เรื่องมีอยู่ว่า... เราไปเที่ยวตปท.กับแฟนและเพื่อนๆแฟนค่ะ แล้วตัวเองแพ้อาหารทะเล (รู้สึกเป็นแกะดำทุกครั้งเวลาไปเป็นหมู่คณะ) เพื่อนๆแฟนชอบทานอาหารทะเลค่ะ เลยไปทานอาหารร้านหนึ่งที่มีเป็ดขึ้นชื่อ และมีอาหารทะเลด้วย ที่โต๊ะอาหารมีแค่เป็ดที่เราทานได้ แต่ก็ยากหน่อยเพราะจัดฟันหนังเป็ดก็เหนียวมากๆ -"- เลยอิ่มไวค่ะเพราะทานอะไรไม่ได้อีกเลย ใจเราอยากจะสั่งผัดผักอีกซักจาน แต่ก็เกรงใจทุกคน (ไม่ใช่เพื่อนรุ่นๆเดียวกับเราด้วยอายุค่อนข้างห่างกัน) รอแฟนเอ่ยแต่เค้าบอกว่าไม่เป็นไรทุกคนทานตามสบาย เค้าบอกว่ามีไก่ KFC ในรถที่เหลือเมื่อเช้าอยู่ถ้าหิวบนรถ... เราได้แต่ยิ้มๆและบอกว่าอิ่มแล้วค่ะ เมื่อเช้าทานข้าว รร. มาเย๊อะ เราก็เกรงใจทุกคนไม่อยากเป็นปัญหาให้ใครเลยพูดไปแบบนั้น... แต่มื้ออื่นไม่มีปัญหาเพราะไม่มีทะเล🙂
จบทริปเราจึงตัดสินใจพูดว่าเรารู้สึกแย่ที่ร้านอาหารวันนั้นเพราะทุกคนสั่งแต่ทะเล มีแค่เป็ดบนโต๊ะจานเดียวแต่ก็ต้องแบ่งๆกันทาน เราก็ทานไม่ค่อยได้ เราก็พูดรวมๆค่ะว่า เรารู้ตัวว่าแพ้อาหารทะเล😓 ใจก็อยากเป็นมังสวิรัติซะเลย เชิงบ่นและปรึกษาแฟนตัวเองว่า ถ้าจะไปกับคนอื่นหลายๆคน หรือเพื่อนๆของแฟนก็ลำบากตัวเองในเรื่องของเวลาสั่งอะไรมาทาน มันก็หารเท่าๆกัน เราก็ไม่คุ้มเพราะเราก็ทานน้อยหรือเรียกว่าทานอะไรไม่ค่อยได้ เราก็ลำบากทุกครั้งเลย ยิ่งถ้าไปเที่ยวต่างบ้านต่างเมืองหาของถูกปากก็ยากไม่เหมือนประเทศไทย
แฟนจึงให้คำตอบว่า... "อยากเป็นมังก็ดี แต่จะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องกินไม่ได้นะ ไม่มีกินก้อไม่มี ซดได้แต่น้ำก็ต้องกิน"
เราก็เลยถามว่า... "ต่อว่าเรารึเปล่าเรื่องคิดเล็กคิดน้อยเรื่องกิน แต่คนอื่นจะกินยังไงก็ได้รึเปล่า?" (แอบตะหงิดๆกับคำตอบ)
แต่แฟนบอกว่า เปล่า! แล้วเสริมว่า "ก็บอกว่ากินได้ก็ดี ก็แค่นั้น จริงรึเปล่าหละ แต่ถ้าคิดเรื่องกินจะคุ้มไม่คุ้มมันก็จะไม่ดี! ถ้าคนอื่นเห็นใจหรือใส่ใจเค้าก็จะสั่งอาหารที่ไม่มีเนื้อสัตว์ให้เรา มีน้องที่ทำงานกินมาตั้งแต่เกิด ทุกคนไม่ต้องเตรียมไรให้มันเลย มันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ข้าวน้ำแกงไข่ทอด"
แล้วถามเราต่อว่า "แล้วเราอะเป็นอะไร จะทำจะพูดไร คิดเยอะๆนิดนึงนะ"
บอกตามตรงเราค่อนข้างเสีย Self ค่ะ เราดูเรื่องมากเรื่องการกินไปรึเปล่าคะ? มันแย่มากหรือดูพูดไม่คิดมากไหมคะที่เราสร้างคำถามแบบนี้ขึ้นมาในหัวสมอง!! แล้วถ้าคนอื่นสั่งแต่อาหารทะเลอีกหละคะ เราก็อธิบายความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เราก็ไม่อยากเป็นตัวปัญหาเวลาไปเป็นหมู่คณะข้างนอก ทำแบบไหนถึงจะดี?
ยินดีรับฟังทุกคอมเมนต์เพื่อปรับปรุงค่ะ🙇♀️
เราผิดไหมคะที่สร้างคำถามแบบนี้ขึ้นมาในหัวสมอง?
จบทริปเราจึงตัดสินใจพูดว่าเรารู้สึกแย่ที่ร้านอาหารวันนั้นเพราะทุกคนสั่งแต่ทะเล มีแค่เป็ดบนโต๊ะจานเดียวแต่ก็ต้องแบ่งๆกันทาน เราก็ทานไม่ค่อยได้ เราก็พูดรวมๆค่ะว่า เรารู้ตัวว่าแพ้อาหารทะเล😓 ใจก็อยากเป็นมังสวิรัติซะเลย เชิงบ่นและปรึกษาแฟนตัวเองว่า ถ้าจะไปกับคนอื่นหลายๆคน หรือเพื่อนๆของแฟนก็ลำบากตัวเองในเรื่องของเวลาสั่งอะไรมาทาน มันก็หารเท่าๆกัน เราก็ไม่คุ้มเพราะเราก็ทานน้อยหรือเรียกว่าทานอะไรไม่ค่อยได้ เราก็ลำบากทุกครั้งเลย ยิ่งถ้าไปเที่ยวต่างบ้านต่างเมืองหาของถูกปากก็ยากไม่เหมือนประเทศไทย
แฟนจึงให้คำตอบว่า... "อยากเป็นมังก็ดี แต่จะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องกินไม่ได้นะ ไม่มีกินก้อไม่มี ซดได้แต่น้ำก็ต้องกิน"
เราก็เลยถามว่า... "ต่อว่าเรารึเปล่าเรื่องคิดเล็กคิดน้อยเรื่องกิน แต่คนอื่นจะกินยังไงก็ได้รึเปล่า?" (แอบตะหงิดๆกับคำตอบ)
แต่แฟนบอกว่า เปล่า! แล้วเสริมว่า "ก็บอกว่ากินได้ก็ดี ก็แค่นั้น จริงรึเปล่าหละ แต่ถ้าคิดเรื่องกินจะคุ้มไม่คุ้มมันก็จะไม่ดี! ถ้าคนอื่นเห็นใจหรือใส่ใจเค้าก็จะสั่งอาหารที่ไม่มีเนื้อสัตว์ให้เรา มีน้องที่ทำงานกินมาตั้งแต่เกิด ทุกคนไม่ต้องเตรียมไรให้มันเลย มันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ข้าวน้ำแกงไข่ทอด"
แล้วถามเราต่อว่า "แล้วเราอะเป็นอะไร จะทำจะพูดไร คิดเยอะๆนิดนึงนะ"
บอกตามตรงเราค่อนข้างเสีย Self ค่ะ เราดูเรื่องมากเรื่องการกินไปรึเปล่าคะ? มันแย่มากหรือดูพูดไม่คิดมากไหมคะที่เราสร้างคำถามแบบนี้ขึ้นมาในหัวสมอง!! แล้วถ้าคนอื่นสั่งแต่อาหารทะเลอีกหละคะ เราก็อธิบายความรู้สึกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ เราก็ไม่อยากเป็นตัวปัญหาเวลาไปเป็นหมู่คณะข้างนอก ทำแบบไหนถึงจะดี?
ยินดีรับฟังทุกคอมเมนต์เพื่อปรับปรุงค่ะ🙇♀️