สวัสดีค่ะทุกคน เราอยากมีเรื่องมาระบาย เรื่องมีอยู่ว่า....
ตอน ม.2 มีเพื่อนคนหนึ่งที่แอบชอบเรา แต่เราก็ไม่ก็ไม่รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า เพราะเพื่อนของเขาและเราอยู่คนละห้องกับเรา เพื่อนเขามั้งบอกกับเราว่า เขาชอบเราเริ่มแรกเราก็ไม่ค่อยสนใจอะไรมากแต่หลังๆมาเพื่อนเราก็เริ่มแซวเขากับเรา
เราเองก็เริ่มอายขึ้นมาเราเองก็ไม่เชื้อหรอกนะว่าเขาชอบเรา แต่ไม่รู้ทำไมบางที่เรารู้สึกว่าเขามองเรา(หรือเราแค่รู้สึกไปเอง)พอเราหันไปมองเขาบางเขาก็มองเราสักพักแล้วค่อยหลบสายตาไปบางที่เขาก็มองเราด้วยหางตา เรื่องแบบนี้ก็ไม่ค่อยเขาใจอะไรมากแต่ไม่รู้ทำไม่พอเราเห็นเขาแล้วรู้สึกเขินอายบางที่อยู่สายตาเราก็ไปมองที่เขาพอเขาหันมาเราก็หลบตาเขา พอถึงงานกีฬาสีเรากับเขาก็อยู่คนละสีช่วงนั้นเราไปสนิทกับรุ่นน้องกลุ่มหนึ่ง มีหญิงและกระเทย เราก็สนิทกับน้องกระเทยคนนั้นมาก งานกีฬาสีแม่เราทำของมาขายรุ่งน้องกลุ่มนั้นก็สนิทกับมาเราก็ไปขายของช่วย พอของหมดแม่เราก็ให้เราไปซื้อของกับน้องกระเทยกับน้องผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เราให้น้องกระเทยขับรถพอเรากำลังขึ้นเขาและเพื่อนของเขาก็เดินมาพอดี เขามองน้องกระเทยคนนั้นด้วยสายตาน่ากลัวเราสังเกตเห็นกำมือแน่มากทั้งที่เดินไปกับเพื่อนเขาสายตาเขาก็มองด้วยหางตาเราเองก็มองเขาด้วยความแปลกใจ พองานกีฬาสีจบเรากับเขาก็พบกันมากขึ้นไม่รู้อะไรจะบังเอินไปขนาดนั้นยิ่งตอนเลิกเรียนเขาก็มมาส้อมบาสเพราะเขาเป็นนักกีฬา(บาส)ของ ร.ร เดิมที่เราเองก็ชอบนักบาสและเล่นอยู่แล้วยิ่งเขาเล่นบาสไม่รู้อะไรทำให้เราอยากออกจากบ้านมาดูเล่นบาส(บ้านเราอยู่ใน ร.ร)
พอขึ้นม.3 เพื่อนเรากับเพื่อนเขาก็ยังไม่เลิกล่อเรื่องกับเขา พอวันหนึ่งเริ่มชิดกับการที่เพื่อนชอบจับคู่ให้เรากับเขา และเพื่อนผู้ชายในห้อง เราไม่ค่อยจะเขินเท่าไรแล้ว พอช่วงเวลาจะกลับบ้านเพื่อนของเขามาแซวเรากับเขาอีก เพื่อนเขาบอกว่า”เขาถึงคิดเรา”เราเลยประชดไปว่า”เราก็คิดถึงเขา” เพื่อนและรุ่นพี่ที่เดินไปกับเขาก็โห้กันใหญ่ แต่ไม่รู้ทำไมพอเราเห็นเขายิ้มเราก็รู้สึกว่าหัวเราเต้นแรง พอเขาเดินไปไกลแล้วเราค่อยมารู้ตัวที่หลังว่า เราพูดไปได้ไง ความรู้ตอนนั้นทั้งเขินทั้งอายเราชอบตอนที่เขาเล่นบาส ชอบเวลาเขายิ้ม แต่เรากคิดไปว่าเราไม่ได้ชอบเขา เราแค่รู้สึกไปเองหรือเพราะเราแค่บ้าผู้ชายเท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไมพอไม่เห็นเขาใจก็ไม่ค่อยอยู่กับตัว พอเห็นเขาเราก็หัวใจเริ่มเต้นแรง ไม่รู้ตั้งแต่เมือไรสายตาก็เราเริ่มไปมองที่เขาโดยไม่รู้ตัว แต่เรายังหลอกตัวเองว่าไม่ได้ชอบเขาทั้งๆที่ความรู้สึกนั้นมันออกมาชัดเจนมากขนาดนั้นแท้ๆ พาถึงกีฬาสีเรากับเขาก็อยู่คนละสีกันอีกแล้ววววว พอแข่งบาสเราก็ไปดูเขาแข่งกับสีตัวเองถึงปาจะเชี้ยงสีตัวเองแต่พอเห็นเขาเขาชูดบาสเขาห่วงเราก็เกือบกรี๊ดออกมา เพื่อนเราก็แซวว่ามันจะเล่นอะไรขนาดนั้น ชูดแต่ละที่จะเข้าเกินไปทำไม เอาจริงนะเราก็รู้สึกหมันไสเขามากเล่นเก่งกินไปไหม แต่ก็มีกลุ่มรุ่งพี่สีเดียวกันก็มาเชี้ยงเขา พอเพื่อนเราพูดขึ้นว่า บอกแฟนไม่ต้องเล่นขนาดนั้นก็ได้ดิ เราเลยตอบไปว่า เรากับเขาไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วเพื่อนพี่เขาก็บอกเขาแฟนเพื่อนพี่ เพื่อนเราหันไปมองเพื่อนพี่เขา แล้วหันมามองเราแล้วมอกว่า เขามีแฟนแล้วววว ไม่ต้องเสียใจ ต้องนั้นไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรเราโคตรหงุดหงิดเลยแล้วตอนนั้นเจ็บท้องด้วยเราเลยตอบไปเพื่อนเราไปว่า แล้วไงกูไม่ได้ชอบไม่ได้สนอยู่แล้ว พวกอย่าพึ่งมากวนกูได้ไม่กูเจ็บท้อง เราพูดด้วยน้ำเสียงที่โคตรเจ็บท้องแล้วยังหงุดหงิดอีก พอพักการแข่งขั้นช่วงแรกเราก็วิ่งกลับบ้านแล้วให้เพื่อนลาร.ร แล้วในวันนั้นเราพยามคิดว่ามันก็แค่เพื่อนพูดเล่นไปเราเองกไม่ได้คิดว่าเขามีแฟนจริงๆพูดง่ายๆคือของโลกสวยไว้ก่อน พองานกีฬาสีวันสุดท้ายเรากับเขาไม่ได้ค่อยเจอกันเท่าไรเพราะเราต้องไปถ่ายรูปกีฬาสี พอวันหยุดเราไปซื้อของข้างนอกเรานึกใจว่า ถ้าเราเจอกับเขามันคงเป็นเรื่องบังเอิญหรือผรมลลิขิต เราก็คิดเล่นไปแต่ใครจะไปเชื่อละ มันจะเจอกันจริง เราเจอเขาแล้วโคตรรู้สึกดีใจแล้วโคตรเขินแล้วความรู้ตอนนั้นทำให้เราลืมไปเลยเรื่องงานกีฬาสีมันเกิดอะไรขึ้น แล้วตอนนั้นเราก็พยามไม่มองเขา เขามองมาที่เรา พอกับมาจาการซื้อของเราก็คิดเหมือนเดิม เราก็เจอเขาจริงๆ เพราะว่าเขากำลังไปเล่นบาสตอนนั้นหัวใจเราเต้นเร็วมากเราพยายามเก็บความรู้สึกไว้พอพ้นเขาเราดกือบกริ้ดออกมาก แล้วก็กำลังเขาบ้านเห็นพ่อเอารูปเปตองขึ้นรถอีกคัน แล้วเรียนเราขึ้นรถไปกับน้องเพื่อไปยังสนามเป้ตองของ ร.รเรียน ตอนนั้นเราไม่อยากไป เราเองก็ไม่กล้าที่จะปฎิเสธพ่อว่าไม่อยากไปที่ไม่อยากไปเพราะว่าสนามบาสมันอยู่ใกล้กันมากกกก เห็นเขาเล่นบาสใหไม่มีสมาธิเล่นเป้ตองเลย
พอมาวันจันทร์ ร.ร เราได้จักงานกีฬาแข่งขันระหว่างร.ร อื่นๆ วันนั้นตอนไปกินข้าวเพื่อนเราบอกว่าจะไม่แซวเรากับเขาแล้วช่วงแรกก็ดีใจนะ พอเพื่อนบอกต่อว่า เขามีแฟนเป็นรุ่งพี่คนนั้น ตอนนั้นเราตอบไป ชิวๆว่า แล้วไงรู้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว ทั้งที่ปากพูดไปแบบนั้นแต่ในกลับโคตรเจ็บ เพื่อนเราก็ไม่อะไรมากับเรา พอเลิกเรียนเขาไปเล่นอยู่สนามาสแล้วเห็นเพื่อนของเขาเราเองก็พอสนิทบาง มันก็แซวเราเล่นว่า ไม่ไปดูแล้วเขาหรอเขาแขกหักใด ตอนแรกที่เห็นเขาแขกหันก็เห็นแค่ผ่านๆ พอเพื่อนเขาผู้ถึงรู้ว่ามันเรื่องจริง แต่เราก็ ตอนไปว่า เขาก็มีแฟนแล้วไง ให้แฟนเขาดูแลสิ เราตอบไปพร้อมยิ้มให้ มันตอบมาว่าก็เพื่อมันเลิกกับแฟนไง
พอเรากับบ้านมาแล้วขึ้นมาบกห้องเกือบจะร้องไห้ออกมา ความรู้เจ็บที่หัวแบบแปลก ไม่รู้ทำไม่อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นจริงเลย แต่ถ้าเขาเลือกพี่คนนั้นเราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะบางเราเองที่ผิด ผิดที่บอกเขาช้าไป ผิดที่ปล่อยไป แต่ยังไงเราเห็นเขามีความสุดก็เพียงพอแล้ว
พึ่งรู้ว่าชอบ แต่ทำอะไรไม่ได้
ตอน ม.2 มีเพื่อนคนหนึ่งที่แอบชอบเรา แต่เราก็ไม่ก็ไม่รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า เพราะเพื่อนของเขาและเราอยู่คนละห้องกับเรา เพื่อนเขามั้งบอกกับเราว่า เขาชอบเราเริ่มแรกเราก็ไม่ค่อยสนใจอะไรมากแต่หลังๆมาเพื่อนเราก็เริ่มแซวเขากับเรา
เราเองก็เริ่มอายขึ้นมาเราเองก็ไม่เชื้อหรอกนะว่าเขาชอบเรา แต่ไม่รู้ทำไมบางที่เรารู้สึกว่าเขามองเรา(หรือเราแค่รู้สึกไปเอง)พอเราหันไปมองเขาบางเขาก็มองเราสักพักแล้วค่อยหลบสายตาไปบางที่เขาก็มองเราด้วยหางตา เรื่องแบบนี้ก็ไม่ค่อยเขาใจอะไรมากแต่ไม่รู้ทำไม่พอเราเห็นเขาแล้วรู้สึกเขินอายบางที่อยู่สายตาเราก็ไปมองที่เขาพอเขาหันมาเราก็หลบตาเขา พอถึงงานกีฬาสีเรากับเขาก็อยู่คนละสีช่วงนั้นเราไปสนิทกับรุ่นน้องกลุ่มหนึ่ง มีหญิงและกระเทย เราก็สนิทกับน้องกระเทยคนนั้นมาก งานกีฬาสีแม่เราทำของมาขายรุ่งน้องกลุ่มนั้นก็สนิทกับมาเราก็ไปขายของช่วย พอของหมดแม่เราก็ให้เราไปซื้อของกับน้องกระเทยกับน้องผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เราให้น้องกระเทยขับรถพอเรากำลังขึ้นเขาและเพื่อนของเขาก็เดินมาพอดี เขามองน้องกระเทยคนนั้นด้วยสายตาน่ากลัวเราสังเกตเห็นกำมือแน่มากทั้งที่เดินไปกับเพื่อนเขาสายตาเขาก็มองด้วยหางตาเราเองก็มองเขาด้วยความแปลกใจ พองานกีฬาสีจบเรากับเขาก็พบกันมากขึ้นไม่รู้อะไรจะบังเอินไปขนาดนั้นยิ่งตอนเลิกเรียนเขาก็มมาส้อมบาสเพราะเขาเป็นนักกีฬา(บาส)ของ ร.ร เดิมที่เราเองก็ชอบนักบาสและเล่นอยู่แล้วยิ่งเขาเล่นบาสไม่รู้อะไรทำให้เราอยากออกจากบ้านมาดูเล่นบาส(บ้านเราอยู่ใน ร.ร)
พอขึ้นม.3 เพื่อนเรากับเพื่อนเขาก็ยังไม่เลิกล่อเรื่องกับเขา พอวันหนึ่งเริ่มชิดกับการที่เพื่อนชอบจับคู่ให้เรากับเขา และเพื่อนผู้ชายในห้อง เราไม่ค่อยจะเขินเท่าไรแล้ว พอช่วงเวลาจะกลับบ้านเพื่อนของเขามาแซวเรากับเขาอีก เพื่อนเขาบอกว่า”เขาถึงคิดเรา”เราเลยประชดไปว่า”เราก็คิดถึงเขา” เพื่อนและรุ่นพี่ที่เดินไปกับเขาก็โห้กันใหญ่ แต่ไม่รู้ทำไมพอเราเห็นเขายิ้มเราก็รู้สึกว่าหัวเราเต้นแรง พอเขาเดินไปไกลแล้วเราค่อยมารู้ตัวที่หลังว่า เราพูดไปได้ไง ความรู้ตอนนั้นทั้งเขินทั้งอายเราชอบตอนที่เขาเล่นบาส ชอบเวลาเขายิ้ม แต่เรากคิดไปว่าเราไม่ได้ชอบเขา เราแค่รู้สึกไปเองหรือเพราะเราแค่บ้าผู้ชายเท่านั้น แต่ไม่รู้ทำไมพอไม่เห็นเขาใจก็ไม่ค่อยอยู่กับตัว พอเห็นเขาเราก็หัวใจเริ่มเต้นแรง ไม่รู้ตั้งแต่เมือไรสายตาก็เราเริ่มไปมองที่เขาโดยไม่รู้ตัว แต่เรายังหลอกตัวเองว่าไม่ได้ชอบเขาทั้งๆที่ความรู้สึกนั้นมันออกมาชัดเจนมากขนาดนั้นแท้ๆ พาถึงกีฬาสีเรากับเขาก็อยู่คนละสีกันอีกแล้ววววว พอแข่งบาสเราก็ไปดูเขาแข่งกับสีตัวเองถึงปาจะเชี้ยงสีตัวเองแต่พอเห็นเขาเขาชูดบาสเขาห่วงเราก็เกือบกรี๊ดออกมา เพื่อนเราก็แซวว่ามันจะเล่นอะไรขนาดนั้น ชูดแต่ละที่จะเข้าเกินไปทำไม เอาจริงนะเราก็รู้สึกหมันไสเขามากเล่นเก่งกินไปไหม แต่ก็มีกลุ่มรุ่งพี่สีเดียวกันก็มาเชี้ยงเขา พอเพื่อนเราพูดขึ้นว่า บอกแฟนไม่ต้องเล่นขนาดนั้นก็ได้ดิ เราเลยตอบไปว่า เรากับเขาไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วเพื่อนพี่เขาก็บอกเขาแฟนเพื่อนพี่ เพื่อนเราหันไปมองเพื่อนพี่เขา แล้วหันมามองเราแล้วมอกว่า เขามีแฟนแล้วววว ไม่ต้องเสียใจ ต้องนั้นไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรเราโคตรหงุดหงิดเลยแล้วตอนนั้นเจ็บท้องด้วยเราเลยตอบไปเพื่อนเราไปว่า แล้วไงกูไม่ได้ชอบไม่ได้สนอยู่แล้ว พวกอย่าพึ่งมากวนกูได้ไม่กูเจ็บท้อง เราพูดด้วยน้ำเสียงที่โคตรเจ็บท้องแล้วยังหงุดหงิดอีก พอพักการแข่งขั้นช่วงแรกเราก็วิ่งกลับบ้านแล้วให้เพื่อนลาร.ร แล้วในวันนั้นเราพยามคิดว่ามันก็แค่เพื่อนพูดเล่นไปเราเองกไม่ได้คิดว่าเขามีแฟนจริงๆพูดง่ายๆคือของโลกสวยไว้ก่อน พองานกีฬาสีวันสุดท้ายเรากับเขาไม่ได้ค่อยเจอกันเท่าไรเพราะเราต้องไปถ่ายรูปกีฬาสี พอวันหยุดเราไปซื้อของข้างนอกเรานึกใจว่า ถ้าเราเจอกับเขามันคงเป็นเรื่องบังเอิญหรือผรมลลิขิต เราก็คิดเล่นไปแต่ใครจะไปเชื่อละ มันจะเจอกันจริง เราเจอเขาแล้วโคตรรู้สึกดีใจแล้วโคตรเขินแล้วความรู้ตอนนั้นทำให้เราลืมไปเลยเรื่องงานกีฬาสีมันเกิดอะไรขึ้น แล้วตอนนั้นเราก็พยามไม่มองเขา เขามองมาที่เรา พอกับมาจาการซื้อของเราก็คิดเหมือนเดิม เราก็เจอเขาจริงๆ เพราะว่าเขากำลังไปเล่นบาสตอนนั้นหัวใจเราเต้นเร็วมากเราพยายามเก็บความรู้สึกไว้พอพ้นเขาเราดกือบกริ้ดออกมาก แล้วก็กำลังเขาบ้านเห็นพ่อเอารูปเปตองขึ้นรถอีกคัน แล้วเรียนเราขึ้นรถไปกับน้องเพื่อไปยังสนามเป้ตองของ ร.รเรียน ตอนนั้นเราไม่อยากไป เราเองก็ไม่กล้าที่จะปฎิเสธพ่อว่าไม่อยากไปที่ไม่อยากไปเพราะว่าสนามบาสมันอยู่ใกล้กันมากกกก เห็นเขาเล่นบาสใหไม่มีสมาธิเล่นเป้ตองเลย
พอมาวันจันทร์ ร.ร เราได้จักงานกีฬาแข่งขันระหว่างร.ร อื่นๆ วันนั้นตอนไปกินข้าวเพื่อนเราบอกว่าจะไม่แซวเรากับเขาแล้วช่วงแรกก็ดีใจนะ พอเพื่อนบอกต่อว่า เขามีแฟนเป็นรุ่งพี่คนนั้น ตอนนั้นเราตอบไป ชิวๆว่า แล้วไงรู้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว ทั้งที่ปากพูดไปแบบนั้นแต่ในกลับโคตรเจ็บ เพื่อนเราก็ไม่อะไรมากับเรา พอเลิกเรียนเขาไปเล่นอยู่สนามาสแล้วเห็นเพื่อนของเขาเราเองก็พอสนิทบาง มันก็แซวเราเล่นว่า ไม่ไปดูแล้วเขาหรอเขาแขกหักใด ตอนแรกที่เห็นเขาแขกหันก็เห็นแค่ผ่านๆ พอเพื่อนเขาผู้ถึงรู้ว่ามันเรื่องจริง แต่เราก็ ตอนไปว่า เขาก็มีแฟนแล้วไง ให้แฟนเขาดูแลสิ เราตอบไปพร้อมยิ้มให้ มันตอบมาว่าก็เพื่อมันเลิกกับแฟนไง
พอเรากับบ้านมาแล้วขึ้นมาบกห้องเกือบจะร้องไห้ออกมา ความรู้เจ็บที่หัวแบบแปลก ไม่รู้ทำไม่อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นจริงเลย แต่ถ้าเขาเลือกพี่คนนั้นเราก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะบางเราเองที่ผิด ผิดที่บอกเขาช้าไป ผิดที่ปล่อยไป แต่ยังไงเราเห็นเขามีความสุดก็เพียงพอแล้ว