ความรักจะหมดลงเพราะเราห่างกันจริงๆหรอ. ทั้งที่ไม่มีคนใหม่ รุ้สึกเฉยๆกับทุกอย่าง ตัวเราเองนะ ?

เรากับแฟน ทำงานคนละที่ เดือนนึงเจอกันเดือนละ ครั้ง. ครั้งละ3-4วัน ทุกเดือนจะเป็นแบบนี้.   เราก้จะคอยตาม เค้าตลอด ทำไรอยู่ไหน. คอยห่วง.  เราคบกันมา 7ปีแล้วค่ะ ไม่เคยห่างกันเลย. แรกๆที่ห่างกัน. ทำใจอยากมาก. คิดมากสารพัด.  เราคอยตามจนเราเหนื่อยแล้วว่ะ    เราเลยเลิกตาม.  ทุกอย่าง มันโอเคขึ้น. เรามีความสุข แฮปปี้  กับการอยุ่คนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียว สบายใจ.  ทุกวันนี้เราเริ่มชอบแบบนี้แล้ว.   เราตัดสินใจ บอกแฟนเราไปตรงว่า. เราไม่ได้รุ้สึกเหมือนเดิมอีกแล้ว...  ขอเลิกกับเค้า...  แต่เค้าก้ไม่ยอมเลิก  บอกจะแก้ไขเรื่องของเราใหม่  ทำตัวใหม่. เราร้องไห้ ในวันที่เรา บอกเลิกเค้า. เราเริ่มสับสนว่า. ยังรักหรืออยากเลิก. รึเพราะความผูกพัน. เลยทำให้เราลังเลใจ.สุดท้าย  เรายอมใจอ่อน. ให้โอกาสเค้า. กลับมาเริ่มกันใหม่. ตอนนี้ทุกอย่างก้โอเคดี.  แต่ติดตรงที่เราสิ.  เรายังรุ้สึกไม่เหมือนเดิม. ไม่เตมร้อย. มันเฉยๆอ้ะ.  ทุกวันนี้เค้าเป็นฝ่ายมาตามเรากลับ. ก้รุ้สึกดีนะ รุ้สึกมีค่าขึ้นมาทันที. แต่ก้ไม่รุ้จะได้นานแค่ไหน
. สนุกหมั้ยล้ะวิ่งตามคนอื่นอ้ะ เหนื่อยหมั้ย. ลองมาเปลี่ยนกันบ้างจะได้รุ้ว่ามันสนุกแค่ไหน.       สุดท้ายนี้......   ความห่างไกลมันเปลี่ยนใจคนได้จริงหรอ.
ขอบคุนนะคะที่เข้ามาอ่านเรื่องราว ของเราจนจบ