เราเคยชอบคนๆนึงตั้งแต่สมัยเด็ก จำได้ว่าประมาณประถม ... เขาเป็นเด็กบ้านข้างๆ เป็นเพื่อนกับพี่ชายเรา
เวลาพี่เราไปไหนกับคนนี้ เราก็อยากไปด้วย ขึ้นเขาลงห้วย เล่นตามประสาเด็กผู้ชาย เราก็ไป เพราะอยากเล่นกับเขา แต่ตีเนียน 55+
กลายเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูห้าวๆไปเลย
วัยเด็กนี่นะไม่รู้มีความรู้สึกชอบตั้งแต่ตอนไหน แต่ก็คือเด็ก 55+
เอาจริงๆนะชอบเขาแต่ไม่เคยบอก ไม่ค่อยได้คุยกันทั้งๆที่อยู่บ้านใกล้กัน เพราะไม่กล้าคุย อาย เขิน ไม่กล้ามองหน้าตรงๆ นานๆ เลยจะทำตัวแบบไม่สนใจซะมากกว่า บางทีก็นึกตลกตัวเอง ++ เวลาเขาขับรถผ่านหน้าบ้านก็จะแอบดูเขาผ่านหน้าต่างที่บ้าน เวลาแม่ใช้ให้ไปบ้านนั้น ก็จะไม่ค่อยอยากไป คือถ้าเขาอยู่ เราจะเอาของไปให้แม่เขาแล้วก็รีบกลับ แต่ถ้าเขาไม่อยู่ เราจะนั่งคุยกับแม่เขาพักใหญ่แล้วค่อยกลับ
เราเป็นแบบนี้มานาน ตอนเรียนเราจะย้ายโรงเรียนบ่อย ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเลย ไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ความรู้สึกเราก็เหมือนเดิม คือ เวลาเจอ ไม่รู้ทำไม ต้องหลบหน้าทำไม่สนใจ .......
พอเวลาล่วงเลยไป เราก็รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร เราก็ดีใจด้วย
จนตอนนี้ก็เป็นสิบปีแล้ว เราก็ยังชอบเขานะ แต่เราก็มีแฟนแล้ว แต่เราก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม แบบนี้มันคงไม่ผิดใช่มั้ย !!
เราคิดว่าที่เราชอบเขา เราไม่ได้ต้องการครอบครองเขา เราอยากเก็บความรู้สึกของเราไว้ ซึ่งมันดีที่สุดแล้ว เราแค่อยากดูเขาอยู่ห่างๆ อยากคุยนะ แต่เห็นเขามีความสุขเราก็ดีใจ และเราไม่ได้ต้องการอะไร
จกท.เล่าซะเยอะเลย 555+ ใครเคยเป็นมาเล่าสู่กันฟังนะ
เคยชอบใครสักคนนานเป็นสิบปีมั้ย ?
เวลาพี่เราไปไหนกับคนนี้ เราก็อยากไปด้วย ขึ้นเขาลงห้วย เล่นตามประสาเด็กผู้ชาย เราก็ไป เพราะอยากเล่นกับเขา แต่ตีเนียน 55+
กลายเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูห้าวๆไปเลย
เอาจริงๆนะชอบเขาแต่ไม่เคยบอก ไม่ค่อยได้คุยกันทั้งๆที่อยู่บ้านใกล้กัน เพราะไม่กล้าคุย อาย เขิน ไม่กล้ามองหน้าตรงๆ นานๆ เลยจะทำตัวแบบไม่สนใจซะมากกว่า บางทีก็นึกตลกตัวเอง ++ เวลาเขาขับรถผ่านหน้าบ้านก็จะแอบดูเขาผ่านหน้าต่างที่บ้าน เวลาแม่ใช้ให้ไปบ้านนั้น ก็จะไม่ค่อยอยากไป คือถ้าเขาอยู่ เราจะเอาของไปให้แม่เขาแล้วก็รีบกลับ แต่ถ้าเขาไม่อยู่ เราจะนั่งคุยกับแม่เขาพักใหญ่แล้วค่อยกลับ
เราเป็นแบบนี้มานาน ตอนเรียนเราจะย้ายโรงเรียนบ่อย ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเลย ไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ความรู้สึกเราก็เหมือนเดิม คือ เวลาเจอ ไม่รู้ทำไม ต้องหลบหน้าทำไม่สนใจ .......
พอเวลาล่วงเลยไป เราก็รู้ว่าเขามีแฟนแล้ว แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร เราก็ดีใจด้วย
จนตอนนี้ก็เป็นสิบปีแล้ว เราก็ยังชอบเขานะ แต่เราก็มีแฟนแล้ว แต่เราก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม แบบนี้มันคงไม่ผิดใช่มั้ย !!
เราคิดว่าที่เราชอบเขา เราไม่ได้ต้องการครอบครองเขา เราอยากเก็บความรู้สึกของเราไว้ ซึ่งมันดีที่สุดแล้ว เราแค่อยากดูเขาอยู่ห่างๆ อยากคุยนะ แต่เห็นเขามีความสุขเราก็ดีใจ และเราไม่ได้ต้องการอะไร
จกท.เล่าซะเยอะเลย 555+ ใครเคยเป็นมาเล่าสู่กันฟังนะ