เรากับแฟนคบกันมาจะ1ปีแล้ว ตอนแรกโครตดีไม่เคยทะเลาะกันด้วยซ้ำ ไม่เคยทะเลาะเลยตอนนั้นเราอยู่มัธยมเลยไม่ต้องต้องน่าเป็นห่วงเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เราเรียนอยู่ปวส.1เลยต้องมาเรียนอยู่ในตัวเมืองของจังหวัด แรกๆก็ดีนะ หลังๆมาเริ่มระเเวงเริ่มว่าเราไปทำนู้นทำนี่ ไปเที่ยวบ้างกินเหล้าบ้าง แต่เราไม่เคยไปทำอย่างที่เขาว่าเลยซักครั้ง ก็กลายเป็นทะเลาะ มีปากเสียงกันมากขึ้น ความคิดมักสวนทางกันไม่เข้าใจกัน เหมือนเราเป็นฝ่ายตามเขาตลอดเลย ต้องฟังเขาอยู่ฝ่ายเดียวเขาไม่ค่อยจะฟังเหตุผลเราซักเท่าไหร่หรอก เราก็มีเถียงบ้าง สุดท้ายเราเองที่เป็นฝ่ายยอมแพ้ เหนื่อยไหมเหนื่อย แต่ไม่ยอมแพ้ แล้วหวังว่าซักวันคงจะดีขึ้น แต่เราก็เริ่มปรับเข้าหากันเรื่อยๆมันเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วมาช่วงเดือน9 10 หลัง เขาเริ่มไม่มเวลาให้เรา คุยกันน้อยลง บางวันแทบจะไม่ได้คุยกันด้วยซ้ำ คุย 2 3ชม.เขาก็ไปทำงาน จนเลิกงานดึกๆ เที่ยงคืนตีหนึ่งถึงทักมา เราก็เริ่มระแวงว่าเขาจะมีคนอื่นหรือป่าวว คิดไปเองอยู่เรื่อยๆ ร้องไห้ฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวเรื่อยๆ จนมันมีเหตุการณ์หนึ่งที่มันไม่น่าเกิดขึ้นแต่มันก็เกิดขึ้นมาจนได้.....
คือมีเพื่อนเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งมาชอบเรา ตอนแรกก็เฉยๆนะเขามาทักเรามาหยอดเรา เราอ่าถ้าไม่ถูกชะตาจะไม่เล่นด้วย แต่เพื่อนคนนี้เราดันถูกชะตาด้วยเราก็เลยเล่นด้วย แต่เขาไม่รู่นะว่าเรามีแฟนแล้วเพราะทีแรกเขาไม่ได้ถาม ก็เริ่มคุยเรื่อยๆ คุยกันมากกว่าแฟนเราซะอีก เราก็หวั่นไหวมากขึ้นมันอยู่ใกล้กันด้วยมั้งเลยเผลอใจไป แต่ตอนนั้นแฟนไม่รู้ เพราะเราไม่ค่อยได้คุยกัน เลยรอดไปแล้ววันเกิดเราเขามาสารภาพว่าชอบเรา เขาจะเซอไพรโดยการขอเราเป็นแฟน แต่เราดันเซอไพรเขาซะเอง เขาดันมาถามเราว่าเรามีแฟนไหม ตอนแรกเราอึ้งนะ พูดไรไม่ออก ก็เลยตอบไปว่ามี แลดูเป็นคนเลวไปเลยทีเดียว แต่เราดันขอเขาไว้ว่า ถึงเราจะมีแฟนแต่ขอรักษาระดับความสัมพันธ์ไว้แบบนี้ได้ไหม (เหมือนเราเห็นแก่ตัวอ่าไม่อยากเสียใครไปทั้งนั้น) เขาก็ทำให้เรานะ แต่แฟนก็ยังไม่รู้นะ จนคืนวันหนึ่งเพื่อนเราดันโทรมาตอนดึกๆเราก็คุยกัน แล้วพอดีแฟนเราก็โทรมาเหมือนกัน โป๊ะแตก รถไฟชนกัน เกิดเรื่องต่างๆ ไต่สวนเราเหมือนเราเป็นนักโทษเลยแหละ เราจนมุมอ่า โกหกเขาไปเรื่อยๆจนเอาตัวไม่รอด สุดท้ายเราก็ยอมรับ เกิดเรื่อง บราๆๆๆ....เราเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร้องไห้ฟูมฟายกลัวจะเสียเขาไป แล้วเราก็รู้สึกผิดกับเพื่อนคนนี้ด้วย ......เดี่ยวมาต่อนะ
ผิดที่เรา
คือมีเพื่อนเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งมาชอบเรา ตอนแรกก็เฉยๆนะเขามาทักเรามาหยอดเรา เราอ่าถ้าไม่ถูกชะตาจะไม่เล่นด้วย แต่เพื่อนคนนี้เราดันถูกชะตาด้วยเราก็เลยเล่นด้วย แต่เขาไม่รู่นะว่าเรามีแฟนแล้วเพราะทีแรกเขาไม่ได้ถาม ก็เริ่มคุยเรื่อยๆ คุยกันมากกว่าแฟนเราซะอีก เราก็หวั่นไหวมากขึ้นมันอยู่ใกล้กันด้วยมั้งเลยเผลอใจไป แต่ตอนนั้นแฟนไม่รู้ เพราะเราไม่ค่อยได้คุยกัน เลยรอดไปแล้ววันเกิดเราเขามาสารภาพว่าชอบเรา เขาจะเซอไพรโดยการขอเราเป็นแฟน แต่เราดันเซอไพรเขาซะเอง เขาดันมาถามเราว่าเรามีแฟนไหม ตอนแรกเราอึ้งนะ พูดไรไม่ออก ก็เลยตอบไปว่ามี แลดูเป็นคนเลวไปเลยทีเดียว แต่เราดันขอเขาไว้ว่า ถึงเราจะมีแฟนแต่ขอรักษาระดับความสัมพันธ์ไว้แบบนี้ได้ไหม (เหมือนเราเห็นแก่ตัวอ่าไม่อยากเสียใครไปทั้งนั้น) เขาก็ทำให้เรานะ แต่แฟนก็ยังไม่รู้นะ จนคืนวันหนึ่งเพื่อนเราดันโทรมาตอนดึกๆเราก็คุยกัน แล้วพอดีแฟนเราก็โทรมาเหมือนกัน โป๊ะแตก รถไฟชนกัน เกิดเรื่องต่างๆ ไต่สวนเราเหมือนเราเป็นนักโทษเลยแหละ เราจนมุมอ่า โกหกเขาไปเรื่อยๆจนเอาตัวไม่รอด สุดท้ายเราก็ยอมรับ เกิดเรื่อง บราๆๆๆ....เราเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร้องไห้ฟูมฟายกลัวจะเสียเขาไป แล้วเราก็รู้สึกผิดกับเพื่อนคนนี้ด้วย ......เดี่ยวมาต่อนะ