ผมเป็นคนหนึ่งนะครับ ที่เวลาแอบชอบใครหรือรักใคร ก็จะพยายามทำดีกับคนๆนั้นให้ไดัมากที่สุด คอยดูแลอยู่ห่างๆ เฝ้ารอเค้าตอบเวลาทักไป จริงๆไอ้คนที่ผมรู้สึกดีกับมัน จริงๆแล้วมันคือเพื่อนผม ทั้งที่ผมรู้ว่ามันมีแฟนอยู่ แล้ว แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้กับมันมันยังไม่เปลี่ยนไป เวลาที่มันคุยโทรศัพท์เปิดกล้องคุยกับแแฟนผมก็เฉยๆนะครับ คือผมรับได้ ขอแค่ข้างๆตัวผมหันไปแล้วเจอมันทุกเวลา ผมก็มีความสุขแล้ว ถ้าวันไหนผมไม่เจอมันนะ ผมก็จะคิดแบบเพ้อ ยิ่งถ้าผ่านร้านที่ผมเคยไปกับมัน ผมก็จะยิ่ง คิดและพรรณนา ซึ่งบางทีอาจจะเหมือนคนบ้าเลยก็ว่าได้ ผมอยากขอคำปรึกษาว่า อาการที่ผมเป็นอยู่ มันมีวิธีไหนบ้างที่สามารถทำให้เราไม่ต้องคิดเพ้อ และพรรณนาไปเอง แต่ถ้าให้เลิกชอบก็คงเป้นไปไม่ได้ครับ เพราะตอนนี้ผมหลงรักมันไปแล้ว แต่ผมอยากให้ตัวผม ไม่ต้องผวงกับมันมาก ขอแค่แบบมีมันอยู่ด้วยข้างกายแบบนี้ไปนานๆผมก็มีความสุขมากๆแล้วครับ
ทำไมต้องรู้สึกดี กับคนที่เค้ามีแฟนแล้วด้วยครับ แบบเอาไปนอนคิดนอนเพ้อฝัน