คือ ได้คุยศึกษากับ ผญ คนนึงอยู่ 7 เดือน ผมอยู่ปี 2 เธอกำังจะไปต่อโทต่างประเทศ เราคุยมาเรื่อยๆเเรกๆต่างมีความรู้สึกที่ดีให้กัน และผม้สึกว่าเธอทำทุกอย่างคล้ายแฟนกันเลย มีทั้งโทรปลุก คุยกันทุกคืนเป็นชั่วโมง ว่างๆก็ออกไปเที่ยวกัน แต่หลังจากวันที่ผมไปดูงานนิทัศการเกี่ยวกับทีสิสของเธอ ก็มีเพื่อนของเธอมากมายมาแสดงความยินดีซึ่งมี ผช อยู่คนนึงเธอถ่ายรูปคู่ด้วย และไปกินข้าวด้วยกันหลังจากที่ผมกลับไป ในวันนั้นด้วยความที่ผมเคยมีปมในใจผมเลยรู้สึกหึงมากๆ จนทำให้ผมเปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่หึงเธอบ่อยขึ้นและใช้อารมมากขึ้น งอแงกับเธอมากขึ้น จนมารู้ที่หลังว่า ผช คนนั้นเป็นแ่รุ่นน้องเธอ แต่ด้วยความที่ผมกลัวแล้วระแวงไปเเล้วเลยกลายเป็นความรู้สึกที่ไม่โอเคอย่างแรก ด้วยความที่เธอมีเพื่อน ผช มาก และหลังจากนั้นผมก็ชวนเธอทะเลาะบ่อยขึ้น ด้วยเธอไม่ค่อยมีเวลาด้วยเธอต้องเตรียมตัวไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ผมก็ต้องการมีคนคอยอยู่ด้วยในเวลาที่ต้องการใครสักคน ในเวลาที่เธอต้องการใคร ผมคอยอยู่ข้างเธอแต่เวลาผมต้องการเธอๆมักจะไม่ว่าง พอเราทะเลาะันเธอก็จะบอกว่าผมทำนิสัยเด็กใส่เธอ แล้วเวลาผมหึงเธอๆบอกว่าอย่ามาหึงเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันเราพึ่งจะดูใจกันเอง ผมน้อยใจพอสมควรกับคำนี้นะคับ ความคิดเธอคืออยากให้เราดูใจไปเรื่อยๆ บวกกับเธอยังไม่พร้อมที่จะมีแฟน เธอมีน่าที่ต้องเรียนต่อมีทั้งครอบครัวเรื่องวัยที่ำลังจะเปลี่ยนเป็นวัยผู้ใหญ่ แต่ผมก็ไม่เข้าใจเธอ ทุกครั้งที่ผมงอแง เธอก็ให้โอกาสผมทุกครั้งมีอยูครั้งนึงเธอบอกว่าทั้งที่เราสามารถหาคนที่มีน่าที่การงานที่ดีกว่าพร้อมที่จะเลี้ยงเรา ทำไมเธอถึงเลือกที่จะยังดูใจกับผม และเธอบอกว่าอาจจะเป็นเพราะวุธิภาวะยังไม่ตรงกันถึงต้องใช้เวลา จนในที่สุดผมก็ไม่เข้าใจเธอและทะเละจนเธอเริ่มห่างผมเรื่อยๆ จนตอนนี้เราห่างกันอย่างสมบูรณ์ เรามีข้อจำกัดว่าระหว่างเราดูใจกัน เราทั้งคู่สามารถศึกษาหรือคุยกับคนอื่นได้ ซึ่งตอนแรกผมก็โอเคแ่ผมก็บอกกับเธอว่าผมขอดูเธอคนเดียวก็พอ จนตอนนี้ผมกลายเป็นใครสำหรับเธอก็ไม่รู้ วันนี้หลังจากที่ไม่คุยกันนาน เราก็ทักไปคุยบ้างเธอก็ทักมาบ้าง ผมรู้ว่าเธอ คุยอยู่กับคนอื่นอีก 3-4 คน ซึ่งแน่นอนผมใช้อารมอีกแล้ว จนทั้งๆที่ไม่ได้คุยนานก็กลายมาทะเลาะกันอีก จนเธอบอกว่าบางทีก็เหนื่อยกับผมแล้ว หลายครั้งผมพยายามออกมาด้วยความที่รับไม่ได้บวกกับไม่อยากให้เธอเหนื่อย ผมก็บอกว่าผมจะเดินออกมาละขอหายไปซึ่งเธอบอกหยุดเป็นเด็กซักที ทีเธอเห็นเราชวนทะเลาะก็ยังให้โอกาสและคอยดู ถึงตอนนี้ก็ยังคอยดูอยู่ห่างๆว่าซักวันเราจะเข้ากันได้ วุฒิภาวะจะเท่ากัน แต่ผมทำลายโอกาสของเธอที่ให้มาทุกครั้ง เธอก็บอกว่าลองคิดเอาทำไมเธอถึงอยากที่ะเลิกคุยและไปหาคนคุยเพิ่ม และทำไมเราถึงห่างกันขนาดนี้ ผมบอกเธอว่าวันรับปริญญาผมจะไปแสดงความยินดีตามที่สัญญาไว้กับเธอและหลังจากนั้นผมจะไปจากเธอ เธอบอกว่าหายไปแล้วจะเป็นยังไงคิดว่าเท่หรอที่จะทำแบบนั้น ถ้าคิดจะหายไปก็หายไปตอนนี้ไม่ต้องมาแสดงความยินดี ถ้าผมทำแบบนี้เท่ากับผมไม่ให้เกียรติเธอที่จะมาแสดงความยินดีแล้วหายไป สุดท้ายเธอก็บอกว่า ถ้าอยู่ก็อยากอยู่กับคนที่อยู่แล้วสบายใจที่สุดและคิดละกันว่าตอนนี้เธอสบายใจไหมที่คุยกับผม  ผมตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไง เธอต้องการเวลาที่จะศึกษาผม ผมควรอยู่ต่อหรือควรเดินออกมาจากตรงนี้ีคับ