วยกันโดยการที่เค้าพาฉันไปเลี้ยงเพื่อง้อ หลังจากกินข้าวเสร็จเค้าจับมือและขอฉันเป็นแฟน แต่ฉันกลับไม่ตอบตกลง ฉันกลับเลือกคนที่เข้ามาทีหลังเลือกคนที่ฉันคิดว่าเราจะได้คบกันจริงๆ แต่นั้นกลับไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงที่ฉันค้นพบมันกลับเป็นแค่ความสุขที่ผ่านมาแค่สั้นๆ หลังจากที่ฉันไม่ได้พี่เค้าหนึ่งเดือนจากที่เคยคุยกันทุกวนพี่เค้ากลับหายไป ฉันได้แต่คิดกลับไปกลับมาถึงคนที่ไม่เห็นค่าในตัวฉันมากกว่าที่จะคิดถึงคนที่ตามง้อฉันในวันที่ฉันกำลังจะจากเค้าไป สุดท้ายฉันก็ไม่เหลือใครแม้แต่คนที่เคยตามง้อฉัน หรือคนที่ฉันคิดว่าจะพึ่งพาเค้าได้ ฉันได้เรียนรู้การอยู่คนเดียวยังดีที่ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฉันฝึกงานชีวิตที่มีแค่ฉันมันก็ทำให้ได้เรียนรู้ว่าการที่เรามีความรักที่ดีอยู่ในมือ ถ้าเราเจอรักที่ดีอีกครั้งเราจะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปอีก จนช่วงฝึกงานเดือนแรกกำลังจะผ่านไปฉันได้กลับไปติดต่อกับแฟนเก่าอีกครั้ง ฉันก็ได้แต่หวังว่าเราจะได้กลับมาคบกันอีกครั้ง แต่มันก็ดูจะเป็นไปไม่ได้เลยเพราะเค้าเองก็มีคนที่เค้าคุยด้วยอยู่แล้ว ฉันก้ได้แต่อยากที่จะทำอะไรดีๆให้เค้าอีกครั้ง เพราะอีกไม่นานก็จะใกล้ถึงวันเกิดเค้า ฉันทักเค้าไปแทบทุกวันจนเราคุยกันมากขึ้นจนฉันเองก็ได้รู้ปัญหาของเค้ากับแฟน ก็ได้แต่แนะนำว่าให้เค้าไปคุยกันให้รู้เรื่อง ก่อนวันเกิดเค้าไม่กี่วันเราได้นัดเจอกันเพราะฉันเตรียมของขวัญวันเกิดที่จะให้เค้า เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเค้าดูโทรมมากในสายตาของฉันเราไปกินข้าวด้วยกันคุยปัญหาชีวิตของแต่ละคน วันนั้นก็ดึกมากจนรถกลับบ้านเค้าหมด ฉันชวนเค้ามาค้างที่ห้องเมื่อมาถึงที่ห้องในคืนนั้นเราเผยถึงความในใจที่เราทั้งสองมีต่อกัน ว่าเรายังรักกันมากมากจนที่จะรักใครไม่ได้อีก วันนั้นเป็นวันที่ฉันรู้หัวใจตัวเองว่าไม่ควรปล่อยเค้าไปอีกแล้ว หลังจากวันนั้นไม่กี่วันเค้าก็ได้ไปบอกเลิกผู้หญิงอีกคน ยอมรับนะว่ารู้สึกผิดที่แนะนำให้เค้าเลิกกัน แต่ในใจก็ได้แต่คิดว่าถ้าผู้ชายไม่ได้สนใจผู้หญิงหรือเบื่อแล้วก็ไม่ควรที่จะปล่อยให้มันค้างคาควรจะเคลียร์ปัญหาที่มีให้มันชัดเจนว่าจะคบกันต่อไปหรือเปล่า แต่หลังจากนั้นไม่กี่อาทิตเราก็ขึ้นสถานะคบกันในเฟสบุ๊ค ฉันตั้งใจไว้แค่ว่าจะรักและดูแลความรักครั้งนี้ให้ดีที่สุด จะไม่ปล่อยให้หลุดมือจะไม่เลิกกันเพียงเพราะแค่เหตุผลเล็กๆอีก ขอบคุณที่เราสองคนยังรักกัน ไม่ว่าจะผ่านเวลาหรือเจอปัญหาไปอีกเท่าไหร่ เราจะจับมือผ่านมันไปด้วยกัน ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือที่รักของฉันอีกแล้ว
เรื่องสั้น
สวัสดีคะฉันชื่อชมพูทุกอย่างในชีวิตของฉันมันก็แวดล้อมไปด้วยสีชมพูเต็มไปหมดทั้งเสื้อผ้า ที่นอน พัดลม ผ้าห่ม แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่ฉันจะเล่าหรอกคะ เรื่องที่ฉันกำลังจะเล่าต่อไปนี้มันเป็นเรื่องราวความรักของฉันเองบางทีฉันอง เรื่องราวความรักของฉันกว่าจะมาถึงวันนี้ได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ก็มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันกับแฟนเรามีปัญหาเพราะว่าความที่เราห่างกันและปัญหาที่เค้าไม่ใส่ใจฉัน จนฉันทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาโดยการขอเลิกกับเค้าเพียงเพราะเหตุผลที่ว่าเค้าไม่ใส่ใจซึ่งมันไม่ใช่ปัญหาอะไรที่ใหญ่มากมายเลยเพราะตลอดเวลาที่เราคบกันเค้าไม่เคยคิดนอกใจไม่เคยคิดที่จะเลิกกับฉันสักครั้งแม้เราจะทะเลาะกันมากแค่ไหน เค้าก็ไม่เคยปล่อยมือ แต่กลับเป็นฉันเองที่น้อยใจและคิดไปเองว่าเค้าไม่ใส่ใจ บวกกับการที่มีคนอื่นเข้ามาหาฉันในจังหวะนั้นพอดี ฉันยอมรับว่าฉันหวั่นไหวและโอนเอนไปมาก มากจนคิดว่าถ้าเลิกกันไปอย่างน้อยผู้ชายคนที่เค้าเข้ามาเค้าคงใส่ใจและมีอนาคตที่ดีกว่า จะว่าเลวก็ได้นะคะเพราะตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะเลือกใครก็ได้ และแล้ววันที่เราเลิกกันก็มาถึงฉันบอกเลิกเค้าผ่านแชททั้งน้ำตา เวลานั้นฉันก็ยอมรับว่ารักเค้ามาก เราเจ็บทั้งสองคนฉันเองก็เจ็บเค้าเองก็เจ็บ แต่ที่เจ็บกว่าคงเป็นเค้าเพราะเค้าแกล้งทำเป็นว่าไม่เป็นอะไรทั้งที่ในใจเค้าคงเจ็บมาก เค้าพยายามถามถึงเรื่องของฉันกับเค้าว่าเป็นยังไงบ้าง จนเวลาล่วงเลยมา 1 เดือน ในช่วงสอบปลายภาคเค้าพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับฉัน และง้อฉันทุกวิถีทางวันสุดท้ายของการสอบเราสองคนไปกินข้าวด้วยกันโดยการที่เค้าพาฉันไปเลี้ยงเพื่อง้อ หลังจากกินข้าวเสร็จเค้าจับมือและขอฉันเป็นแฟน แต่ฉันกลับไม่ตอบตกลง ฉันกลับเลือกคนที่เข้ามาทีหลังเลือกคนที่ฉันคิดว่าเราจะได้คบกันจริงๆ แต่นั้นกลับไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงที่ฉันค้นพบมันกลับเป็นแค่ความสุขที่ผ่านมาแค่สั้นๆ หลังจากที่ฉันไม่ได้พี่เค้าหนึ่งเดือนจากที่เคยคุยกันทุกวนพี่เค้ากลับหายไป ฉันได้แต่คิดกลับไปกลับมาถึงคนที่ไม่เห็นค่าในตัวฉันมากกว่าที่จะคิดถึงคนที่ตามง้อฉันในวันที่ฉันกำลังจะจากเค้าไป สุดท้ายฉันก็ไม่เหลือใครแม้แต่คนที่เคยตามง้อฉัน หรือคนที่ฉันคิดว่าจะพึ่งพาเค้าได้ ฉันได้เรียนรู้การอยู่คนเดียวยังดีที่ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฉันฝึกงานชีวิตที่มีแค่ฉันมันก็ทำให้ได้เรียนรู้ว่าการที่เรามีความรักที่ดีอยู่ในมือ ถ้าเราเจอรักที่ดีอีกครั้งเราจะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปอีก จนช่วงฝึกงานเดือนแรกกำลังจะผ่านไปฉันได้กลับไปติดต่อกับแฟนเก่าอีกครั้ง ฉันก็ได้แต่หวังว่าเราจะได้กลับมาคบกันอีกครั้ง แต่มันก็ดูจะเป็นไปไม่ได้เลยเพราะเค้าเองก็มีคนที่เค้าคุยด้วยอยู่แล้ว ฉันก้ได้แต่อยากที่จะทำอะไรดีๆให้เค้าอีกครั้ง เพราะอีกไม่นานก็จะใกล้ถึงวันเกิดเค้า ฉันทักเค้าไปแทบทุกวันจนเราคุยกันมากขึ้นจนฉันเองก็ได้รู้ปัญหาของเค้ากับแฟน ก็ได้แต่แนะนำว่าให้เค้าไปคุยกันให้รู้เรื่อง ก่อนวันเกิดเค้าไม่กี่วันเราได้นัดเจอกันเพราะฉันเตรียมของขวัญวันเกิดที่จะให้เค้า เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเค้าดูโทรมมากในสายตาของฉันเราไปกินข้าวด้วยกันคุยปัญหาชีวิตของแต่ละคน วันนั้นก็ดึกมากจนรถกลับบ้านเค้าหมด ฉันชวนเค้ามาค้างที่ห้องเมื่อมาถึงที่ห้องในคืนนั้นเราเผยถึงความในใจที่เราทั้งสองมีต่อกัน ว่าเรายังรักกันมากมากจนที่จะรักใครไม่ได้อีก วันนั้นเป็นวันที่ฉันรู้หัวใจตัวเองว่าไม่ควรปล่อยเค้าไปอีกแล้ว หลังจากวันนั้นไม่กี่วันเค้าก็ได้ไปบอกเลิกผู้หญิงอีกคน ยอมรับนะว่ารู้สึกผิดที่แนะนำให้เค้าเลิกกัน แต่ในใจก็ได้แต่คิดว่าถ้าผู้ชายไม่ได้สนใจผู้หญิงหรือเบื่อแล้วก็ไม่ควรที่จะปล่อยให้มันค้างคาควรจะเคลียร์ปัญหาที่มีให้มันชัดเจนว่าจะคบกันต่อไปหรือเปล่า แต่หลังจากนั้นไม่กี่อาทิตเราก็ขึ้นสถานะคบกันในเฟสบุ๊ค ฉันตั้งใจไว้แค่ว่าจะรักและดูแลความรักครั้งนี้ให้ดีที่สุด จะไม่ปล่อยให้หลุดมือจะไม่เลิกกันเพียงเพราะแค่เหตุผลเล็กๆอีก ขอบคุณที่เราสองคนยังรักกัน ไม่ว่าจะผ่านเวลาหรือเจอปัญหาไปอีกเท่าไหร่ เราจะจับมือผ่านมันไปด้วยกัน ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือที่รักของฉันอีกแล้ว