ตามหัวข้อค่ะ คือเราอยากทราบว่าการทำงานครั้งแรกเป็นยังไงกันบ้างค่ะ.
เราจบมาทำงานไม่ตรงสายแรกๆก็โดนคำถามว่า "ทำไมถึงเลือกมาเป็นแอดมินละ" ไม่ได้สนใจและใส่ใจอะไรค่ะ. แต่คือตอนนี้ผ่านไปเป็นเดือนแล้วเรายังไม่มีงานหลักเลย ถ้าพี่ไม่บอกให้ทำเราก็ไม่มีงานทำ บางวันนั่งว่างทั้งวันเลยรู้สึกเซ็งมาก เราไม่อยากถูกปฏิเสธตั้งแต่ครั้งแรก. ใจนึงก็กลัวไม่ผ่านโปร เป็นแบบนี้ถือว่าเป็นปกติของเด็กใหม่ไหมคะ
อีกเรื่องคือเวลาพี่ๆเค้าพูดกับเราพูดดีมากเลย บอกเราสอนเหมือนหวังดีกับเรา แรกๆเราก็จะรอพี่ๆกลับกันก่อนแต่พี่แกก็บอกว่าถ้าไม่มีอะไรทำก็กลับได้เลย ไม่ต้องรอหรอกเสียเวลา จากนั้นมาเราก็กลับหกโมงเกือบทุกวัน. พอมาวันนี้เดินออกมาได้ยินเสียงพี่พูดว่ากลับจริงๆด้วยเว่ย. แบบนี้มีลองใจเราด้วยหรอค่ะ คือเวลาไม่ได้ทำอะไรและนั่งอยู่เฉยๆก็ห้ามกลับหรอ แต่คือสงวัยว่าที่พูดกับเราดีๆเพราะๆ ทุกวันนี้คิดว่าหวังดี ถ้าเราทำผิดทำไม่ถูกไม่เห็นมีใครมากระซิบบอกเราเลย ตอนนี้ไม่กล้าเปิดใจคุยกะใครเลยค่ะ กลัวถูกเอาไปพูดต่อ. มีใครเป็นแบบนี้ไหมค่ะ เครียดมากไม่กล้าโทรเล่าให้แม่ฟังกลัวแกเป็นห่วง
#ผิดพลาดแท็กผิดยังไงขออภัยด้วยนะคะ
การทำงานครั้งแรก
เราจบมาทำงานไม่ตรงสายแรกๆก็โดนคำถามว่า "ทำไมถึงเลือกมาเป็นแอดมินละ" ไม่ได้สนใจและใส่ใจอะไรค่ะ. แต่คือตอนนี้ผ่านไปเป็นเดือนแล้วเรายังไม่มีงานหลักเลย ถ้าพี่ไม่บอกให้ทำเราก็ไม่มีงานทำ บางวันนั่งว่างทั้งวันเลยรู้สึกเซ็งมาก เราไม่อยากถูกปฏิเสธตั้งแต่ครั้งแรก. ใจนึงก็กลัวไม่ผ่านโปร เป็นแบบนี้ถือว่าเป็นปกติของเด็กใหม่ไหมคะ
อีกเรื่องคือเวลาพี่ๆเค้าพูดกับเราพูดดีมากเลย บอกเราสอนเหมือนหวังดีกับเรา แรกๆเราก็จะรอพี่ๆกลับกันก่อนแต่พี่แกก็บอกว่าถ้าไม่มีอะไรทำก็กลับได้เลย ไม่ต้องรอหรอกเสียเวลา จากนั้นมาเราก็กลับหกโมงเกือบทุกวัน. พอมาวันนี้เดินออกมาได้ยินเสียงพี่พูดว่ากลับจริงๆด้วยเว่ย. แบบนี้มีลองใจเราด้วยหรอค่ะ คือเวลาไม่ได้ทำอะไรและนั่งอยู่เฉยๆก็ห้ามกลับหรอ แต่คือสงวัยว่าที่พูดกับเราดีๆเพราะๆ ทุกวันนี้คิดว่าหวังดี ถ้าเราทำผิดทำไม่ถูกไม่เห็นมีใครมากระซิบบอกเราเลย ตอนนี้ไม่กล้าเปิดใจคุยกะใครเลยค่ะ กลัวถูกเอาไปพูดต่อ. มีใครเป็นแบบนี้ไหมค่ะ เครียดมากไม่กล้าโทรเล่าให้แม่ฟังกลัวแกเป็นห่วง
#ผิดพลาดแท็กผิดยังไงขออภัยด้วยนะคะ