ความรักพอโตขึ้นมันไม่ใช่แค่รักแล้วจริงๆ เมื่อก่อนเราเป็นคนที่มีคนเข้ามาหาเรื่อยๆ มีคุยๆบ้างแต่เราไม่เคยคบใคร เพราะเราคิดว่าการคบใครสักคนต้องเป็นคนที่เรามั่นใจจริงๆแล้วก็ต้องรักที่เราเป็นเราจริงๆ คนที่เข้ามาส่วนใหญ่จะคิดว่าเราเรียบร้อย น่ารัก พูดง่ายๆคือมองแค่เปลือกนอกอ่ะ แต่เรารู้ตัวเองดีว่าเป็นคนแบบไหน จนมาช่วงชีวิตเมื่อหลายปีก่อน เรามีแฟน แฟนคนนั้นคือเพื่อนผชที่สนิทกับเราเอง เขาแอบชอบเรามาเกือบ4ปี เราพูดเสมอว่าใครได้เขาเป็นแฟนนะ ผญคนนั้นโครตโชคดีอ่ะ เพราะเขาเป็นคนดีมาก มีความรับผิดชอบสูง เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม หัวเราะได้ตลอด เวลามีปัญหาเขาก็จะอยู่ข้างๆเรา จนเราก็เริ่มรู้สึกกับเขา สุดท้ายพวกเราก็เลยเลือกที่จะเปลี่ยนสถานะเลื่อนมาเป็นแฟน ช่วงเวลาที่เราคบกันมันดีมากๆเลยนะจนถึงวันที่เราต้องเลิกกันไป เรายอมรับว่าเรารักเขามากในตอนนั้น เขาเป็นส่วนนึงในชีวิตประจำวันเราไปแล้ว พอขาดเขาไปมันเคว้งๆ เขาเป็นเหมือนรักแรกในรูปแบบนี้สำหรับเราด้วย เราอาการหนักเหมือนกันนะตอนนั้น แต่เราก็ยังติดต่อกันเหมือนเดิมนะ เป็นเพื่อนที่พูดคุยกันได้ แต่ในใจเรามันบอบช้ำมากจริงๆ เวลาที่คุยกัน เวลาที่เจอกัน เราเคยที่จะพยายามขอคืนดีนะ แต่เขาก็ยังคงยืนยันที่จะไม่กลับไป เราร้องไห้อยู่บ่อยๆเวลาที่คิดถึงเขา จนผ่านมาปีกว่าๆ เราเลยเลือกที่จะคุยกับเขาตรงๆ เพราะเราทำเหมือนกับว่าเราโอเคเมื่อเวลาอยู่ต่อหน้าเขาไม่ได้แล้ว เรายังรักเขาหมดใจ เราปิดใจเพื่อรอเขากลับมาตลอด เพราะเขายังให้ความหวังเราด้วยการกระทำ จนเราไม่ไหวละถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องเลือกที่จะหยุดแล้วเลิกติดต่อกันไปเลย แต่ด้วยความที่เป็นเพื่อนกัน เลยต้องมาคุยกันตรงๆดีกว่า จะได้แก้ปัญหาให้ถูกจุด พอวันที่เคลียร์กัน เขายังยื้อให้เราไม่ไปไหน แต่เขาก็ไม่กลับมา จนสรุปสุดท้ายคือเขาบอกกับเราว่ายังรัก แต่เขาอยากให้เราไปเจอสิ่งที่ดีกว่า เขากลัวเขาดูแลเราไม่ดีพอ เลยยังคอยให้ความช่วยเหลือดูแลอยู่ห่างๆแบบนี้ เพราะชีวิตเราสองพอมองจากความเป็นจริงมันต่างกันมาก แต่สุดท้ายเราก็พูดทุกอย่างทำทุกอย่างจนเขากลับมา พอเรากลับมาคบกัน เขาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เพราะเราต่างก็โตขึ้น คิดถึงอนาคตมากขึ้น เราไม่ค่อยได้เจอกันเพราะอยู่คนละจังหวัด เดือนนึงเจอกันครั้ง แต่เชื่อไหม จากที่เรารักเขามากยอมเขาได้ทุกเรื่องเพื่อให้เขาไม่ไปจากเรา เราไม่เป็นตัวของตัวเองเลย เราเริ่มเหนื่อยกับทุกสิ่ง เราเริ่มไม่เป็นฝ่ายตามเขาบ้าง เหตุที่เราเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาทำให้เราเหนื่อยใจในหลายๆเรื่องโดยที่เขาไม่รู้ตัว แล้วเราก็ไม่เคยบอกทำได้แค่ปล่อยๆไปเพราะกลัวว่าเขาจะคิดว่าเรางี่เง่าทำตัวเหมือนเด็กๆ(เขาเคยเตือนเราบ่อยๆว่าไม่อยากให้ทำตัวเหมือนเด็กแบบเมื่อก่อนเพราะเราต่างก็โตๆกันแล้ว) พอมาคิดดูอีกทียิ่งโตความคิดมันก็เยอะขึ้น ใช่ ชีวิตเรามันต่างกันเกินไป เราคบกับเขาไปวันๆ ไม่กล้าที่จะพูดกับเขาตรงๆ เพราะเขาดูรักเรามาก เขาบอกว่าทั้งชีวิตนี้นอกจากครอบครัวแล้วก็มีเรานี่แหละเป็นผญคนแรกและก็เป็นคนเดียวที่เขารักมาตลอด อนาคตของเขามีเราอยู่ด้วย เราไม่อยากทำเขาเสียใจ เราพยายามดึงเขากลับมาก็จริง แต่สุดท้ายเรากลับเป็นฝ่ายที่อยากไปซะเอง เรารู้สึกผิดในใจทุกครั้งเวลาที่มองหน้าเขา เราเลยคิดว่าก่อนที่เราจะไปจากเขา เราจะทำอะไรดีๆเพื่อเขาเป็นการตอบแทนความรักที่เขามีให้กับเรา เราอาจจะดูเป็นคนเห็นแก่ตัวในเรื่องนี้ แต่เราฝืนอะไรต่อมิอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ ยังรักยังเป็นห่วงเหมือนเดิมนะ แต่มันเหนื่อย..