หวังดีหรืออิจฉามันแยกยาก

ตรง ๆ เลยนะ… “ไม่น่าอิจฉา” สิ่งที่เขาใช้แย่งมาได้ มันไม่ใช่ของที่มั่นคงหรือมีคุณค่าในระยะยาวเลย เพราะถ้าผู้ชายคนนั้นยอมทรยศคนหนึ่งได้ วันหนึ่งเขาก็อาจทำแบบเดิมกับคนใหม่ได้เหมือนกัน

ดีกว่าอยู่ด้วยกันแบบไม่รักแล้ว มีแต่จะทะเลาะมีแต่คำหยาบคาย เราอยู่ด้วยแล้วจะเสียสติค่ะ  แยกทางกันไปยังดีกว่า เราอยากให้เป็นแบบนั้นมากกว่า อยู่ด้วยกันไม่มีความสุขเลยค่ะ

อะไรคือความแตกต่างของความเกลียดกับความอิจฉาคะ เราจะแยกความรู้สึกของสองอารมณ์นี้ออกจากกันได้อย่างไร

เราเกิดมาพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็กตั้งแต่พ่อแม่แยกทางกันก็ไม่เคยได้สัมผัสถึงครอบครัวที่อบอุ่นเลยสักครั้งอยู่กับย่าแต่ก็เหมือนไม่เคยได้ความรักเวลาทำผิดชอบพากันซ้ำเติมไม่เคยมีใครซัพพอร์ตพ่อก็มีครอบครัว

มีเด็กชายคน1เขาเกิดมาในฐานะที่ยากจนพ่อกับแม่แยกทางกัน เขาอยู่กับยายมาตั้งแต่ยังเด็ก มีแม่คนเดียวที่คอยหาเงินส่งเขา แต่บาทเดือนก็ไม่ได้ส่ง ตอนนั้นเขาอิจฉาทุกคนที่มีแม่ แต่ตอนนี้เขาโตพอที่จะดูแลตัวเองได

เรายอมรับตามตรงว่าเป็นคนที่แอบอิจฉาชีวิตคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก พอดีว่าเราค่อนข้างขาดความอบอุ่นน่ะค่ะ ถูกเลี้ยงแบบปล่อยปละละเลย พ่อแม่แยกทาง ส่วนใหญ่อยู่แต่กับครอบครัวคนอื่น เคยเก็บกดตอนช่วงวัย 11+ เป็นคน

คือต้องแต่เราอยู่ อ. 3 พ่อแม่ก็เริ่มแยกจากกันตบตีกันเรารู้สึกชีวิตเราไม่มีค่าเลยเวลาเราเห็นคนอื่นอยู่กันเป็นครอบครัวเราก็อิจฉาอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นมั้งจนกระทั้งตอนนั้นเราคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่ก็