สวัสดีครับเพื่อนๆ พี่ๆ

ก่อนอื่นเลย ที่ตั้งชื่อกระทู้ "เป็นผู้ชายเกาะเมียกิน?" เป็นความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นกับผมมาสักระยะนึงแล้วครับ ได้แต่คิดอยู่คนเดียว มันฟุ้งซ่าน มันสับสน เลยตัดสินใจมาระบาย/ฟังความเห็น/ฟังคำแนะนำ จากพี่ๆ หรือคนที่มีประสบการณ์เดียวกันครับ

เริ่มเลยแล้วกันนะครับ ปัจจุบัน ผมอายุ 30 ปี มีภรรยา อายุมากกว่าผม 4 ปี ตอนนี้เรามีลูกกำลังน่ารัก วัย 1 ขวบครึ่งด้วยกัน เราแต่งงานกันมา 4 ปีแล้วครับ(เพิ่งจะมีลูกด้วยกัน)

เมื่อแต่งงานแล้ว ก่อนมีลูก เราก็ต่างคนต่างทำงานกัน เงินเดือนเท่ากัน แต่สวัสดิการบริษัทภรรยาผมนั้น จะดีกว่า จนวันนึงภรรยาผมตั้งครรภ์

ในระหว่างนี้ เราก็ดูแลกันและกันปกติ จนเจ้าตัวน้อยของผมค่อยๆ โตขึ้นๆ ในท้องของแม่เขา จนอายุครรภ์ 6-7 เดือน เราก็มาคุยกันว่า "เราจะเลี้ยงลูกกันยังไง ใครเลี้ยง เลี้ยงแบบไหน" และมีอีกหลากหลายคำถามที่เราคุยกัน ซึ่งจริงๆ เราคุยกันก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนี้เริ่มที่จะจริงจังขึ้น เพราะเวลาเหลืออีกไม่มาก เจ้าตัวน้อยของเราก็จะออกมาดูโลกแล้ว

เราก็ได้คำตอบมาตรงกัน คือ เราจะเลี้ยงลูกของเราเอง และคำถามต่อมาของเราคือ แล้วใครจะเลี้ยง? ซึ่งหมายความว่า คนใดคนนึง ระหว่างผมกับภรรยา จะต้องลาออกจากงาน มาเลี้ยงดูลูก ก็คุยกันเรื่อยมา(ว่าจะเอายังไงดี) จนภรรยาผมใกล้คลอด เราก็ได้คำตอบกัน สรุปคือ ผมจะเป็นคนเลี้ยงลูก ด้วยเหตุผลที่คุยกันตอนนั้นคือ ภรรยาผมสวัสดิการต่างๆ ที่ได้รับดีกว่าผม งานมั่นคงกว่าผม และทำงานเป็นเวลามากกว่าผม(ผมทำงานช่วงบ่าย ถึงดึก เสาร์-อาทิตย์ ไม่ได้หยุด หยุดกลางสัปดาห์แค่วันเดียว)

ผมก็ยอมรับตรงนั้น กลับมาคิด ก็โอเค ไปลาออก ผมลาออกตอนภรรยาตั้งครรภ์เดือนที่ 8 หนึ่งเดือนก่อนที่จะคลอดลูก

ถึงวันกำหนดคลอด ก็ดำเนินมาปกติทั่วไป จะขอข้ามช่วงลาคลอดของภรรยาผมไปเลยนะครับ 3 เดือน( 3 เดือนนี้ ก็ช่วยกันครับ สองคน เลี้ยงลูกไปแบบทุลักทุเล แต่ก็มีความสุขดีครับ)

วันแรกที่ภรรยาไปทำงาน กลัวมากเลยครับ อยู่กับลูกคนแรก อายุ 3 เดือน ก็ดูแลกันมาครับ อ้ออ!! ผมกับลูก จะไปส่งภรรยาของผมทุกเช้า(เจ้าตัวเล็กนั่งคาร์ซีท) เย็นก็จะไปรับ เป็นแบบนี้ทุกวันครับ จันทร์-ศุกร์

จนตอนนี้ลูกของเราอายุ 1 ขวบครึ่งแล้ว กิจวัตรต่างๆ ก็เป็นเหมือนเดิมมาตลอด

แต่สิ่งที่ทำให้ผมคิด ที่จะมาตั้งกระทู้นี้ คือระยะเวลา 1 ปีกว่าๆ ที่ภรรยาผมกลับไปทำงาน แล้วผมอยู่บ้านเลี้ยงลูกครับ แรกๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จนอยู่ไปเรื่อยๆ กินอะไรภรรยาผมก็เป็นคนจ่าย ซื้ออะไรภรรยาผมก็ต้องเป็นคนจ่าย จะไปไหน ทำอะไร ผมมีหน้าที่อย่างเดียว คือ ดูภรรยาผมควักเงินจ่ายครับ บางที(บ่อยเลยแหละครับ) เธอก็แอบเอาเงินใส่กระเป๋าผม ให้ผมได้ซื้ออะไร เผื่อผมเบื่อ อยากซื้ออะไร อยากกินอะไร

ผมก็กลับมาคิดครับ แล้วผมก็เคยคุยกับเธอนะ(ประมาณๆ เอานะครับ)

ผม : เค้านี่แย่เน๊อะ ไปไหน ทำอะไร ก็ให้เตงจ่ายอยู่คนเดียว ทำงานเหนื่อยอยู่คนเดียว
ภรรยา : ก็ต้องอย่างนี้แหละ ไม่ต้องคิดมาก
ผม : แล้วที่บ้านเตง เค้าไม่ว่าอะไรเหรอ ที่เค้าอยู่บ้านเลี้ยงลูก เตงทำงาน
ภรรยา : ก็ไม่หนิ

ประมาณนี้นะครับ ที่เราเคยคุยกัน ผมก็คิดในใจนะครับ ทำไมเธอดีกับเราแบบนี้ คอยให้กำลังใจ คอยบอกว่าไม่ต้องคิดมาก(แต่จะห้ามไม่ให้คิดได้ไง เราเป็นผู้ชายนะ ทำไมต้องให้ผู้หญิงทำงานหาเงินเหนื่อย)

จนผมมีความคิดหลายครั้ง ที่จะให้เธอลาออก แล้วผมไปทำงานเอง จนเกือบทะเลาะกันหลายๆ ครั้ง สุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเหมือนเดิม คือเธอต้องเหนื่อยทำงานต่อไป ผมก็กลับมาคิด จะช่วยแบ่งเบารายจ่าย อันดับแรก ตัดรายจ่ายของผมเอง คือ แพคเกจมือถือ ตัดเหลือเดือนละ 99 บาท ไม่มีเน็ต, งดใช้เครื่องสำอางทุกชนิด(ครีมทาหน้า โฟมล้างหน้า), ไม่ซื้อเสื้อผ้า
ฯลฯ ก็ลดรายจ่ายลงได้พอสมควร แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมเลิกคิดได้เลย

ทุกวันนี้ผมก็ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ มาตลอดปีกว่าๆ กิจวัตรประจำวัน คือ ตื่นเช้ามา ทำกับข้าว(ทำกินเองผมกับลูก และจัดให้ภรรยาไปกินที่ทำงาน 2 มื้อ เช้า/เที่ยง), กวาดบ้าน จัดบ้าน, ลูกตื่นพาลูกเดินเล่น, ไปส่งภรรยาที่ทำงาน, กลับมาป้อนข้าวลูก และก็ดูลูกตลอดวัน จนเย็นไปรับภรรยากลับมาที่บ้าน หลังจากที่ลูกเข้านอน ก็เป็นหน้าที่ผมต่อไปยาวๆ ล้างจานที่กองไว้ตั้งแต่เช้า, ล้างอุปกรณ์ขวดนมที่ภรรยาผมเอาไปปั๊มที่ทำงาน, ซักผ้า(เครื่อง) ตากผ้า, เก็บบ้านเล็กๆ น้อยๆ(ที่ไม่เสียงดังรบกวนลูกและภรรยา) เสร็จแล้วก็เตรียมวัตถุดิบ สำหรับวันพรุ่งนี้ต่อไป ** บางวันไม่ได้เตรียมอาหาร ก็หัดทำขนมครับ(เพิ่งจะหัดทำขนม เผื่อไว้ขาย จะได้มีรายได้ แบ่งเบาภาระกันครับ) แล้วก็จะได้เข้านอน เที่ยงคืน ตีหนึ่งบ้าง ตีสองบ้าง แล้วแต่วัน และงานที่ทำ เป็นแบบนี้วนกันไปครับ

* กับข้าวไม่ได้ทำทุกวันครับ อาทิตย์นึงประมาณสี่วัน(ประมาณนะครับ แล้วแต่อาทิตย์ไหนมากบ้าง น้อยบ้าง แล้วแต่กำลัง วันไหนไม่ทำก็หุงข้าวเอง แล้วซื้อกับข้าวเอาครับ
* ภรรยาผม วันธรรมดาเธอก็ช่วยเก็บกวาดบ้าน เล็กๆ น้อยๆ ก่อนอาบน้ำไปทำงาน
* เสาร์-อาทิตย์ ผมก็จะสบายหน่อย ได้ทำงานอะไรๆ ในบ้านเต็มที่ เพราะลูกเค้าติดแม่ครับ
* ผมนอนนึก ตื่นเช้าได้ เพราะกลางวัน ผมนอนกับลูกด้วยครับ
* ชีวิตตอนนี้ก็มีความสุขดีครับ(แต่ผมก็มีความคิดนี้มารบกวนอยู่ตลอดเวลา แบบนี้เรียกว่าสุขหรือเปล่าก็ไม่รู้ 555)
* ภรรยาผม เธอคอยช่วยทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอพอจะทำได้ตลอด(ถ้าผมเห็น ผมก็จะบอกไม่ให้เธอทำ เดี๋ยวผมทำเอง จนบางครั้ง ผมเดี๋ยวจนยังไม่ได้ทำสักที เธอก็ต้องทำเอง  ผมก็ได้แต่คิดมากหนักเข้าไปอีก)


ชีวิตแต่ละวันของผม คร่าวๆ ก็ประมาณนี้นะครับ อาจจะตกหล่นบ้าง ไม่ได้พูดถึงบ้าง

ซึ่งการที่ผมมีความคิดว่า "เป็นผู้ชายเกาะเมียกิน?" นั้นมันผิดหรือถูก? หรืออาจจะไม่มีคำตอบ! และการที่ผมมีความคิด อยากจะสลับหน้าที่กันนั้น มันผิดหรือถูก?(เพราะผมไม่แน่ใจว่า การทำงานบ้าน/เลี้ยงลูก ฯลฯ กับการทำงานออฟฟิศเพื่อหารายได้ อย่างไหนจะเหนื่อยกว่ากัน!)

อาจจะยาวหน่อยนะครับ แต่มาถึงตรงนี้แล้ว พี่ๆ หรือใครที่ได้อ่านมา มีความเห็นอย่างไร, ตำหนิ แนะนำหรือด่าได้เลยนะครับ(ผมจะเอาไปคิดในการใช้ชีวิตต่อไป)

สุดท้ายนี้ ผมก็ขอบคุณทุกท่านนะครับ ที่(จะ) กรุณาแสดงความเห็นต่างๆ จากหลากหลายมุมมอง หลากหลายอาชีพ
ผมยินดีมาก ถ้าจะได้รับฟังทุกๆ ความคิดเห็น(เผื่อทำให้ผมเห็นอะไรบ้าง คิดอะไรได้บ้าง ไม่ทำให้คิดมาก) ขอบคุณครับ