ทุกคนเคยเป็นแบบนี้บ้างไหม เราต้องแก้ที่อะไร???

มันเป็นปัญหาทางด้านนิสัยความรักของเราหนะ ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นเหมือนกับเราบ้างไหม ตอนเราคบกับแฟนเก่าเราต้องการการมีเค้านะแต่เราค่อนข้างจะเฉยๆ จริงๆเรารักเธอมากเราไม่เคยมองใคร เราใส่ใจเธอมากๆ แต่ติดตรงที่เราไม่ค่อยเข้าหาเธอ เราจะเฉยๆมากเมื่อก่อน แต่หลังเรารู้ว่าเธอต้องการเราก็พยายามปรับตัวเราบอกเธอตลอดว่าเรารู้สึกอะไรกับเธอแล้วเราซื่อตรงกับเธอขนาดไหน เราพยายามทำให้เธอเชื่อใจในคำพูด แต่เธอมักสนใจในการกระทำของเรามากๆ ซึ่งการนิ่งเฉยของเรามันไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้สนใจเธอ เพียงแต่เราไม่ไปอยู่กับเธอไม่ได้หวานกับเธอเหมือนคนอื่น เราคิดว่ามันไม่โอเค เราไม่อยากถูกตกเป็นเป้าสายตาและพาเธอไปอยู่ในทางที่ไม่ดีในสายตาคนอื่น(เรากำลังเรียนกันทั้งคู่) เราอธิบายกับเธอตลอดเวลาเธอไม่โอเค เพราะเมื่อก่อนเราเคยคบกับคนคนหนึ่งแล้วคิดว่ามันไม่โอเคที่จะตัวติดกันตลอดไปหากันตลอดเราคิดว่าควรมีพื้นที่แก่กันบ้าง เพียงแต่ว่าอาจจะติดที่เราโสดมานานทำให้เราไม่คุ้นชินกับการเข้าหาใครไปแล้ว เราอธิบายกับสิ่งที่เราเป็นอย่างมาก แต่เธอมักสนใจกับการกระทำของเราที่ห่างเหินมากจนเราทะเลาะกันบ่อยขึ้น จนสุดท้ายเราต้องเลิกกันไป เราพยายามบอกให้เธอเข้าใจถึงสิ่งที่เราเป็นและเราอยากให้เธอ แต่ดูเหมือนเธอเองติดกับภาพลักษณ์ที่คนมีแฟนจะต้องมีเวลาให้กันตลอด ซึ่งจริงๆแล้วในความจริงไม่ใช่ เราปรับตัวแล้วเราพยายามแล้วแต่ว่ามันต้องค่อยเป็นค่อยๆไป แต่เธอไม่โอเคเธอเลยเลือกจะหยุดความสัมพันธ์ของเรา เราควรแก้อะไรอย่างไงหรอ เรารู้สึกแย่มากๆ ทุกคนเคยเป็นแบบนี้บ้างไหม เราต้องแก้ที่อะไร??