ครอบครัวฝ่ายทางพ่อไม่เข้าใจใจตัวเราเลย

เราเปนลุกสาว ของพ่อกับแม่ พ่อกับแม่เราเลิกลากันไป ต่างคนต่างมีครอบครัวไหม่ พ่อมีครอบครัวไหม่และได้ลุกชายหหนึงคน ส่วนเราก้เปนลุกคนเดียวของแม่ เเม่เรายังไม่ลุกกกับพ่อคนไหม่ ส่วนเราอ่ะเปนทอมเรายุกับย่ามาตั้งแต่เดก ย่าเลี้ยงเรามากับน้าที่เปนทอมส่วนพ่อเรา ไม่ได้เลี้ยงเราแต่เรารุพ่อไห้กำเนิดเรา ที่พ่อไม่ได้เลี้ยงเราเพราะพ่อโดนจับ ยุประมาน 7-8ปี ส่วนแม่ก้ไม่ได้เลี้ยงเรา เรายุกับย่ากับน้าจนโต โตขึ้นเราเปนทอม จนตอนนี้เรายุม.4 ส่วนพ่อรับไม่ได้ที่เราเปนแบบนี้ และทั้งตรอบครัวฝ่ายพ่อที่รับเราไม่ได้ที่เปนแบบนี้ ทุกคนก้ว่าเราอย่างงั้นอย่างงี้ แต่เราก้ต้องทนยุกับย่าเพราะเขาเลี้ยงเรามา แต่ย่าก้ว่าเราที่เปนแบบนี้ ส่วนครอบครัวทางแม่เขาก้ไม่ได้ดูเาถึงขั้นเปนคนไม่ดี แม่บอกเราเปนแบบไม่เปนไรไม่ได้ทำไคเดือดร้อน ขอเปนคนดีตั้งใจเรียน เเละเราเข้าใจนะว่าพ่อเขาเปนห่วงเราเพราะเรราเปนผุ้หยิงแถมยังมาเปนทอม เราก้รุ้สึกเสียใจน้อยใจไม่ต่างจากพ่อหรอก ที่พ่อว่าเรา มองเราเปนคนไม่ดี และพ่อก้อยากจะไห้เราเรียนถึงแค่ ม.6 เพราะพ่อไม่มีเงิน ส่วนแม่ก้พยายามบอกเราสอนเราคอยให้กำลังใจ แม่อยากจะไห้เราเรียนต่อ จิงๆเราก้เข้าใจยุนะ ครอบครัวสองฝ่ายนี้เขาความคิดต่างกัน แต่อย่างน้อยเรายุบ้านกับย่าสองคน และป้ากับสามีของเขา และลุงที่มาบ้านเปนบางครั้ง และป้าเราก้คอยว่าเราที่เราเปนทอม ย่าก้ว่าเราที่เราเปนแบบนี้ เเละเราก้ต้องยุบ้านกับเขา เขาก้ไม่คิดไห้กำลังใจเราเลยหรอ อยากได้กำลังใจบ้าง ใคมีไรแนะนำหรือบอกเราได้นะคับ ขอบคุนที่มาอ่านนะคาบ เรื่องมันก้ยังมียุหรอกมันคงจะยาวน่าดู