

เรื่องมีอยู่ว่า เราทำงานบริษัทแห่งหนึ่ง แรกๆ เป็นเด็กเข้าทำงานใหม่ พวกพี่ๆ ก็ช่วยงานเราดี แต่หลังจากที่เราผ่านโปร พวกพี่ๆ เขาก็เริ่มที่จะปล่อย ไม่ช่วยงานเหมือนเดิม อันนี้เราเข้าใจ แล้วหลังจากผ่านโปรไปสักพักใหญ่ๆ งานก็เริ่มเยอะขึ้นๆๆ จนเราไม่สามารถทำงานด้วยตัวคนเดียวได้ เราจึงขอความช่วยเหลือจากพี่ๆ เขา แต่ก็ได้การปฏิเสธกลับมา พร้อมกับคำพูดว่า " งานก็มีนิดเดียว ทำไมทำช้า ทำไม่ได้เรื่อง " ในใจเราก็คิดแล้วล่ะ ถ้ามันไม่เยอะจริงไม่มีใครอยากขอความช่วยเหลือให้คนอื่นแบ่งเอาเวลางานตัวเองมาช่วยคนอื่นหรอก และหลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านไป ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ท้อจริงๆ ก็ คือ มีเด็กเข้าทำงานใหม่ ปรากฏว่า พวกพี่ๆก็ดูแลสอนงานอย่างดี (ดีกว่าเราอีก) อันนี้ไม่เป็นไรก็เด็กใหม่ก็ต้องสอน แต่แล้วพอเด็กใหม่ผ่านโปร พี่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ต่อไปนี้งานทุกอย่างจะให้น้องคนนี้ทำแทน ส่วนเราก็รู้สึกอยากเปลี่ยนงานใหม่ หรื่อยังไง " ในใจเราก็นอยล์แล้วล่ะ ว่าทำไหมเขาพูดไม่ดีกับเราเลย เราทำงานดีไม่ดียังไง ทำไมพี่เขาไม่สอน ไม่บอก ทั้งๆ ที่เราจะปรับปรุงตัวเราเองให้ทำงานให้ดีขึ้น และหลังจากที่พี่พูดประโยชน์นั้นมา เขาก็ไม่เคยพูดอะไรกับเราเลย และเมื่อเราจะทำงาน เขาก็เอาแต่สั่งห้ามให้เราทำงานนั้น งานนี้ บอกให้เว้นงานนั้นให้ เด็กใหม่ทำแทน
คือ ตอนนี้เราไม่รู้ว่าเรา ควรจะออกดีใหม่ มันเหมือนอยู่ต่อไป ก็ไม่ได้เป็นที่ต้องการของผู้ร่วมงาน รู้สึกแย่มาก อึดอัด จริงๆ แค่บอกเรามาว่าต้องทำอะไรยังไง เราก็พร้อมที่จะปรับการทำงานที่เขาต้องการ แต่เขากลับทำเหมือนเราไร้ตัวตน ไม่อยากให้ยุ่งเกี่ยวกับงาน
ทำงานทุกวันนี้รู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน ไม่อยากให้เราร่วมงาน ลึกๆ เหมือนๆ จะบีบให้เราลาออก
คือ ตอนนี้เราไม่รู้ว่าเรา ควรจะออกดีใหม่ มันเหมือนอยู่ต่อไป ก็ไม่ได้เป็นที่ต้องการของผู้ร่วมงาน รู้สึกแย่มาก อึดอัด จริงๆ แค่บอกเรามาว่าต้องทำอะไรยังไง เราก็พร้อมที่จะปรับการทำงานที่เขาต้องการ แต่เขากลับทำเหมือนเราไร้ตัวตน ไม่อยากให้ยุ่งเกี่ยวกับงาน