สวัสดีค่ะชาวพันทิป หนูอยากจะปึกษา ขอความช่วยเหลือ ขอกำลังใจจากชาวพันทิปนะคะ ใครมีความคิดเห็นอย่างไรกก็คอมเม้นได้เลยค่ะ ยอมรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
ก่อนหน้านี้หนูเคยตั้งกระทู้มารอบนึงแล้วค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมมาดูอีกทีไม่มีกระทู้ที่หนูตั้งเลย แต่ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้หนูจะมาเล่าให้ฟังอีกครั้ง
แต่ก่อนหนูมีชีวิตที่มีความสุขมากๆค่ะ อยู่กับพ่อคนเดียวค่ะ หนูรักพ่อมาก แต่ชีวิตก็เปลี่ยนไปเพราะพ่อเริ่มติดผู้หญิงจนเสียงานเสียการ หนูได้ออกจากโรงเรียนตอนมอห้าค่ะ เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของหนูเลยค่ะ หนูชอบเรียน อยากเรียน แต่ไม่ได้เรียน พ่อก็เสียคนไปเลย โดนสูบเลือดสูบเนื้อแต่ก็เต็มใจให้เขาไปหมด โดยที่ลูกคนนี้มองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลย
ความซวยยังไม่หมดแค่นั้นค่ะ หนูถูกฉุดด้วยค่ แต่หนูก็รอดมาได้โดยให้มันจับ จนมัน...ละไว้ให้เข้าใจนะคะ แล้วมันก็ปล่อยหนู ไม่มีอะไรมากค่ะแค่สะเทือนใจนิดหน่อย ถ้าวันนั้นพ่อรับโทรศัพท์ ไม่หนีไปเที่ยว ติดต่อได้ เรื่องนี้ก็คงไม่เกิด
ทีนี้หนูได้ย้ายมาอยู่กับแม่ค่ะ แม่ดีมากค่ะอยากให้หนูไปอยู่ด้วย พ่อเลี้ยงก็ดีสุดๆไปเลยค่ะ แต่พออยู่นานๆไปด้วยความที่ตอนอยู่กับพ่องอมืองอเท้า ไม่ค่อยทำอะไรนอกจากเรียนค่ะ มาอยู่กับแม่ทำทุกอย่าง หนูทำค่ะ อะไรที่ไม่เคยทำหนูทำหมด เด็กกรุงเทพดีแต่เรียนมาตะโกนขายของ ทำไร่ ทำนา แบกของหนักๆ ทำงานบ้านเกือบทุกอย่าง ช่วยงานจนถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนก็มี ทำได้ค่ะ เต็มใจทำ ภูมิใจนะคะจากคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย แล้วทำได้ขนาดนี้ เป็นคนเงียบๆด้วยค่ะก็จะขี้อายนิดหน่อย แต่ ณ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วค่ะ
แต่ความดีของเรามันไม่มากพอค่ะ โดนว่าหนูทนค่ะ ตั้งแต่อยู่มาแม่ไม่เคยตีค่ะเพราะโตแล้ว อายุ 17 ค่ะตอนนั้น แต่จะใช้คำพูดเหมือนเหน็บบ้าง เหมือนไล่บ้าง ไม่เป็นไรค่ะทน งานทุกอย่างถ้สเขาทำแล้สเหนืาอยเราห้ามเหนื่อยห้ามบ่น อย่างต้องทำแทนเขาให้ดีค่ะ ไม่เคยทำก็ต้องทำให้ดีค่ะ ไม่งั้นเขาจะว่าเอาได้ บางครั้งก็นอนร้องไห้นะ น้อยใจไง จากคนที่ไม่เคยทำ ทำถึงขนาดนี้ ทำทุกอย่าง
เรื่องของกินแม่ให้เต็มที่ค่ะ ของกินแทบไม่ขาดเลยค่ะ เวลาเครียดหนูกินไม่ก็นอนค่ะ แหะๆ
หนูเป็นคนชอบเรียนค่ะ แม่ก็อยากให้เรียน ตอนแรกๆจะไปกศน.ไปๆมาๆได้เรียนสายอาชีพที่สบาบันแห่งหนึ่งค่ะ เป็นโรงเรียนประจำมีหอพักในตัวค่ะ นี่แหละค่ะคือจุดเริ่มต้นทำให้หนูคิดฆ่าตัวตายมาหลายรอบ
ขอเล่าแบบย่อสุดๆเลยค่ะว่าได้เงินจากครอบครัวโดยรวม 2500 เผลอๆไม่ถึงด้วยค่ะ ตั้งแต่เปิดเทอมเดือน พฤษภาคมจนถึงปัจจุบันตุลาคมค่ะ หนูได้แค่นั้น ไม้ป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร
แต่...ช่วยคิดหน่อยสิคะ เด็กคนหนึ่งเรียนอยู่ ไม่ได้ทำงาน อยู่หอพัก อยู่โรงเรียนประจำ ยะใข้ชีวิตอยู่อย่างไร? คุยกันทีไรบอกไม่มี ให้ทนไปด่อน ค่ะ หนูทนได้ค่ะ หนูจะเรียนจบแบะมีงานดีๆทำ หนูจะให้แม่อยู่สบายๆ คิดแค่นั้นค่ะ จนกระทั่งมาถึงจุดพีคสุดๆ
แม่บอกว่าเลิกกับพ่อเลี้ยงแล้ว บอกไม่ต้องติดน่อพ่อเลี้ยง คือหนูกับพ่อเลี้ยงสนิทกันค่ะ เพราะถูกแม่ว่าบ่อยๆเหมือนกัน มีอะไรก็คุยกันค่ะ เลยโทรไปหาพ่อ พ่อบอกไม่ได้เลิก แล้วแม่ยังบอกกับพ่อว่า"ห้ามส่งเงินให้ลูก" นี่ก็สตั้นเลยค่ะ วางสายจากพ่อก็ร้องไห้เลย
นั่นมันยังไม่ถึงครึ่งค่ะ แม่ไม่โอนและห้ามไม่ให้ใครโอน ตัดความช่วยเหลือจากทุกคน โอเคค่ะ หนูจะพยายามเข้าใจ แต่ว่านะคะ พ่อปิดเทอมคนอื่นๆเขากลับบ้านกัน แม่บอกไม่ต้องกลับบ้านนะ แม่ไม่อยู่บ้านเน้นย้ำว่า"ไม่ต้องกบับบ้านค่ะ" คนเรารู้ค่ะว่าคำพูดแบะน้ำเสียงมีความจริงใจ จริงจังแค่ไหน ตอนนั้นมีความรู้สึกว่าแม่ไม่อยากให้กลับบ้านค่ะ
เหมือนกับญาตที่บ้านจะเข้าใจว่าแม่ส่งเงินมาให้ค่ะ คือยายโทรมาเล่าอะไรให้ฟังค่ะ แล้วถามสารทุกข์สุขดิบกันค่ะ ยายก็ถามหนูก็ตอบไปตามความจริง คราวนี้เป็นเรื่องนิดหน่อยค่ะ อา มันก็ไม่นิดค่ะมันทำให้หนูเริ่มจะเป็นไมเกรนอีกแล้ว
แม่ถามว่าคุยกับยายว่าไง คือตอนนั้นยายถามว่าอยู่ยังไง ทำไมไม่กลับบ้าน อยู่กับใคร แม่ได้ให้เงินใช้มั้ย แล้วหนูจะโกหกทำไมคะ หนูก็บอกไปตามความจริงว่า อยู่หอ เป็นหญิงล้วน มีครูอยู่ด้วย ไม่มีผู้ชายเลย ปิดเทอมแล้ว แม่บอกไม่ต้องกลับบ้านเพราะแม่ไม่อยู่บ้าน และแม่ไมาเคยโอนเงินให้เลย
พอแม่ได้ยินแม่ก็บอกว่าอยากกลับบ้านหรอ อยากกลับก็กลับ แม่จะโอนให้ ไม่ต้อวไปเอาตรงยาย จะกลับบ้านมั้ย? ถ้าอยากกลับก็กลับ ขอโทษนะคะ น้ำเสียงตอนนั้นมันฟังดูไม่อยากให้กลับเลย ถ้าแม่มีเงินโอนให้ตอนนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่โอนมา ปล่อยให้หนูอดๆิยากๆ พึ่งพาครูมากกว่าแม่อีก
แม่มีน้องสามคน ไปรร.วันละ 20 บาท ก็เป็น 20×3 = 60 ต่อวัน 60×5=300 ต่ออาทิตย์ ข้าวเข้าข้าวเย็นมีให้กิน มื้อเที่ยงก็ฟรี แต่หนูอาทิตย์ละ 500 ข้าวจานละ 25-30 น้ำขวดละ 7 วันหนึ่งก็ตกเกือบ 100 เช้าเที่ยงเย็นหากินเอง ไหนจะค่างาน รายงาน ต่ารถกลับบ้านก็ 50 ต้องมีคนมารับข้างนอกอีกต่อเพราะไม่มีรถเข้าไปในซอย ตอนมารร.ค่ารถ 130 สองต่อถึงรร. เขาไม่คิดให้เราถึงจุดนี้ด้วย
รร.ที่หนูอยู่ไม่มีรถผ่านหน้ารร.เลย ไม่มีเลยจริงๆนะ หารถยากมาก เคยไปรอปากทสงถนนใหญ่ รอ 1 ชม.ก็ไม่เจอรถรับจ้างสักคัน เคยบอกไปแล้วว่าจะกลับบ้านหรือไปไหนทีมันลำบาก นักเรียนหลายคนมีรถส่วนตัวมาเราจะยืมบางคนก็ให้บางคนก็ไม่ให้ เพราะถนนมันน่ากลัวมีตั้งสี่เลน เขาคงกลัวเราเอารถเขาไปชน เพราะขับรถไม่แข็งด้วย ก็บอกเหตุผลไปหลายรอบมาก ข้าใจสักที หรืออาจจะเข้าใจแต่ไม่ยอมรับ
หนุไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เอกสารกยศ.แม่ก็ให้ไม่ครบ กลัวว่าจะกู้ไม่ได้ อยู่เอกชนด้วยค่ะ อย่าถามนะคะว่าเรียนเอกชนทำไม ตอนแรกก็ไม่รู้ค่ะ แม่ให้เรียนก็เรียนเพราะชอบเรียนค่ะ ได้โควต้สจ่ายครึ่งนึงค่ะ
ตอนนี้คำพูดพวกนั้น น้ำเสียงแบบนั้นยังคงเสียนอยู่ค่ะ เข้าห้องร้องไห้หนักมาก เปิดเพลงร้องไห้ออกเสียงเลยค่ะ มันสุดๆจริงๆ ไม่รู้ว่าทำผิดอะไรถึงมาเจอเรื่องแบบนี้
มาม่าหนึ่งห่อหนูหักครึ่งแบ่งกินสองมื้อ บางวันกินครึ่งห่อค่ะ บางวันกินหนึ่งห่อ ใส่น้ำกินธรรมดาค่ะเพราะไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าเลย หนูใช้ชีวิตแบบนี้ค่ะ เขาไม่รู้ ไม่มีใครรู้แม้แต่ครูประจำชั้นค่ะ
ใครช่วยได้ มีคำแนะนำ มีมูลนิธิ หรืออะไรก็ตาม ช่วยหน่อยนะคะ หนูอยากเรียน ยิ่งหนูค้นพบความฝันตัวเอง มันชัดเจนมากดท่าไหร่หนูยิ่งรู้สึกว่าตัวเองอาจไม่ได้เรียนต่อ บางครั้งรผู้สึกเหมินโดนเอามาปล่อยทิ้ง ถามว่ากยศ.ออกหรือยัง มันจะออกได้ไงในเมื่อแม่ให้เอกสารไม่ครบ แม่บอกว่ากยศ.ออกให้คืนเงินแม่ด้วย หนูคืนแน่แต่ช่วยส่งเอกสารมาให้ครบได้มั้ย
ปัญหาของหนูมันใหญ่เกินไปจนแทบทับตัวให้จมลงดิน หนูไม่รู้จะทำยังไงดี หันไปหาใครก็ไม่มีใครช่วย ตอนนี้อายุ 18 ค่ะ กลับมาเรียนมหม่ ปวช.1 สายอาขีพคณะพาณิยกรรม บัญขีค่ะ
บางครั้งก็อยากปรึกษาจิตแพทย์ โรคซึมเศร้า โรคเครียด เพราะเคยคิดฆ่าตัวตายแต่ทำไม่ลงค่ะ ไม่กล้าพอ ใครรู้เรื่องทุน เรื่องมูลนิธิ หรือให้คำแนะนำอะไรได้ช่วยหน่อยนะคะ
แม่ทุดคนรักลูก แต่หนูไม่รู้ว่าแม่ของหนูรักหนูแบบไหน หนูรู้สึกเหมือนถูกทิ้ง...
ก่อนหน้านี้หนูเคยตั้งกระทู้มารอบนึงแล้วค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมมาดูอีกทีไม่มีกระทู้ที่หนูตั้งเลย แต่ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้หนูจะมาเล่าให้ฟังอีกครั้ง
แต่ก่อนหนูมีชีวิตที่มีความสุขมากๆค่ะ อยู่กับพ่อคนเดียวค่ะ หนูรักพ่อมาก แต่ชีวิตก็เปลี่ยนไปเพราะพ่อเริ่มติดผู้หญิงจนเสียงานเสียการ หนูได้ออกจากโรงเรียนตอนมอห้าค่ะ เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของหนูเลยค่ะ หนูชอบเรียน อยากเรียน แต่ไม่ได้เรียน พ่อก็เสียคนไปเลย โดนสูบเลือดสูบเนื้อแต่ก็เต็มใจให้เขาไปหมด โดยที่ลูกคนนี้มองไม่เห็นอนาคตตัวเองเลย
ความซวยยังไม่หมดแค่นั้นค่ะ หนูถูกฉุดด้วยค่ แต่หนูก็รอดมาได้โดยให้มันจับ จนมัน...ละไว้ให้เข้าใจนะคะ แล้วมันก็ปล่อยหนู ไม่มีอะไรมากค่ะแค่สะเทือนใจนิดหน่อย ถ้าวันนั้นพ่อรับโทรศัพท์ ไม่หนีไปเที่ยว ติดต่อได้ เรื่องนี้ก็คงไม่เกิด
ทีนี้หนูได้ย้ายมาอยู่กับแม่ค่ะ แม่ดีมากค่ะอยากให้หนูไปอยู่ด้วย พ่อเลี้ยงก็ดีสุดๆไปเลยค่ะ แต่พออยู่นานๆไปด้วยความที่ตอนอยู่กับพ่องอมืองอเท้า ไม่ค่อยทำอะไรนอกจากเรียนค่ะ มาอยู่กับแม่ทำทุกอย่าง หนูทำค่ะ อะไรที่ไม่เคยทำหนูทำหมด เด็กกรุงเทพดีแต่เรียนมาตะโกนขายของ ทำไร่ ทำนา แบกของหนักๆ ทำงานบ้านเกือบทุกอย่าง ช่วยงานจนถึงห้าทุ่มเที่ยงคืนก็มี ทำได้ค่ะ เต็มใจทำ ภูมิใจนะคะจากคนที่ไม่เคยทำอะไรเลย แล้วทำได้ขนาดนี้ เป็นคนเงียบๆด้วยค่ะก็จะขี้อายนิดหน่อย แต่ ณ ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วค่ะ
แต่ความดีของเรามันไม่มากพอค่ะ โดนว่าหนูทนค่ะ ตั้งแต่อยู่มาแม่ไม่เคยตีค่ะเพราะโตแล้ว อายุ 17 ค่ะตอนนั้น แต่จะใช้คำพูดเหมือนเหน็บบ้าง เหมือนไล่บ้าง ไม่เป็นไรค่ะทน งานทุกอย่างถ้สเขาทำแล้สเหนืาอยเราห้ามเหนื่อยห้ามบ่น อย่างต้องทำแทนเขาให้ดีค่ะ ไม่เคยทำก็ต้องทำให้ดีค่ะ ไม่งั้นเขาจะว่าเอาได้ บางครั้งก็นอนร้องไห้นะ น้อยใจไง จากคนที่ไม่เคยทำ ทำถึงขนาดนี้ ทำทุกอย่าง
เรื่องของกินแม่ให้เต็มที่ค่ะ ของกินแทบไม่ขาดเลยค่ะ เวลาเครียดหนูกินไม่ก็นอนค่ะ แหะๆ
หนูเป็นคนชอบเรียนค่ะ แม่ก็อยากให้เรียน ตอนแรกๆจะไปกศน.ไปๆมาๆได้เรียนสายอาชีพที่สบาบันแห่งหนึ่งค่ะ เป็นโรงเรียนประจำมีหอพักในตัวค่ะ นี่แหละค่ะคือจุดเริ่มต้นทำให้หนูคิดฆ่าตัวตายมาหลายรอบ
ขอเล่าแบบย่อสุดๆเลยค่ะว่าได้เงินจากครอบครัวโดยรวม 2500 เผลอๆไม่ถึงด้วยค่ะ ตั้งแต่เปิดเทอมเดือน พฤษภาคมจนถึงปัจจุบันตุลาคมค่ะ หนูได้แค่นั้น ไม้ป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร
แต่...ช่วยคิดหน่อยสิคะ เด็กคนหนึ่งเรียนอยู่ ไม่ได้ทำงาน อยู่หอพัก อยู่โรงเรียนประจำ ยะใข้ชีวิตอยู่อย่างไร? คุยกันทีไรบอกไม่มี ให้ทนไปด่อน ค่ะ หนูทนได้ค่ะ หนูจะเรียนจบแบะมีงานดีๆทำ หนูจะให้แม่อยู่สบายๆ คิดแค่นั้นค่ะ จนกระทั่งมาถึงจุดพีคสุดๆ
แม่บอกว่าเลิกกับพ่อเลี้ยงแล้ว บอกไม่ต้องติดน่อพ่อเลี้ยง คือหนูกับพ่อเลี้ยงสนิทกันค่ะ เพราะถูกแม่ว่าบ่อยๆเหมือนกัน มีอะไรก็คุยกันค่ะ เลยโทรไปหาพ่อ พ่อบอกไม่ได้เลิก แล้วแม่ยังบอกกับพ่อว่า"ห้ามส่งเงินให้ลูก" นี่ก็สตั้นเลยค่ะ วางสายจากพ่อก็ร้องไห้เลย
นั่นมันยังไม่ถึงครึ่งค่ะ แม่ไม่โอนและห้ามไม่ให้ใครโอน ตัดความช่วยเหลือจากทุกคน โอเคค่ะ หนูจะพยายามเข้าใจ แต่ว่านะคะ พ่อปิดเทอมคนอื่นๆเขากลับบ้านกัน แม่บอกไม่ต้องกลับบ้านนะ แม่ไม่อยู่บ้านเน้นย้ำว่า"ไม่ต้องกบับบ้านค่ะ" คนเรารู้ค่ะว่าคำพูดแบะน้ำเสียงมีความจริงใจ จริงจังแค่ไหน ตอนนั้นมีความรู้สึกว่าแม่ไม่อยากให้กลับบ้านค่ะ
เหมือนกับญาตที่บ้านจะเข้าใจว่าแม่ส่งเงินมาให้ค่ะ คือยายโทรมาเล่าอะไรให้ฟังค่ะ แล้วถามสารทุกข์สุขดิบกันค่ะ ยายก็ถามหนูก็ตอบไปตามความจริง คราวนี้เป็นเรื่องนิดหน่อยค่ะ อา มันก็ไม่นิดค่ะมันทำให้หนูเริ่มจะเป็นไมเกรนอีกแล้ว
แม่ถามว่าคุยกับยายว่าไง คือตอนนั้นยายถามว่าอยู่ยังไง ทำไมไม่กลับบ้าน อยู่กับใคร แม่ได้ให้เงินใช้มั้ย แล้วหนูจะโกหกทำไมคะ หนูก็บอกไปตามความจริงว่า อยู่หอ เป็นหญิงล้วน มีครูอยู่ด้วย ไม่มีผู้ชายเลย ปิดเทอมแล้ว แม่บอกไม่ต้องกลับบ้านเพราะแม่ไม่อยู่บ้าน และแม่ไมาเคยโอนเงินให้เลย
พอแม่ได้ยินแม่ก็บอกว่าอยากกลับบ้านหรอ อยากกลับก็กลับ แม่จะโอนให้ ไม่ต้อวไปเอาตรงยาย จะกลับบ้านมั้ย? ถ้าอยากกลับก็กลับ ขอโทษนะคะ น้ำเสียงตอนนั้นมันฟังดูไม่อยากให้กลับเลย ถ้าแม่มีเงินโอนให้ตอนนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่โอนมา ปล่อยให้หนูอดๆิยากๆ พึ่งพาครูมากกว่าแม่อีก
แม่มีน้องสามคน ไปรร.วันละ 20 บาท ก็เป็น 20×3 = 60 ต่อวัน 60×5=300 ต่ออาทิตย์ ข้าวเข้าข้าวเย็นมีให้กิน มื้อเที่ยงก็ฟรี แต่หนูอาทิตย์ละ 500 ข้าวจานละ 25-30 น้ำขวดละ 7 วันหนึ่งก็ตกเกือบ 100 เช้าเที่ยงเย็นหากินเอง ไหนจะค่างาน รายงาน ต่ารถกลับบ้านก็ 50 ต้องมีคนมารับข้างนอกอีกต่อเพราะไม่มีรถเข้าไปในซอย ตอนมารร.ค่ารถ 130 สองต่อถึงรร. เขาไม่คิดให้เราถึงจุดนี้ด้วย
รร.ที่หนูอยู่ไม่มีรถผ่านหน้ารร.เลย ไม่มีเลยจริงๆนะ หารถยากมาก เคยไปรอปากทสงถนนใหญ่ รอ 1 ชม.ก็ไม่เจอรถรับจ้างสักคัน เคยบอกไปแล้วว่าจะกลับบ้านหรือไปไหนทีมันลำบาก นักเรียนหลายคนมีรถส่วนตัวมาเราจะยืมบางคนก็ให้บางคนก็ไม่ให้ เพราะถนนมันน่ากลัวมีตั้งสี่เลน เขาคงกลัวเราเอารถเขาไปชน เพราะขับรถไม่แข็งด้วย ก็บอกเหตุผลไปหลายรอบมาก ข้าใจสักที หรืออาจจะเข้าใจแต่ไม่ยอมรับ
หนุไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เอกสารกยศ.แม่ก็ให้ไม่ครบ กลัวว่าจะกู้ไม่ได้ อยู่เอกชนด้วยค่ะ อย่าถามนะคะว่าเรียนเอกชนทำไม ตอนแรกก็ไม่รู้ค่ะ แม่ให้เรียนก็เรียนเพราะชอบเรียนค่ะ ได้โควต้สจ่ายครึ่งนึงค่ะ
ตอนนี้คำพูดพวกนั้น น้ำเสียงแบบนั้นยังคงเสียนอยู่ค่ะ เข้าห้องร้องไห้หนักมาก เปิดเพลงร้องไห้ออกเสียงเลยค่ะ มันสุดๆจริงๆ ไม่รู้ว่าทำผิดอะไรถึงมาเจอเรื่องแบบนี้
มาม่าหนึ่งห่อหนูหักครึ่งแบ่งกินสองมื้อ บางวันกินครึ่งห่อค่ะ บางวันกินหนึ่งห่อ ใส่น้ำกินธรรมดาค่ะเพราะไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าเลย หนูใช้ชีวิตแบบนี้ค่ะ เขาไม่รู้ ไม่มีใครรู้แม้แต่ครูประจำชั้นค่ะ
ใครช่วยได้ มีคำแนะนำ มีมูลนิธิ หรืออะไรก็ตาม ช่วยหน่อยนะคะ หนูอยากเรียน ยิ่งหนูค้นพบความฝันตัวเอง มันชัดเจนมากดท่าไหร่หนูยิ่งรู้สึกว่าตัวเองอาจไม่ได้เรียนต่อ บางครั้งรผู้สึกเหมินโดนเอามาปล่อยทิ้ง ถามว่ากยศ.ออกหรือยัง มันจะออกได้ไงในเมื่อแม่ให้เอกสารไม่ครบ แม่บอกว่ากยศ.ออกให้คืนเงินแม่ด้วย หนูคืนแน่แต่ช่วยส่งเอกสารมาให้ครบได้มั้ย
ปัญหาของหนูมันใหญ่เกินไปจนแทบทับตัวให้จมลงดิน หนูไม่รู้จะทำยังไงดี หันไปหาใครก็ไม่มีใครช่วย ตอนนี้อายุ 18 ค่ะ กลับมาเรียนมหม่ ปวช.1 สายอาขีพคณะพาณิยกรรม บัญขีค่ะ
บางครั้งก็อยากปรึกษาจิตแพทย์ โรคซึมเศร้า โรคเครียด เพราะเคยคิดฆ่าตัวตายแต่ทำไม่ลงค่ะ ไม่กล้าพอ ใครรู้เรื่องทุน เรื่องมูลนิธิ หรือให้คำแนะนำอะไรได้ช่วยหน่อยนะคะ