วันนี้เป็นวันที่เรียกว่าซวยของเรามากๆ เราตั้งใจจะไปเรียนแต่เช้า ออกจากบ้านมาถึงท่ารถประมาณ6โมงกว่า ด้วยความที่เป็นคนสายตาสั้น และเห็นรถจอดอยู่ ที่ท่ารถของเราจะมีคนที่คอยยืนเรียกคนขึ้นรถ เราขึ้นรถที่นี่มา6 ปีแล้ว ขึ้นทุกวัน คนคอยเรียกคนขึ้นรถกวักมือเรียกเรา เรามองที่รถ เขียนว่า..... เราจะไป.....ทุกวัน จะมีรถ2 สาย เขียนเหมือนกัน แต่มีคันเดียวที่ผ่าน..... เรามองข้างบน ยังไม่ทันมองข้างล่างว่าไปไหนบ้าง คนที่คอยยืนเรียกคนขึ้นรถ บอกว่า เอ่าเร็วๆ เราก็ถามคนคอยเรียกคนขึ้นรถว่า ไป..... ไหม เขาก็ไม่บอกเราว่าไม่ไป เราไม่ทันได้มองป้ายข้างล่าง และรถก็ออก และเพื่อความแน่ใจ เราถามคนข้างๆว่า ที่นี่ไป....ไหม คนข้างๆบอกเราว่า ไป เราก็สบายใจและ แต่
คนข้างๆลงก่อนเรา เรานั่งข้างหลังสุด มองไม่เห็นป้ายข้างในอะไรทั้งนั้น รถออกไปได้สักพัก ถนนไม่คุ้น บนรถทุกคนหลับกันหมด เหมือนดวงตรงใจให้เราซวย
เราถามคนข้างหน้าว่า รถไป...ไหม เขาบอกว่าไม่ไป เราเลยบอกคนขับว่าเราลงที่ไหนได้บ้าง
ทันใดนั้น รถจอดทันที คนขับบอกให้เราเดินไปถึงทางโค้งและเดินไปที่สะพานลอย เราก็ลงจากรถ เราไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าที่เรากำลังจะลง มันคือถนนใหญ่ที่ไม่มีอะไรเลย
พอเราลงมา เราหันไปข้างหลังถึงกับ งง แต่รถไปแล้ว เรายืน งง และได้แต่ถามตัวเองว่า ที่นี่ที่ไหน ไหนสะพานลอย เราเดินไปเรื่อยๆ เราอยู่ถนนเลนกลาง รถสิบล้อบีบแตรจากเลนที่สาม เราตกใจ ไม่รู้จะบีบทำไม เราเดินไปหยุดอยุ่ที่ทางโค้งถนนสองแยก เราโทรหาเพื่อน แต่ไม่รู้จะพูดยังไง เราโบกรถขอความช่วยเหลือเพื่อจะถามทาง ไม่มีใครจอด ทั้งรถเล็กรถใหญ่ เราจะร้องไห้ เรายืนอยู่ท่ามกลางถนนคนเดียว ไม่มีสิ่งก่อสร้าง ไม่มีคนเดิน ไม่ม่ีสะพานลอย มีแต่รถวิ่งด้วยความเร็วสูง เรากลัวมาก จนรถไม่ค่อยมี เราข้ามถนน เจอพี่ผ฿้หญิงใจดี ขับรถไปส่งเราที่ท่ารถ เราขอบคุณเขามาก
นี่เป็นการขึ้นรถผิดที่เราจิตตกมาก ไม่รู้ว่าที่นั่นที่ไหน ไม่รู้จะออกจากตรงนั้นยังไง
ยืนท่ามกลางถนน ถ้าเป็นคุณ จะทำไอย่างไร
คนข้างๆลงก่อนเรา เรานั่งข้างหลังสุด มองไม่เห็นป้ายข้างในอะไรทั้งนั้น รถออกไปได้สักพัก ถนนไม่คุ้น บนรถทุกคนหลับกันหมด เหมือนดวงตรงใจให้เราซวย
เราถามคนข้างหน้าว่า รถไป...ไหม เขาบอกว่าไม่ไป เราเลยบอกคนขับว่าเราลงที่ไหนได้บ้าง
ทันใดนั้น รถจอดทันที คนขับบอกให้เราเดินไปถึงทางโค้งและเดินไปที่สะพานลอย เราก็ลงจากรถ เราไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าที่เรากำลังจะลง มันคือถนนใหญ่ที่ไม่มีอะไรเลย
พอเราลงมา เราหันไปข้างหลังถึงกับ งง แต่รถไปแล้ว เรายืน งง และได้แต่ถามตัวเองว่า ที่นี่ที่ไหน ไหนสะพานลอย เราเดินไปเรื่อยๆ เราอยู่ถนนเลนกลาง รถสิบล้อบีบแตรจากเลนที่สาม เราตกใจ ไม่รู้จะบีบทำไม เราเดินไปหยุดอยุ่ที่ทางโค้งถนนสองแยก เราโทรหาเพื่อน แต่ไม่รู้จะพูดยังไง เราโบกรถขอความช่วยเหลือเพื่อจะถามทาง ไม่มีใครจอด ทั้งรถเล็กรถใหญ่ เราจะร้องไห้ เรายืนอยู่ท่ามกลางถนนคนเดียว ไม่มีสิ่งก่อสร้าง ไม่มีคนเดิน ไม่ม่ีสะพานลอย มีแต่รถวิ่งด้วยความเร็วสูง เรากลัวมาก จนรถไม่ค่อยมี เราข้ามถนน เจอพี่ผ฿้หญิงใจดี ขับรถไปส่งเราที่ท่ารถ เราขอบคุณเขามาก
นี่เป็นการขึ้นรถผิดที่เราจิตตกมาก ไม่รู้ว่าที่นั่นที่ไหน ไม่รู้จะออกจากตรงนั้นยังไง