ผมชื่อมอส  เป็นเด็กเเอด59 ปีนั้นรับตรงติดคณะวิทย์ สาขา วิทยาการคอม
ที่มีชื่อเสียงเเห่งหนึ่งในศรีราชา ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร คิดเเค่กูมีที่เรียนก่อนเพื่อน  พอเปิดเทอมไปเรียนจริงไม่มีความสุข ไม่ชอบ เรียนไม่รู้เรื่อง ร้องไห้ ทุกวัน โทรกลับไปหาที่บ้านบอกที่บ้านทุกวันว่าเรียนไม่ได้  สุดท้ายเรียนไม่ครบเทอม ออก ที่บ้านก็ให้ออก ตอนนั้นก็กลายเป็นเด็กซิ่ว รอเข้ามหาวิทยาลัยกับเด็กแอดรุ่น60 ตอนเป้นเด็กซิ่วก็โดนย่นสาพัดอย่าง เป็นสายเลือดจีนก็ต้องไป งานรวมญาติต่าง พวกญาติก็มาถามจะเอาไง จะไปเรียนใหน จะเข้าที่ใหน เสียเงินไปตั้งเยอะ ทำไมเรียนไม่รอด ต่างๆนาๆ ต่อนั้นก็รุ้สึกผิด แต่ก็ยังไม่รุ้ว่าจะเข้าอะไร
จนมาถึงรอบเเอดของเด็ก60เราก็ลงไป ตอนนั้นคิดว่าหาที่เรียนไปก่อนดีกว่า เราไปลงเรียนคณะหนึ่งในเครือพี่จอม หลักสุตร2ภาษา ค่าเทอม4หมื่นกว่าบาท
ต่อนั้นคิดว่า ลง2ภาาาได้เปรียบ จบมาต้องดีเเน่ๆ เเละเป็นสาขาที่เขาฮิตๆกันด้วย เงินต้องดีเเน่ๆ
พอเรียนไปเจอสังคมที่ไม่ค่อยโอเค เเละ เรียนก็เหมือนเราจะอ่อนสุดๆ ทุกๆด้านอันนี้หนักกว่าอันเเรก เราออกก่อนจบเทอม1 ออกมาไม่ได้บอกที่บ้าน
เพราะที่บ้างคาดหวังกับเราไว้  กลับบ้านที่ไร จะร้องไห้ทุกที่อยากบอกความจริงกับเขาแล้ว แต่เราไม่กล้า เพราะ เขาบอกว่า ถ้าครั้งนี้ออกอีกไม่มีใครเชื่อเราแล้ว ไม่มีใครให้เรียนแล้ว   เลยคิดว่าเทอม2เราจะไปสมัครราม คณะนิติ เรามาคิดๆเเล้ว เราชอบเรียนคณะนิต บัญชี มากกกว่าไม่ชอบอะไรที่เกี่ยวกับฟิสิกส์ เคมี เเลปก็ไม่ชอบ ถามหน่อย ตอนนี้เราต้องทำเป็นมาเรียนตลอดทุกอาทิตย์ รุมเมทก็ยังไม่รู้เลย เราเครียดมากกก เราควรทำไงดี  ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราอยากเรียนสายบริหารเราคงต้องเเอดอีกครั้ง มันจะน่าอายมั้ย เราว่าเราชอบแนวบริหารมากกว่า เพราะเคยบอกที่บ้านแล้วที่บ้านไม่อยากให้เรื่องสายบริหาร เขาให้เรียนสายวิทย์ เราจะบอกเขา หรือติดก่อนค่อยบอกดี  เราจะเรียนรามคณะนิติไปก่อนไม่ให้เวลาเสียไปมากกว่านี้ ช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันตั้ง1ปีครึ่งแล้ว ถ้าเราไปเรียนพร้อมรุ่นน้องเราก็20ปีแล้วเเก่ไปมั้ย เเต่เราคิดว่าเราชอบสายบริหารจริงๆคิดว่าครั้งนี้สุดท้ายแล้ว เราจะไม่เสียใจแล้ว#ใครจะด่า #ใครจะปลอดได้เลย  เรารุ้ตัวว่าเราผิดเอง