มาตั้งทู้ให้กำลังใจตัวเอง และอีกหลายคนที่มีปัญหาสิวค่ะ

คืออยากระบายเฉยค่ะ ไม่ไหวแล้วกับหน้าสิว คือเป็นสิวตั้งแต่ ม.1 ยัน ม.6 แค่แพ้ครีมตัวเดียวเอาไรมากมายกับหน้าก.ว่ะ  รักษาทุกทางเสียหายไปหลายแสน ไม่คิดจะหายให้ก. สบายใจเลยอ่อ คือนี่ก่อนนอนส่องกระจกทาครีมไป น้ำตาซึมไป พอปิดไฟนอนก็คิดแล้วคิดอีกว่าตื่นเช้ามาหน้าก.ต้องใสไร้สิวนะ แต่!ไม่ ได้แค่ฝันแหละนะเรา ไปกราบไหว้ที่ไหนก็ไม่เคยไม่อวยเรื่องสิวเลย คือรักษาทุ่มเทอดทนมาเยอะแล้วอ่ะ นี่ถ้าเป็นคนนี่ตบฝังฆ่าไปนานละ55(สิวทำให้เราใจโหด)ที่คิดมากแบบนี้เพราะเพื่อนรอบตัวเราแบบหน้าใสไร้สิวไงแบบมา รร.ก็แต่งหน้ามาเบาๆไรงี้เราก็อยากทำบ้างไง แต่! เอาสิหน้าก. ลองทาสิขนาดรองพื้นเบอร์เนียนแค่ไหนยังปิดหน้าเหวอะกูไม่หมดอ่ะ อื้อออนี่เชื่อมั้ยพิมพ์ไปอยู่ๆน้ำตาไหลอ่ะ คือเรามีแบบโมเม้นแอบชอบคนนึงด้วยไงแต่แบบเค้าแบบพูดใส่เราว่า"หน้าเหมือนคนเป็นเอดส์ใครจะชอบ" เราจุกจากวันนั้นจนวันนี้ บอกกับตัวเองตลอดว่าว่าอย่าให้หน้าก.หายไร้สิวนะ คอยดู!! แต่เราก็ทำไม่ได้ ไม่เอาไม่พูดละดราม่ามากกก โชคชะตาไม่เข้าข้างแถมวาสนายังไม่มีอีก เฮ้อออ บอกเลยว่ายอมรับไม่ได้ทุกวัน นอนคิดทุกคืน พยายามทุกอย่าง เหนื่อย ไม่ปล่อยวางด้วยคอยดูสิ เข้ามหาลัยเราต้องหน้าใส หน้าต้องปัง ชีวิตให้ต้องสดใสกว่านี้เนอะ พยายามอีกสู้ๆๆ
คนไม่เคยเป็นสิวไม่เข้าใจหรอก