อยู่กรุงเทพมาปีกว่าเเล้ว  ผมก้เป็นคนต่างจังหวัดน่ะครับ มันเหงาน่ะ ไม่รู้สิครับ ชีวิตก็เจอคนมากมาย เเต่พอกับถึงที่พัก หรือจะทำอะไร ไปใหน เหมือนเราใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ตอนนี้ผมก็รู้เเล้วว่าอะไรขาดไม่ได้ สิ่งที่สำคัญสำหรับผม ผมอยากที่จะมีใคร ทำให้ผมรู่ว่าผมไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว คนที่ทำให้ผม รู่สึกว่า เหมือนตัวเองยังมีอีกคน ที่คอยเป็นกำลังใจ หรืออาจจะเรียกง่ายๆ ว่า มิตรภาพเเห่งรัก หรือใครอาจจะว่าผมเพ้อฝัน หรือ ฝันลมๆเเล้ง เเต่สำหรับผมเเล้ว ผมยังเชื่อว่าเรื่องเเบบนี้อาจมีในโลก ท่ามกลางความวุ่นวาย  ท่ามกลางความมืด ยังมีหิงห้อย ยังรู้สึกดีกว่า ที่จะมองเห้นเพียงเเสงจันทื ผมอาจจะเป้นคนที่ มีความคิดไม่เหมือนใคร เเต่ผมก็คิดว่า ต้องมีคนที่ ยองรับในตังผม......................นั้นสิๆน้นสิ เค้าคนนั้นอยู่ที่ใหนกัน คนที่ไม่ใช่เจ้าชาย เเค่สามารถทำให้ผมดชคดีกว่าได้เจอเจ้าชาย .......ผมคงเพ้อไปเเล้วเเน้เลย ผมก็เป้นคนช่างเพื้อเเบบนี้เเหล่ะครับ  ความเเปลกของผมคือ การที่ผมได้เป็นนักดนตรีคลาสสิก มันทำให้ผม เพ้อฝัน ชอบจินตนาการ  มีความคิดที่เเปลกเเหวกเเน้ว  แต่ผมก็ยังใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทัวไปน่ะครับ เดินดิ กินข้าวเเกง หลายคนคงไม่เ้าใจที่ผมพูดๆมาเนี้ย ต้องการอะไร ....ก้ผมก็อยากมี   เเฟนไง  (โอ้ยเเรด)  จริงๆ ผมออกจะเรียบร้อย ...อิอิ คยอย่างผมน่ะ จะมีใครสนรึเปล่าน่ะ ตอนนี้ผมอายุ20 เเล้วน่ะ  จะมีใครอยากทความรู่จักกับเราใหมน่ะ คนในฝัน ...............ผมจะรอน่ะ             จะเป็นใครน่ะ