ผมเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแม่ แทนที่ผมจะรู้สึกดี แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความสุขเลย
ไปไหนมาไหน กลับ18.00น. ก็โดนบ่นว่าเย็น วันหยุดไปไหนก็ไม่ได้ ถูกคาดหวังเรื่องการเรียน ต้องทำเกรดให้สูงๆ
ถูกเอาไปเปรียบกับลูกคนอื่นบ่อยๆ เวลาบอกว่าจะไปไหนกับเพื่อน ตอนที่บอกเขาก็ตกลงให้ไป พอวันจะไปก็ไม่ให้ไปทุกที จนผมไม่อยากหวังอะไรอีกเลย
ผมจะไปซื้อหนังสือที่ในตัวเมืองกับเพื่อนเขาก็ตกลง พอผมจะไปจริงๆเขาก็ไม่ให้ไปบอกว่าขับรถอันตราย ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ทั้งที่ผมก็อายุ18ปีแล้ว แต่เขาทำเหมือนผมเป็นเด็ก พ่อแม่ก็ทะเลาะกันทุกวัน เวลากินข้าวก็ยังมาทะเลาะกัน จนผมไม่อยากกินข้าวด้วยแล้ว ผมไม่ชอบเลยที่เวลาพ่อคุยกับคนอื่นอย่างดี แต่กับคนในครอบครัวไม่เคยใส่ใจ ผมอยู่บ้านรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย รู้สึกทุกข์มากกว่าสุข ผมควรทำอย่างไรดีครับ
ผมควรทำอย่างไรดี ทุกข์มากกว่าสุข
ไปไหนมาไหน กลับ18.00น. ก็โดนบ่นว่าเย็น วันหยุดไปไหนก็ไม่ได้ ถูกคาดหวังเรื่องการเรียน ต้องทำเกรดให้สูงๆ
ถูกเอาไปเปรียบกับลูกคนอื่นบ่อยๆ เวลาบอกว่าจะไปไหนกับเพื่อน ตอนที่บอกเขาก็ตกลงให้ไป พอวันจะไปก็ไม่ให้ไปทุกที จนผมไม่อยากหวังอะไรอีกเลย
ผมจะไปซื้อหนังสือที่ในตัวเมืองกับเพื่อนเขาก็ตกลง พอผมจะไปจริงๆเขาก็ไม่ให้ไปบอกว่าขับรถอันตราย ผมไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ทั้งที่ผมก็อายุ18ปีแล้ว แต่เขาทำเหมือนผมเป็นเด็ก พ่อแม่ก็ทะเลาะกันทุกวัน เวลากินข้าวก็ยังมาทะเลาะกัน จนผมไม่อยากกินข้าวด้วยแล้ว ผมไม่ชอบเลยที่เวลาพ่อคุยกับคนอื่นอย่างดี แต่กับคนในครอบครัวไม่เคยใส่ใจ ผมอยู่บ้านรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย รู้สึกทุกข์มากกว่าสุข ผมควรทำอย่างไรดีครับ