กระทู้นี้ ขอเป็นบันทึกความทรงจำตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ปีที่เรารู้สึกเสียใจที่สุดที่ พ่อของเรา พ่อของประเทศไม่ได้อยู่กับพวกเราแล้วเราจำได้ว่าวันที่ 13 ต.ค.ปีที่แล้วรู้สึกอย่างไร เคยถามตัวเองมาตลอดว่าจริงเหรอ แต่สัจธรรม ไม่เคยมีใครหลีกพ้น สิ่งที่ทำได้คือยอมรับ แต่รู้มั้ยช่างยากเหลือเกิน ยาก ยากมากจริงๆ วันนั้นเป็นวันตำรวจ (ปัจจุบันเห็นว่าจะเปลี่ยนเป็น 17 ตุลาคม) ตอนแรกจะมีงานเลี้ยงทีใต้ที่พัก ตอนได้ยินข่าวรู้สึกทำงานไม่ได้ เราให้แฟนมารับกลับที่พัก ไม่มีใจร่วมงานเราสองคนนอนเฉยๆนอนไม่คุยไม่พูด จน 19.00  มีแถลงการณ์ เท่านั้นแหละสิ่งที่กลั้นไว้ และพยายามคิดว่าไม่จริง นั่นคือข่าวลือ ก็เป็นจริงขึ้นมา...
  ตั้งเต่วันนั้นมาหากมีกิจกรรมใดที่ทำให้เราระลึกถึงพระองค์ท่านได้เราไม่ลังเลเลยที่จะทำ ทั้งงานในหน้าที่หรือไม่ใช่ก็ตาม สิ่งที่เราทำและระลึกถึงพระองค์ท่านได้ ที่เราทำตลอด 1 ปีที่ผ่านมา....
  ทำหน้าที่รับขันในพิธีสรงน้ำพระบรมศพ แม้เข่าเราจะไม่ดี เราไม่เคยนั่งคุกเข่ามาร่วม 10 ปีเนื่องจากปัญหาสุขภาพ แต่วันนั้นเราทำได้ ทำได้ด้วยใจจริงๆ เหมือนที่ใครๆบอกว่าใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว ใจเราบอกตัวเองตลอดว่า เราต้องทำเพื่อพระองค์ท่าน เพื่อสนองพระมหากรุณาธิคุณ วันนั้นใจเราร้องไห้ตลอดเวลาเลย...

เราร่วมกิจกรรมทุกครั้ง และทุกครั้งน้ำตาเราจะไหล เราคิดถึงพระองค์ท่าน คิดถึงพ่อของเราทุกคน ไม่ว่าจะสวดมนต์ ร้องเพลงสรรเสริญพระบารมี หรือพิธีใดก็แล้วแต่น้ำตาแห่งความเสียใจไม่เคยหายไปเลย
เป็นที่โชคดีอย่างหนึ่ง เราคือผู้จัดงานที่เกี่ยวกับคุณธรรม ทำให้เรามีโอกาสได้ทำงานไม่ว่าจะเป็นโบว์ดำ. การทำดอกดารารัตน์ หรือปลูกดอกดาวเรือง
อันนี้โบว์ดำ ที่ทำแจกผู้มารับบริการ
เอกไม้จันทน์ ดอกดารารัตน์ ที่ทำงานเราสามารทำได้ถึง 3,500 ดอกโดยเจ้าหน้าที่และผู้มารับบริการร่วมกันทำ ซึ่งเรารู้สึกดีใจถึงความร่วมมือแม้ว่าหลังจัดงานไปแล้ว เราไม่ค่อยมีโอกาสได้ช่วยเท่าไหร่เพราะมีงานอื่นอีกมาก
ปลูกดอกดาวเรือง เราเริ่มจากการเพาะเมล็ดเลย ให้ทุกคนทุกแผนกช่วยกันดูแลตั้งแต่ต้นเริ่มแทงขึ้นเินมีใบเลี้ยงจนสามารถนำลงดินได้ จริงๆจัดอย่างนี้ลุ้นมาก ถ้าไม่ออกดอกแย่เลย แต่โชคดี ตอนนี้ทุกต้นออกดอกแล้ว
ที่ทำงานเรา ได้ cover เพลงเสด็จประทับอยู่ ทำด้วยใจด้วยความรู้ในการตัดต่อที่น้อยนิดกัน (ได้ขออนุญาตวงพาราด็อก เรียบร้อยแล้ว)

ในทางส่วนตัวแม้เราจะอยู่พะเยา แต่เราตั้งใจว่าทุกครั้งที่ไป ก.ท.ม.ถ้ามีเวลาเราจะต้องไปกราบพระบรมศพให้ได้ สรุปเราสามารถไปกราบพระองค์ท่านได้ 6ครั้งเราเข้าใจนะทำไมบางคนอยากเข้าไปบ่อยๆแม้จะใช้เวลา เพราะเรารู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆพระองค์ท่าน อยากกราบพระอง์ท่าน แต่การเข้าไปในแต่ละครั้งได้อยู่ใกล้พระองค์ท่านประมาณ 10 -30 วินาทีเท่านั้นก็ต้องลุกเพื่อให้คนอื่นเข้ามากราบพระองค์ท่านต่อไป
หลัง 13 ต.ค. ปีที่แล้ว เรารู้สึกอยากทำอะไร เวลาคิดถึงพระองค์ท่าน ที่เหมาะกับเรา เราได้ทำภาพปักด้วยเข็มปักญี่ปุ่น  เวลาเราปักเราคิดถึงพระอค์ เราร้องไห้ น้ำตาไหลคนเดียว แต่การที่เราปักผ้า บางครั้งทำให้เราคิดว่าพระองค์ยังคงอยู่กับเรา อยู่กับลูกทุกคน



วันนี้มีสิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกดีใจ วันนี้เราได้วิทยุของพ่อมาอยู่ใกล้ๆแล้ว จากการออมเพื่อให้ตามรอยพ่อ โครงการของ รพ.ศิริราช

เราคิดและสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะยึดมั่นในคำสอนพ่อ และจะปฏิบัติตามพระราชดำรัสของพระองค์ท่าน เราต้องพยายามทำให้ได้ โดยเฉพาะ เรื่อง พอเพียง  ส่วนตัวเรไม่มีลูก เราไม่สะสม ไม่ยึดติดสิ่งของ เรายึดติดและยึดมั่นในเรื่อง การทำความดี ความซื่อสัตย์เป็นสำคัญ

แล้วเพื่อนๆในพันทิป รู้สึกอย่างไรกันบ้างค่ะตลอด 1ปีที่ผ่านมา เราเชื่อนะทุกคนมีความรู้สึกใกล้เคียงกับเรา มาแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันค่ะ
ขอบคุณค่ะ