เรารู้สึกว่ามีความสุขปลอมกับสิ่งปลอม เราต้องทนยิ้มปลอมเเกล้งบอกคนอื่นว่าโอเคตลอด เเต่ข้างในของเราไม่มีความสุขเเม้เเต่นิดเดียว เวลาเพื่อนเขาอยู่กันกลุ่มใหญ่ๆ เราเคยคิดที่อยากเข้าไปร่วมกับการสนทนา เเต่พอเราเข้าไปเหมือนกับเราไม่มีตัวตนทำให้เราเริ่มอยู่คนเดียว เเล้วเราก็ชอบการอยู่คนเดียวมาตลอด เเฟนเราเขาพยายามให้เราเข้าหาคนอื่นเปิดใจรับเพื่อนเข้ามาบ้าง เราก็ตอบตกลงไปเราจะเปิดใจรับคนอื่น เเต่เราตอบไปเเค่เราไม่อยากให้เเฟนคิดมากเเต่จริงๆ เราอยากอยู่คนเดียว บางครั้งอยากไปซักที่ที่มันเงียบเเล้วอยากนั่งซึนๆตรงนั้นยาวๆ เราเคยเป็นโรคซึมเศร้าเเต่ตอนนี้หายเเล้ว ครอบครัวของเราเลี้ยงดูเรามาดีมาก เเต่เรากลับทำให้พวกเขาเสียใจ จนมาถึงวันที่เราได้พิศูจน์ตัวเองเราตั้งใจเรียนมากขึ้น ทำตัวดีขึ้น เเต่ไม่มีใครมาภูมิใจกับเราเลย ไม่มีกำลังใจ เราอาจจะไม่มีค่าพอกับคนที่เรารู้จักทุกคน คงมีหลายๆคนผ่านประการณ์ตรงนี้มาบ้าง เราเเค่อยากได้คำเเนะนำ