ผมอายุ 40 ต้นๆ ครับ เป็นสมาชิกฟิตเนสของสถานบันการศึกษาแห่งหนึ่งย่านบางเขนมา 2-3 ปีแล้วครับ เหตุผลหลักก็เพื่อสุขภาพและต้องการที่ผ่อนคลายการทำงานจริงๆ  โดยปกติผมก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับใครมากนักเพราะสมาชิกส่วนใหญ่เป็นเด็กนักศึกษาซึ่งบางคนก็พอรู้จักบ้างก็ทักทายและพูดคุยกันตามปรกติ.. จนกระทั่งเมื่อเดือนที่แล้วผมได้พบชายคนหนึ่งซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นคนทำงานอายุน่าจะสัก 30 ต้นๆ ผมสังเกตว่าเขามักมาคนเดียวและเล่นคนเดียวคล้ายผม ผมได้แต่แอบมองอยู่ไกลๆ ระยะหลังเริ่มทักทายกันบ้างแต่ก็ไม่มีการพูดคุยอะไรต่อเนื่อง  ผมเริ่มสังเกตอาการผิดปรกติที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ผมมักเขินอายทำอะไรไม่ถูกเวลาที่น้องเขามาเล่นอยู่ใกล้ๆ และมักจะต้องปลีกตัวเองออกไปเพราะกลัวเก็บอาการไม่อยู่ ผมเริ่มคิดถึงและมองหาเวลาที่เขาไม่มาและแอบมาคิดไปทั้งวัน ผมไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้เลยครับ มันทรมานมากและเริ่มรุนแรงขึ้นทุกวัน ผมพยายามกลับไปเป็นเหมือนก่อนตอนที่ยังไม่เจอน้องเขา แต่มันหักห้ามใจไม่ได้จริงๆ ผมควรทำอย่างไรดีครับ ผมจัดการตัวเองได้ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้เรื่องเดียวทุกครั้งที่มีความรักมักจะควบคุมตัวเองไม่ได้แทนที่จะสุขก็จะทุกข์ขึ้นมาทันทีจนเพื่อนๆ หลายๆ คนบอกผมว่า "ควรอยู่คนเดียวเพราะมีความรักแล้วเป็นทุกข์" หรือมันจะเป็นอย่างที่ใครๆ พูดจริงๆ ...