ความเหงาที่อธิบายไม่ถูก

ผมก็เป็นคนๆหนึ่งเเหละครับ  เพียงแต่ผมเป็นคนสนิทกับคนยากมาก ผมมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คนหรอกครับ  ที่สนิทที่สุดก็คนเดียว คือ ติ๊ก  รองลองมาเป็นเพื่อนกลุ่มที่เดินด้วยตอนม.5 เพราะโรงเรียนคัดเกรด คือ เพชร แหวน  เปียโน  ที่ผ่านมาผมไม่เคยอะไรเลยนะ  สำหรับผมคำว่าเพื่อนต้องเป็นแค่คนร่วมโลก ผมไม่อยากผูกพัน ผมกลัวว่าวันๆหนึ่งถ้าต้องจากกันแล้วความสำพันธ์แบบเพื่อนที่มีอยู่จะจบ แล้ววันที่ผมความไม่ถึงก็เกิด  ผมเกิดเรียนไม่จบพร้อมเพื่อนแล้วผมก็ต้องย้ายโรงเรียน ตอนคิดมันง่ายมากเลย  พอถึงวันที่ต้องไปรับคำร้องแล้วออกเดินทางไปอยู่ต่างจังหวัดวันนั้นผมอยากให้เพื่อนกลุ่มนี้มาส่งผมมาก แต่ผมไม่ได้บอกพวกเขาเลย เขารู้ในวันที่เด็กม.6ต้องมอบตัวเพราะผมไม่ได้ไป  มันเหมือนว่าเราขาดอะไรไปสักอย่าง  ตั้งเเต่วันนั้นจนต้อนนี้ก็6เดือนแล้ว  เชื่อไหม ผมยังปรับตัวกับโรงเรียนใหม่ไม่ได้เลย  ตอนนี้ผมก็ยังคงเดือนคนเดียว  ผมมีความรู้สึกว่า พวกนี้เขาไม่ได้จริงใจกับเรา  เลยเดินคนเดียวเป็นหลัก  เหมือนจะดูเก่งและเข้มแข็งนะ ที่เดินคนเดียวได้  แต่จิงๆแล้ว โครตเหงาเลย  ยิ่งนับวันยิ่งเหงา หรือเป็นเพราะว่าเราเป็นพวกต่อต้านสังคม มันก็ไม่เชิงนะ  ใครยิ้มให้เรายิ้มกลับ ใครคุยด้วยก็คุยกลับ  แต่ก็ยังไม่มีคนที่เราคิดว่าเขาจริงใจกับเรา  ที่ผ่านมาคงเป็นเพราะว่าผมยอมรับพวกเค้า  เขาค่อยอยู่ข้างๆผมตอนที่ผมมีปัญหา เขาไม่เหมือนคนอื่นที่ลับหลังก็นินทาเรา  หรือเป็นเพราะว่าผมสร้างกำแพงมาสูงเกินไป  ตอนนี้มันก็ยังคงเหงาเหมือนเดิมนะ  กว่าจะถึงปิดเทอมใหญ่  แต่ก็นะ  คงต้องใส่หน้ากากต่อไป  ห้ามร้องไห้ เศร้า เหงา คงต้องยิ้มตลอก เพราะผมไม่อยากแสดงให้ใครเห็นว่าผมอ่อนแอ  ผมก็เป็นแค่หมาตัวหนึ่ง
                                                                                                                                                ...โลกของด๊อก...