เรื่องที่จะเล่านี้อาจจะดูบาปบ้าง แต่ไม่ได้ล่วงเกินกันน่ะครับ
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสลาบวชแทนพระคุณพ่อแม่ ซึ่งก่อนที่จะบวชจริงนั้นต้องมาค้างนอนที่วัดเป็นอาทิตย์ๆเลย
แล้วก็รุ่นพี่คนนึง ที่มาบวชปีนี้ เพราะเมื่อปีก่อนเข้าติดงานเลยไม่ทันมาบวช เลยได้มาเจอกับผมที่กุฎิวัด ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร
เพราะพี่เค้าบุคคลิกไม่ออกสาวเลย แต่มารู้ทีหลังว่าเป็นเหมือนกัน เรื่องมันเริ่มสะกิดใจที่ว่า.. เรานอนข้างกันวันแรกไม่เท่าไหร่
วันต่อมากลับรู้สึกแปลกๆว่า ทำไมรู้สึกเหมือนใจสั่นๆเวลายุ่ใกล้พี่เขา แต่ก็ไม่ได้อะไรต่อจากนั้น แต่เรากับรุ่นพี่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย
จนแม่บอกว่า เดินตามก้นกันเหมือนไก้แจ้เลยน่ะ 5555
....
พอมาถึงวันบวชจริง ต้องย้ายของไปไว้ที่โบสเพื่อทำพิธี ซึ่งผมไปคนแรกเลยเลือกนอนในสุด แล้วก็กลับบ้านทำพิธีต่อ
พอมาอีกวันต้องเอาของมาไว้อีกไม่กี่อย่าง ก็มาตกใจและดีใจด้วยที่เห็นป้ายชื่อรุ่นพี่เขา นอนติดกับเรา ก็ไม่ได้เอะใจอะไร
พอวันพิธีจริงเสร็จก็ต้องนอนที่โบส ก็ทำธรรมพิธีอะไรตามเจ้าอาวาทกล่าวทุกอย่างเรื่อยๆ และก็เหมือนเดิมคือ เราก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน
ทุกที่ ทุกเวลา จนมีวันหนึ่ง ที่นอนผมมีปัญหากับแมล็งสาบนักร้อยรอบที่นอนผม มีหลุดเข้าในที่นอนผมทุกคืน จนทนไม่ไหวจริงๆ
เลยต้องย้ายของไปไว้อีกฝ่ากหนึ่ง โดยที่ผมก็ต้องนอนชิดเสื่อเดียวกับรุ่นพี่เขาเลย
....คืนหนึ่งเราเดินจงกลมกัน แล้วระบายความทุกข์ให้กันและกันฟัง จนได้รู้ว่า ชีวิตคู่ของพี่เขามีปัญหาที่แก้ไม่ขาด แต่เราก็ได้แค่
ให้คำแนะนำไป เพื่อให้พี่เขาสบายใจ เพื่อให้เป็นการบวชที่สบายใจและปลงจริงๆ ส่วนผมก็ไม่ได้มีแฟนหรอกครับ แต่...
ผมยังคุยกับแฟนเก่าอยู่ ซึ่งมีแพรนที่จะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ กทม. แต่แฟนเก่าเขายังคบกับคนใหม่ของเขาอยู่ เราก็เลยต้องรอ
ให้เขาเครียกันเสร็จก่อน .............พอเดินจงกลมอะไรเสร็จก็พากันจำวัด (นอน) ตกค่ำ..ผมนอนไม่หลับ นึกคิดถึงเรื่องที่ไม่มีวี่แวน
ว่าจะแก้ได้เลย และผมก็อาบัติที่ยืนมือเข้าไปในมุ้งของรุ่นพี่ แล้วจับมือรุ่นพี่เขา ซึ่งรู้มาก่อนหน้าแล้วว่า เขาก็รู้สึกดีกับเราเหมือนกัน
พอจับมือแล้วผมถามไปว่าพี่หลับยัง พี่เขาบอกยัง ผมว่าอึดอัดอ่ะทำไงดี ผมจำถือวิสาสะมุดเข้าไปในมุ้ง ผมทนไม่ไหวจึงร้องไห้ออกมา
เพราะเรื่องที่คิดต่างๆนานาในสมองมันบังคับความร็สึกได้แล้ว พี่เขาก็ทำได้แค่กอดแล้วบอกว่าไม่เป็นไรน่ะ แล้วผมก็กลับไปนอนที่เดิมของผม
..........เราได้รู้จักกัน ดูแลกัน เทคแคร์กัน ช่วยเหลือกันทุกๆเรื่อง ให้คำปรึกษาซึ่งกันและกันตลอด 1 เดือน จนมาถึงวันลาสิกขา....
...............................................................
..หลังจากลาสิกขาเสร็จเราก็ได้มีโอกาสได้ไปเที่ยวจิบกาแฟกัน ทานอาหารกัน ทำสปากัน บลาๆ จนเรารู้สึกดีต่อกันมาก
มากจนครั้งนึกพี่เขานึกที่จะเลิกกับแฟนพี่เขา แต่เราก็นึกถึงเราน่ะว่า...ชีวิตเรายังไม่มั่นคงเลยจะดูแลเขาได้หรอ... แต่เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ
จนมาถึงวันที่พี่เขาต้องกลับไปทำงานที่ กทม.แล้ว ซึ่งแฟนพี่เขาจะมารับ เราก็ต้องทำใจ เพราะตอนแรกเรากะจะไปกทม.พร้อมพี่เขาเลย
แต่ก็เหอะ..... เวลาผ่านไปเราคุยกันทุกวัน จนมาถึงวันที่ผมก็ต้องย้ายไปทำงานที่ กทม.แล้วเหมือนกัน เราก็ได้มีโอกาสเจอกันไม่กี่ครั้ง
แต่ครั้งสุดท้าย...เราเจอกันที่คอนโดพี่เขา แต่แฟนพี่เขาไม่อยู่ ก็หาอะไรทำกินกัน หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก แต่ก็คุยกันตลอดน่ะ
จนวันนึงผมได้เครียเรื่องแฟนเก่าที่คบกับ 2 ปีกว่าๆ แต่เลิกกันไป แต่ยังคุยยังติดต่อกันมาตลอด 7 ปี ก็มาถึงวันที่แฟนเก่าและเราต้องตัดสินใจ
และสรุปได้ว่า เขาเลือกแฟนคนปัจจุบัน ก็เคารพการตัดสินใจเขาน่ะ เพราะเรายังไม่มีอนาคตด้วยแหละ
...ความอึดอัดที่เกิดขึ้นได้จบลง ทันไดนั้นน้ำตาผมก็แตกกลางสะพานลอยห้าแยกลาดพร้าวทางเชื่อมเซนลาดกับยูเนี่ยน คนแรกที่ผมคิดถึงคือ
รุ่นพี่! เลยโทรไปพูดคุยด้วย พูดทั้งร้องไห้สะอื้นเลยแหละ ใจนึงเราก็กลัวเขาจะเสียความรู้สึกที่เราไประบายให้เขาฟัง แต่มันจบลงแล้ว
.........
เราคุยกันมาแทบทุกวัน คิดถึงพี่เขาทุกวัน บางครั้งพี่เขาก็ส่งเพลงมาให้ฟัง (จังหวะจะรัก ชั้นดีใจทุกครั้งที่เจอเทอน่ะ)
จนวันนึงรุ้สึกว่า ชีวิตคู่ของพี่เขากำลังดีขึ้น เราก็ยินดีด้วย ส่วนเราก็ต้องยุ่ในจุดยืนของตัวเอง แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีใครก็ตาม
ด้วยความที่ยังไม่อยากมีใครด้วย ด้วยความที่ยังรู้สึกดีกับพี่เขาด้วย ยังอยากมีพี่เขาคุยด้วยทุกวัน แต่วันนี้ไม่ได้คุยกันอาทิตย์กว่าแล้ว
ก็ต้องเข้าใจแหละ แต่จะทำยังไงก็ความรู้นี้ดี ความรู้สึกที่ยังคิดถึงรอยยิ้ม (พี่เขายิ้มสวยมาก ปากก็นุ่มด้วย ^^)
เราไม่มีหวังหรอกเนาะ แต่จะทำยังไงก็ความรู้สึกที่ยังรักยังชอบอยู่ ทำไงดีครับ U_U
ต่างคนต่างชอบกัน แต่เขามีแฟนแล้ว มีความรู้สึกดีต่อกันมาตลอดแต่เรารักกันไม่ได้ จะเครียกับความรู้สึกนี้ยังไงดีครับ
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสลาบวชแทนพระคุณพ่อแม่ ซึ่งก่อนที่จะบวชจริงนั้นต้องมาค้างนอนที่วัดเป็นอาทิตย์ๆเลย
แล้วก็รุ่นพี่คนนึง ที่มาบวชปีนี้ เพราะเมื่อปีก่อนเข้าติดงานเลยไม่ทันมาบวช เลยได้มาเจอกับผมที่กุฎิวัด ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร
เพราะพี่เค้าบุคคลิกไม่ออกสาวเลย แต่มารู้ทีหลังว่าเป็นเหมือนกัน เรื่องมันเริ่มสะกิดใจที่ว่า.. เรานอนข้างกันวันแรกไม่เท่าไหร่
วันต่อมากลับรู้สึกแปลกๆว่า ทำไมรู้สึกเหมือนใจสั่นๆเวลายุ่ใกล้พี่เขา แต่ก็ไม่ได้อะไรต่อจากนั้น แต่เรากับรุ่นพี่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย
จนแม่บอกว่า เดินตามก้นกันเหมือนไก้แจ้เลยน่ะ 5555
....
พอมาถึงวันบวชจริง ต้องย้ายของไปไว้ที่โบสเพื่อทำพิธี ซึ่งผมไปคนแรกเลยเลือกนอนในสุด แล้วก็กลับบ้านทำพิธีต่อ
พอมาอีกวันต้องเอาของมาไว้อีกไม่กี่อย่าง ก็มาตกใจและดีใจด้วยที่เห็นป้ายชื่อรุ่นพี่เขา นอนติดกับเรา ก็ไม่ได้เอะใจอะไร
พอวันพิธีจริงเสร็จก็ต้องนอนที่โบส ก็ทำธรรมพิธีอะไรตามเจ้าอาวาทกล่าวทุกอย่างเรื่อยๆ และก็เหมือนเดิมคือ เราก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน
ทุกที่ ทุกเวลา จนมีวันหนึ่ง ที่นอนผมมีปัญหากับแมล็งสาบนักร้อยรอบที่นอนผม มีหลุดเข้าในที่นอนผมทุกคืน จนทนไม่ไหวจริงๆ
เลยต้องย้ายของไปไว้อีกฝ่ากหนึ่ง โดยที่ผมก็ต้องนอนชิดเสื่อเดียวกับรุ่นพี่เขาเลย
....คืนหนึ่งเราเดินจงกลมกัน แล้วระบายความทุกข์ให้กันและกันฟัง จนได้รู้ว่า ชีวิตคู่ของพี่เขามีปัญหาที่แก้ไม่ขาด แต่เราก็ได้แค่
ให้คำแนะนำไป เพื่อให้พี่เขาสบายใจ เพื่อให้เป็นการบวชที่สบายใจและปลงจริงๆ ส่วนผมก็ไม่ได้มีแฟนหรอกครับ แต่...
ผมยังคุยกับแฟนเก่าอยู่ ซึ่งมีแพรนที่จะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ กทม. แต่แฟนเก่าเขายังคบกับคนใหม่ของเขาอยู่ เราก็เลยต้องรอ
ให้เขาเครียกันเสร็จก่อน .............พอเดินจงกลมอะไรเสร็จก็พากันจำวัด (นอน) ตกค่ำ..ผมนอนไม่หลับ นึกคิดถึงเรื่องที่ไม่มีวี่แวน
ว่าจะแก้ได้เลย และผมก็อาบัติที่ยืนมือเข้าไปในมุ้งของรุ่นพี่ แล้วจับมือรุ่นพี่เขา ซึ่งรู้มาก่อนหน้าแล้วว่า เขาก็รู้สึกดีกับเราเหมือนกัน
พอจับมือแล้วผมถามไปว่าพี่หลับยัง พี่เขาบอกยัง ผมว่าอึดอัดอ่ะทำไงดี ผมจำถือวิสาสะมุดเข้าไปในมุ้ง ผมทนไม่ไหวจึงร้องไห้ออกมา
เพราะเรื่องที่คิดต่างๆนานาในสมองมันบังคับความร็สึกได้แล้ว พี่เขาก็ทำได้แค่กอดแล้วบอกว่าไม่เป็นไรน่ะ แล้วผมก็กลับไปนอนที่เดิมของผม
..........เราได้รู้จักกัน ดูแลกัน เทคแคร์กัน ช่วยเหลือกันทุกๆเรื่อง ให้คำปรึกษาซึ่งกันและกันตลอด 1 เดือน จนมาถึงวันลาสิกขา....
...............................................................
..หลังจากลาสิกขาเสร็จเราก็ได้มีโอกาสได้ไปเที่ยวจิบกาแฟกัน ทานอาหารกัน ทำสปากัน บลาๆ จนเรารู้สึกดีต่อกันมาก
มากจนครั้งนึกพี่เขานึกที่จะเลิกกับแฟนพี่เขา แต่เราก็นึกถึงเราน่ะว่า...ชีวิตเรายังไม่มั่นคงเลยจะดูแลเขาได้หรอ... แต่เราก็คุยกันมาเรื่อยๆ
จนมาถึงวันที่พี่เขาต้องกลับไปทำงานที่ กทม.แล้ว ซึ่งแฟนพี่เขาจะมารับ เราก็ต้องทำใจ เพราะตอนแรกเรากะจะไปกทม.พร้อมพี่เขาเลย
แต่ก็เหอะ..... เวลาผ่านไปเราคุยกันทุกวัน จนมาถึงวันที่ผมก็ต้องย้ายไปทำงานที่ กทม.แล้วเหมือนกัน เราก็ได้มีโอกาสเจอกันไม่กี่ครั้ง
แต่ครั้งสุดท้าย...เราเจอกันที่คอนโดพี่เขา แต่แฟนพี่เขาไม่อยู่ ก็หาอะไรทำกินกัน หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก แต่ก็คุยกันตลอดน่ะ
จนวันนึงผมได้เครียเรื่องแฟนเก่าที่คบกับ 2 ปีกว่าๆ แต่เลิกกันไป แต่ยังคุยยังติดต่อกันมาตลอด 7 ปี ก็มาถึงวันที่แฟนเก่าและเราต้องตัดสินใจ
และสรุปได้ว่า เขาเลือกแฟนคนปัจจุบัน ก็เคารพการตัดสินใจเขาน่ะ เพราะเรายังไม่มีอนาคตด้วยแหละ
...ความอึดอัดที่เกิดขึ้นได้จบลง ทันไดนั้นน้ำตาผมก็แตกกลางสะพานลอยห้าแยกลาดพร้าวทางเชื่อมเซนลาดกับยูเนี่ยน คนแรกที่ผมคิดถึงคือ
รุ่นพี่! เลยโทรไปพูดคุยด้วย พูดทั้งร้องไห้สะอื้นเลยแหละ ใจนึงเราก็กลัวเขาจะเสียความรู้สึกที่เราไประบายให้เขาฟัง แต่มันจบลงแล้ว
.........
เราคุยกันมาแทบทุกวัน คิดถึงพี่เขาทุกวัน บางครั้งพี่เขาก็ส่งเพลงมาให้ฟัง (จังหวะจะรัก ชั้นดีใจทุกครั้งที่เจอเทอน่ะ)
จนวันนึงรุ้สึกว่า ชีวิตคู่ของพี่เขากำลังดีขึ้น เราก็ยินดีด้วย ส่วนเราก็ต้องยุ่ในจุดยืนของตัวเอง แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีใครก็ตาม
ด้วยความที่ยังไม่อยากมีใครด้วย ด้วยความที่ยังรู้สึกดีกับพี่เขาด้วย ยังอยากมีพี่เขาคุยด้วยทุกวัน แต่วันนี้ไม่ได้คุยกันอาทิตย์กว่าแล้ว
ก็ต้องเข้าใจแหละ แต่จะทำยังไงก็ความรู้นี้ดี ความรู้สึกที่ยังคิดถึงรอยยิ้ม (พี่เขายิ้มสวยมาก ปากก็นุ่มด้วย ^^)
เราไม่มีหวังหรอกเนาะ แต่จะทำยังไงก็ความรู้สึกที่ยังรักยังชอบอยู่ ทำไงดีครับ U_U