เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมมีเพื่อนคณะเดียวกันแล้วทีนี้เพื่อนของเขาก็ชอบผม ปลื้มผมมาก แต่ผมเองไม่ได้มีความรู้สึกอะไรด้วยเลย (ก็พยายามจะรู้สึกด้วยนะ แต่มันไม่ใช่อะ) แรกๆก็คุยกันได้นะครับ แต่เวลายิ่งผ่านไปเรื่อยๆเขาก็คงรู้สึกกับผมมาก เขาชวนไปขี่รถเล่น ไปกินข้าว ผมก็ปฏิเสธทุกรอบ คือไม่อยากให้เขาคิดไปเองว่าเราให้ความหวัง และบางครั้งเขาก็มางี่เง่าใส่เรา ดราม่าบ้าง ซึ้งผมเองไม่ชอบคนแบบนี้ มันกลายเป็นทำให้ผมไม่มีความรู้สึกดีให้เขาเลย เขาคุยกับผมดีมากๆ ผมมักจะตอบเขาแค่ส้นๆ และบางครั้งก็ไม่ตอบเลย ในใจลึกๆสงสารเขานะครับ เพราะมันเป็นความรู้สึกที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว แต่ไม่รู้ว่าจะพูดกับเขายังไง ทุกวันนี้ผมห่างเหินตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ถ้าจะหายไปเฉยๆ ความคิดผู้หญิงก็คงคิดว่าเราเทเขา แล้วก็จะประนามว่าเรา

ซึ่งผมไม่เคยให้ความหวัง แต่เวลาที่เขาคุยกับผม เหมือนเขาคิดว่าเราก็รู้สึกด้วย ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกันช่วยมาแชร์มาบอกทางออกทีครับ
เคยทำตัวแย่เพื่อแคร์ความรู้สึกคนอื่นมั๊ยครับ???