ตามหัวกระทู้เลยครับ ตอนนี้ผมรักแฟนเก่าคนนึงมาก เค้ายังเป็นปัจจุบันของผมอยู่ตลอด แต่ผมกลายเป็นอดีดของเขาไปประมาณ 2 ปี จนถึงตอนนี้ ผมยังลืมเขาไม่ได้เลย หลังจากเลิกกับเขา ผมเคยมีแฟนใหม่ 2-3 คน แต่ทุกคนที่เลิกไป ด้วยเหตุผลที่ว่ายังลืมคนเก่าไม่ได้ หลังจากนั้นผมก็เลยไม่คิดที่จะรักใครหรือเริ่มต้นใหม่กับใครอีกเลย อีกอย่างผมไม่อยากทำร้ายใครด้วยใจที่โลเลและยังไม่มั่นคงของผม เขารู้มาตลอดว่าผมยังรักเขาและอยากที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เขาบอกกับผมว่าให้เป็นแค่เพื่อนกันดีกว่า จริงๆแล้ว เขาเป็นคนเข้ามาหาผม มารักผมก่อน กลับกัน จนถึงตอนนี้ผมกลายเป็นคนที่รักเขามาก อีกอย่าง ระยะเวลาที่เราสองคนคบกันมันไม่ได้นานขนาดที่จะฝังใจหรืออะไรมันกลับฝังใจยากที่จะลืมมาก ผมยังเชื่อว่าความหวังของผมสักวันมันจะเป็นจริงที่อยากจะได้กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปเป็นคนที่เขารักเหมือนเมื่อก่อน ผมทำทุกทางทุกๆอย่างที่จะทำให้เขารู้ผมยังรักเขาและเขายังเป็นที่หนึ่งสำหรับผมอยู่เสมอ...

.....

แต่เหมือนสิ่งที่ผมกำลังพยายามทำดูเหมือนไม่มีความหมายอะไรเลย เขาไม่เคยเห็นค่ากับสิ่งที่ผมทำให้เขาเลย เขามองข้ามมันตลอด ผมคิดมาตลอดว่าสักวันผมคงจะเอาชนะใจเขาได้ แต่เหมือนตอนนี้สิ่งที่ผมหวังมาตลอดมันเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้น ผมเริ่มรู้สึกท้อ รู้สึกสิ้นหลัง และอยากที่จะตัดเขาออกจากชีวิต อยากจะที่จะติดต่อ แต่ประเด็นคือเราเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน เพื่อนเขาก็เป็นเพื่อนผมด้วย ไปไหนมาไหนเราก็ยังคงเจอกัน เรายังได้กอดและจูบกันอยู่บ่อยๆทั้งๆ ที่เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน บางครั้งผมก็คิดว่าได้แค่นี้ผมก็ดีใจและมีความสุขแล้ว แต่อีกทางหนึ่งผมก็เสียใจ เวลาที่ผมอยากอยู่ด้วยผมกลับไม่มีสิทธิ์อะไรเลย เพื่อนผมเคยด่าผมว่าโง่อยู่ๆบ่อย อีกอย่างเขาก็ยังเป็นแชทสีชมพูที่เหลืออยู่แชทเดียวในเฟสของผม มันอยากจะลืมหรือเลิกรู้สึกอะไรแบบนี้ จนตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมต้องทำยังไงต่อ ใจนึงก็เจ็บที่เขาไม่เคยเห็นค่ากับสิ่งที่ผมพยายามหรือทำให้เขาเลย เจ็บซ้ำๆวนๆอยู่ตลอด แต่อีกใจนึงก็อยากที่จะลึกรู้สึก เลิกหวัง แต่กลับมาเริ่มอะไรใหม่ๆ จนตอนนี้ผมสับสนผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง จะไปต่อหรือพอแค่นี้...

.... มันจริงหรือเปล่ากับคำพูดที่ว่า การที่เขาไม่รักเราก็เป็นเหตุผลเพียงพอแล้วที่เราไม่ควรจะรักเขาอีกต่อไป? แต่ผมกลับคิดว่า การที่เขาไม่รักเราหรือไม่แคร์เรา มันไม่ใช่เหตุผลที่เราต้องเลิกรักเขา? ผมกำลังคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ครับ ???